نقش استروژن و پیشگیری از زوال عقل در بهبود سلامت مغز زنان

یه مطالعه جدید که توی مجله بیماری آلزایمر منتشر شده نشون می ده زن هایی که در طول زندگی شون بیشتر در معرض استروژن بودن، ممکنه عملکرد شناختی بهتری داشته باشن و با بالا رفتن سن، حجم مغزشون رو بهتر حفظ کنن. این تحقیق نشون می ده عواملی مثل سن بالاترِ یائسگی، تعداد بیشتر زایمان های زنده و استفاده از درمان جایگزینی هورمون با شاخص های سلامت مغزیِ بهتر در ارتباط هستن. این یافته ها به مجموعه شواهدی اضافه می شن که سعی دارن ریشه زیستی آشفتگی های جنسیتی و ارتباط آن با ساختار فیزیکی مغز رو در بیماری های تخریب کننده اعصاب توضیح بدن. تمرکز اصلی این تحقیقات بر روی اهمیت استروژن و پیشگیری از زوال عقل است.

زوال عقل یا دمانس، نشون دهنده کاهش قابل توجه عملکرد ذهنیه که با زندگی روزمره تداخل پیدا می کنه و بیماری آلزایمر شایع ترین نوع اونه. این یه واقعیت ثابت شده توی اپیدمیولوژی هست که زن ها در مقایسه با مردها، در طول زندگی شون با خطر بیشتری برای ابتلا به زوال عقل روبرو هستن. با وجود این تفاوت شناخته شده، درک علمی از اینکه چطور جنسیت روی خطر ابتلا به آلزایمر تاثیر می ذاره، به طور تاریخی از بقیه زمینه های پزشکی مثل تحقیقات قلب و عروق عقب تر بوده.

دانشمندان سعی کردن بفهمن که آیا این افزایش خطر به عوامل باروری و هورمونیِ منحصر به فردِ زنان ربط داره یا نه. می دونیم که استروژن اثرات مختلفی روی مغز داره، اما مطالعات قبلی که رابطه ش رو با زوال عقل بررسی کردن، نتایج متناقضی داشتن. درک عمیق تر از استروژن و پیشگیری از زوال عقل برای سلامت زنان حیاتی است.

بعضی تحقیقات نشون دادن که قرار گرفتن طولانی تر در معرض استروژن طبیعی نقش محافظتی داره، در حالی که بقیه مطالعات هیچ ارتباطی پیدا نکردن یا حتی به ضررهای احتمالی اشاره کردن. برای روشن شدن این روابط پیچیده، یه تیم تحقیقاتی به رهبری امر آر. مک گراث از دانشگاه گالوی و مطالعه قلب فرامینگهام یه بررسی جامع انجام دادن. اون ها هدفشون این بود که بفهمن چطور نقاط عطف باروریِ خاص با ساختار مغز و تیزهوشی ذهنی در یه نمونه بزرگ از زنان سالم در جامعه مرتبط هست.

محققان از داده های گروه فرزندان «مطالعه قلب فرامینگهام» استفاده کردن. این یه پروژه تحقیقاتی طولانی مدته که سلامت شرکت کننده ها و نوادگان شون رو از اوایل دهه 1350 شمسی دنبال کرده. برای این تحقیق خاص، تیم روی زن هایی تمرکز کرد که در هفتمین چرخه معاینه خودشون که بین سال های 1377 تا 1380 انجام شد، شرکت کرده بودن.

تجزیه و تحلیل اولیه شامل 1329 زن بود که تست های عصبی-شناختی انجام دادن و 1165 زن که ام آرآی (MRI) مغز انجام داده بودن. میانگین سنی این شرکت کننده ها حدود 60 سال بود. نکته مهم اینه که تایید شده بود همه سوژه ها در زمان این معاینات فاقد زوال عقل و سکته مغزی بودن.

تیم داده های گسترده ای رو درباره تاریخچه باروری جمع آوری کرد. اون ها سن شروع قاعدگی و سن ورود به یائسگی هر شرکت کننده رو ثبت کردن. اون ها همچنین تعداد زایمان های زنده هر زن و اینکه آیا تا به حال از درمان جایگزینی هورمون بعد از یائسگی استفاده کردن یا نه رو مستند کردن. علاوه بر داده های تاریخی، محققان نمونه های خون رو برای اندازه گیری غلظت فعلی هورمون ها، به ویژه استرادیول و استرون، آنالیز کردن.

برای ارزیابی عملکرد مغز، شرکت کننده ها مجموعه ای از تست های روان شناختی رو انجام دادن. این ارزیابی ها دامنه های شناختی مختلفی از جمله استدلال انتزاعی، مهارت های بصری-فضایی، حافظه کلامی و سرعت پردازش رو اندازه گیری کردن. محققان از نمرات استاندارد برای مقایسه عملکرد در کل گروه استفاده کردن.

برای ارزیابی ساختاری، محققان از اسکن های ام آرآی برای اندازه گیری حجم کل مغز استفاده کردن. اون ها همچنین به طور خاص حجم هیپوکامپ رو اندازه گیری کردن. هیپوکامپ یه ساختار حیاتی مغزه که در یادگیری و حافظه نقش داره و کوچیک شدنش اغلب یکی از اولین نشانه های بیماری آلزایمره. علاوه بر این، تیم یه نمره ترکیبی رو محاسبه کرد که برای نشون دادن تحلیل رفتن قشر مغز در نواحی که معمولا تحت تاثیر آلزایمر قرار می گیرن، طراحی شده بود.

فراتر از تجزیه و تحلیل مقطعی اسکن های مغزی و تست ها، این مطالعه شامل یه بخش طولی هم بود. محققان زیرگروهی شامل 921 زن رو برای یه دوره میانه ده ساله دنبال کردن تا موارد جدید زوال عقل رو ردیابی کنن. این کار به اون ها اجازه داد ببینن آیا عوامل باروری که در شروع مطالعه اندازه گیری شده بودن، پیش بینی می کنن که چه کسی در نهایت به این بیماری مبتلا می شه یا نه.

نقش استروژن در پیشگیری از زوال عقل؛ یافته های کلیدی

این مطالعه چندین ارتباط بین نشانگرهای قرار گرفتن در معرض استروژن و توانایی شناختی رو نشون داد. زن هایی که گزارش کرده بودن از درمان جایگزینی هورمون استفاده می کنن، در تست های استدلال انتزاعی در مقایسه با کسانی که استفاده نمی کردن، عملکرد بهتری داشتن. به همین ترتیب، زن هایی که سطح استرادیول بالاتری در خون شون داشتن، مهارت های استدلال برتری رو نشون دادن. این یافته ها بر اهمیت استروژن و پیشگیری از زوال عقل تاکید می کنند.

سنی که زندگی باروری زن در اون شروع شده هم به نظر مهم می رسید. زن هایی که اولین دوره قاعدگی شون رو در سن 14 سالگی یا بالاتر تجربه کرده بودن، در مقایسه با کسانی که قاعدگی رو بین 12 تا 13 سالگی شروع کرده بودن، نمرات کمتری در استدلال انتزاعی داشتن. این نشون می ده شروع زودتر قاعدگی، و در نتیجه احتمالا طولانی تر بودنِ کلِ مدت زمان قرار گرفتن در معرض استروژن، با نتایج شناختی بهتر مرتبط بوده و به درک بهتر استروژن و پیشگیری از زوال عقل کمک می کند.

عملکرد بصری-فضایی حوزه دیگه ای بود که تاریخچه باروری در اون تاثیر داشت. زن هایی که در سن 52 سالگی یا بالاتر به یائسگی رسیده بودن، در تست های سازماندهی بصری نمره بالاتری نسبت به کسانی که در سن متوسط 50 یا 51 سالگی یائسه شده بودن، گرفتن. تعداد فرزندان یه زن هم پیش بینی کننده قوی در این زمینه بود. زن هایی که یک یا چند زایمان زنده داشتن، مهارت های بصری-فضایی بهتری نسبت به زن های بدون زایمان زنده نشون دادن.

موقع آنالیز داده های ام آرآی، محققان متوجه شدن که تاریخچه باروری با ساختار فیزیکی مغز ارتباط داره. زن هایی که در سن 49 سالگی یا کمتر یائسه شده بودن، حجم هیپوکامپ به طور قابل توجهی کوچکتری در مقایسه با کسانی که در سن 50 یا 51 سالگی به یائسگی رسیده بودن، داشتن.

تعداد زایمان های زنده با اندازه کل مغز رابطه مثبت داشت. زن هایی که حداقل یک فرزند به دنیا آورده بودن، حجم کل مغز بزرگتری نسبت به کسانی که فرزندی نداشتن، داشتن. کسانی که سه فرزند یا بیشتر داشتن، حتی حجم بیشتر و تحلیل کمتری در نواحی حساس به بیماری آلزایمر نشون دادن. این نتایج بینش هایی در مورد چگونگی تاثیر عوامل باروری بر استروژن و پیشگیری از زوال عقل ارائه می دهند.

با این حال، این مطالعه یافته هایی هم داشت که متناقض به نظر می رسید. در حالی که درمان جایگزینی هورمون با مهارت های استدلال بهتر مرتبط بود، استفاده از اون با حجم کل مغز کمتر در ارتباط بود. الگوی مشابهی برای زنانی با سطوح بالاتر استرون در خون شون مشاهده شد. با بررسی های بیشتر، محققان متوجه شدن که این رابطه منفی بین هورمون درمانی و حجم مغز فقط در زنانی مشهود بود که در زمان اسکن 60 ساله یا بزرگتر بودن.

تجزیه و تحلیل طولی شواهدی رو در مورد خطر طولانی مدت زوال عقل ارائه کرد. در طول دوره پیگیری ده ساله، 93 زن مبتلا به زوال عقل تشخیص داده شدن. مدل های آماری نشون دادن زن هایی که در سن 49 سالگی یا کمتر وارد یائسگی شده بودن، با خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری روبرو بودن. به طور خاص، یائسگی زودرس با 80 درصد افزایش خطر زوال عقل در مقایسه با زنانی که در سن مرجع 50 تا 51 سالگی یائسه شده بودن، همراه بود که اهمیت استروژن و پیشگیری از زوال عقل را پررنگ تر می کند.

در مقابل، به نظر می رسید استفاده از درمان جایگزینی هورمون یه مزیت محافظتی در برابر پیشرفت زوال عقل بالینی ایجاد می کنه. زن هایی که از این درمان ها استفاده کرده بودن، حدود 47 درصد خطر ابتلای کمتری به زوال عقل در مقایسه با کسانی که هرگز از اون ها استفاده نکرده بودن، داشتن. این نشان می دهد که استفاده از هورمون درمانی در زمان مناسب می تواند به استروژن و پیشگیری از زوال عقل کمک کند.

محدودیت ها و چشم انداز آینده در بررسی استروژن و پیشگیری از زوال عقل

اگرچه نتایج شواهدی رو در حمایت از نقش محافظت کننده عصبیِ استروژن ارائه می ده، اما هنوز محدودیت هایی وجود داره که باید در نظر گرفته بشه. چون این مطالعه مشاهده ایه، می تونه ارتباط ها رو شناسایی کنه اما نمی تونه به طور قطعی ثابت کنه که قرار گرفتن در معرض استروژن باعث سلامت بهتر مغز می شه. داده های مربوط به سن شروع قاعدگی و یائسگی به گزارش خودِ شرکت کننده ها متکی بود که احتمال خطای یادآوری رو به وجود می آره. درک این محدودیت ها برای تحقیقات آینده در زمینه استروژن و پیشگیری از زوال عقل ضروری است.

اندازه گیری سطح هورمون ها فقط به یک مقطع زمانی محدود بود. این تصویر ممکنه دقیقا نشون دهنده میزان انباشته شده قرار گرفتن یک زن در معرض هورمون در طول دهه ها نباشه. علاوه بر این، محققان اطلاعات دقیقی در مورد انواع خاص، دوزها و مدت زمان درمان جایگزینی هورمون استفاده شده توسط شرکت کننده ها نداشتن. اون ها همچنین داده های دقیقی در مورد اینکه زن ها چه زمانی نسبت به شروع یائسگی، درمان رو شروع کردن، در اختیار نداشتن.

این اطلاعات گمشده در مورد زمان بندی خیلی مهمه. بعضی تئوری ها فرضیه «پنجره بحرانی» رو پیشنهاد می کنن که بر اساس اون هورمون درمانی ممکنه در صورتی که نزدیک به شروع یائسگی شروع بشه مفید باشه، اما اگه سال ها بعد شروع بشه، احتمالا بی اثر یا حتی مضر باشه. یافته های متناقض در مورد حجم مغز در زنان مسن تر که در این مطالعه مشاهده شد، ممکنه به همین مسئله زمان بندی مربوط باشه.

محققان همچنین اشاره کردن که داده هایی در مورد عوارض بارداری مثل دیابت بارداری یا پره اکلامپسی نداشتن. این شرایط می تونه روی سلامت عروقی طولانی مدت تاثیر بذاره و ممکنه با خطر زوال عقل تداخل داشته باشه.

تحقیقات آینده برای تایید این یافته ها در جمعیت های متنوع تر نیازه، چون نمونه فعلی عمدتا از تبار اروپایی بود. مطالعات بعدی باید هدف شون جمع آوری داده های جزئی تر در مورد زمان شروع هورمون درمانی باشه. بررسی خواص ضد التهابی احتمالی استروژن در مغز انسان هم می تونه به توضیح مکانیسم های پشت این فواید مشاهده شده کمک کنه. این مطالعات آینده مسیر را برای درک کامل استروژن و پیشگیری از زوال عقل روشن خواهند کرد.

این مطالعه با عنوان «ارتباط بین عوامل باروری و نشانگرهای عصبی-شناختی و تصویربرداری عصبی از پیری مغز،» توسط امر آر. مک گراث، متیو آر. اسکات، ریچل اف. باکلی، کلودیا ال. ساتی زابال، ایمی ای. وری، چارلز اس. دکارلی، ساپتاپارنی گوش، راماچاندران اس. واسان، شالندر باسین، جوآن ام. مورابیتو، الکسا اس. بایزر و سودها سشادری نوشته شده است.

در مجموع، بررسی تاریخچه باروری و الگوهای هورمونی می تواند به پیش بینی وضعیت سلامت شناختی در دوران پیری کمک کند. با توجه به تفاوت های بیولوژیکی میان زنان و مردان، تمرکز بر مداخلات بهنگام مانند هورمون درمانی در پنجره های زمانی حساس، افق های جدیدی را در مراقبت های پیشگیرانه و بهبود کیفیت زندگی زنان فراهم می آورد.

Lifetime estrogen exposure associated with better cognitive performance in women