تحقیقات اخیر نشان می دهند که سندرم ایمپاستر و کمال گرایی خودانتقادگر با هم پیوند عمیقی دارند، در حالی که کمال گرایی خودشیفته از افراد در برابر حس بی کفایتی محافظت می کند. این مطالعه به بررسی ریشه های روان شناختی شک به توانمندی های فردی و استانداردهای بالای شخصی می پردازد.
تحقیقات جدید نشون می ده که پدیده ای که به اسم «سندروم ایمپاستر» شناخته می شه، رابطه خیلی نزدیکی با انواع کمال گرایی سخت گیرانه و خودانتقادگر داره، اما هیچ ارتباطی با کمال گرایی خودشیفته نداره. این یافته ها درک دقیق تری از این موضوع به ما می دن که چطور احساس بی کفایتی می تونه در کنار استانداردهای بالا وجود داشته باشه. درک عمیق تر ارتباط بین سندرم ایمپاستر و کمال گرایی به ما کمک می کند تا راهکارهای بهتری بیابیم. این مطالعه در مجله شخصیت و تفاوت های فردی (Personality و Individual Differences) منتشر شده.
پدیده ایمپاستر یه الگوی روان شناختی رو توصیف می کنه که تو اون، افراد به دستاوردهاشون شک دارن و مدام این ترس درونی رو دارن که نکنه بقیه بفهمن اون ها یه «شیاد» هستن. این تجربه بین افراد موفق که براشون سخته موفقیت هاشون رو قلبا قبول کنن، خیلی رایجه. با این که تحقیقات قبلی احساس ایمپاستر بودن رو با کمال گرایی عمومی مرتبط دونسته بودن، روان شناس ها متوجه شدن که کمال گرایی یه ویژگی تک بعدی و ساده نیست، بلکه از ابعاد مختلفی تشکیل شده که به شکل های متفاوتی خودشون رو نشون می دن.
یه بعدش کمال گرایی سخت گیرانه ست که شامل اصرار انعطاف ناپذیر روی این موضوعه که عملکرد فرد باید کاملا بی نقص باشه. بعد دیگه کمال گرایی خودانتقادگره که با قضاوت های بی رحمانه نسبت به خود و پریشونی بابت اشتباه کردن مشخص می شه. بعد سوم هم کمال گرایی خودشیفته ست که تو اون، فرد باورهای بزرگ منشانه ای داره و فکر می کنه از بقیه برتره و حق داره باهاش برخورد ویژه ای بشه.
بررسی رابطه عمیق سندرم ایمپاستر و کمال گرایی
نویسنده این تحقیق، کالین شو (Colin Xu)، استادیار دانشگاه آیداهو، می گه: «پدیده ایمپاستر که تو گفتگوهای روزمره بهش سندروم ایمپاستر هم می گن، احساس بی کفایتی و تظاهر فکری رو توصیف می کنه که بعضی از افراد موفق تجربه می کنن. این حس شامل شیاد بودن، ترس از لو رفتن و سختی در پذیرش قلبی موفقیت هاست.»
«قبلا ایمپاستر بودن با روان رنجوری، افسردگی و اضطراب مرتبط دونسته شده بود. همچنین می دانیم که بررسی ارتباط میان مشکلات شخصیتی و کیفیت خواب در پژوهش های جدید مورد توجه قرار گرفته است که نشان دهنده اهمیت سلامت روان در زندگی روزمره است. مطالعه ما دنبال این بود که رابطه بین ایمپاستر بودن و زیرمجموعه های کمال گرایی خودانتقادگر، سخت گیرانه و خودشیفته رو بررسی کنه.»
برای درک بهتر پدیده سندرم ایمپاستر و کمال گرایی، تیم تحقیق 278 دانشجو رو از مقطع کارشناسی دانشگاه پنسیلوانیا انتخاب کردن. سن شرکت کننده ها بین 18 تا 24 سال بود. بیشتر این افراد رو خانم ها تشکیل می دادن و از پیشینه های نژادی و قومی مختلفی بودن. تمام داده ها هم به صورت آنلاین جمع آوری شد.
شرکت کننده ها مقیاس پدیده ایمپاستر کلنس رو پر کردن که یه ابزار پرکاربرد برای سنجش احساس تظاهر و خودناباوریه. این مقیاس سه جنبه خاص از این وضعیت رو اندازه می گیره: حس «تقلبی» بودن، ربط دادن موفقیت به شانس و بی ارزش شمردن موفقیت های شخصی.
شرکت کننده ها همچنین مقیاس کمال گرایی «سه بزرگ» رو تکمیل کردن. تو این بخش ازشون خواسته شد میزان موافقتشون رو با جملاتی که نشون دهنده سه نوع کمال گرایی بود، اعلام کنن. این جمله ها استانداردهای سخت گیرانه، تمایل به خودانتقادی و حس بزرگ منشی یا برتری رو می سنجیدن.
نتایج کلیدی در مورد سندرم ایمپاستر و کمال گرایی
تحلیل داده ها نشون داد که به طور کلی، احساس ایمپاستر بودن با نمره های کل کمال گرایی رابطه مستقیم داشت. وقتی محقق ها زیرمجموعه های خاص رو بررسی کردن، متوجه الگوهای متفاوتی شدن. افرادی که نمره ایمپاستر بودن شون بالا بود، معمولا توی کمال گرایی سخت گیرانه هم نمره بالایی می گرفتن. یک رابطه قوی و مثبت مشابه هم بین سندرم ایمپاستر و کمال گرایی خودانتقادگر دیده شد.
درباره کمال گرایی خودشیفته، الگوی متفاوتی به دست اومد. تحلیل ها نشون داد که هیچ رابطه معناداری بین حس ایمپاستر بودن و کمال گرایی خودشیفته وجود نداره. این یعنی باور بزرگ منشانه به برتر بودن، معمولا با خودناباوری فلج کننده ای که تو سندروم ایمپاستر هست، همراه نمی شه.
محقق ها همچنین به اجزای خاص ایمپاستر بودن نگاه کردن تا این پویایی ها رو بهتر درک کنن. اون ها فهمیدن تمایل به بی ارزش شمردن موفقیت ها، با کمال گرایی خودشیفته رابطه منفی داره. یعنی افرادی که خودشون رو برتر می بینن، خیلی کم پیش می آد که دستاوردهاشون رو کوچک جلوه بدن.
فاکتور «تقلبی بودن» در سندروم ایمپاستر که شامل حس شیاد بودنه، پیوند مثبت و قوی ای با کمال گرایی خودانتقادگر داشت. این با این ایده همخونی داره که افراد خودانتقادگر مدام عملکرد خودشون رو زیر ذره بین می ذارن و از لو رفتن می ترسن. اما این حس تقلبی بودن، هیچ ربطی به کمال گرایی خودشیفته نداشت.
این مطالعه همچنین تمایل به نسبت دادن موفقیت به شانس رو بررسی کرد. این فاکتور با کمال گرایی خودانتقادگر رابطه مثبت داشت. افرادی که با خودشون سخت گیر هستن، معمولا موفقیت هاشون رو به نام خودشون نمی زنن و در عوض فکر می کنن که فقط شانس آوردن.
این یافته ها نشون می ده که چرخه نگرانی و ترسی که معمولا تو سندروم ایمپاستر توصیف می شه، دقیقا توسط تمایلات سخت گیرانه و خودانتقادگر تغذیه می شه. درک این چرخه برای مواجهه با چالش های سندرم ایمپاستر و کمال گرایی اهمیت زیادی دارد. داده ها نشون می دن که همه کمال گراها از این احساسات بی کفایتی رنج نمی برن. به نظر می رسد افرادی که کمال گرایی خودشیفته دارند، در برابر خودناباوری که مشخصه سندروم ایمپاستر است، مقاوم تر عمل می کنند.
نتایج نشون می ده که کمال گرایی خودشیفته متفاوت از بقیه انواع کمال گرایی عمل می کنه. این نوع کمال گرایی بیشتر با دفاع از خود و خودتبلیغی همراهه, نه اون خودکم بینی که تو ایمپاستر بودن می بینیم. این تفاوت کمک می کنه توضیح بدیم چرا بعضی از افراد موفق از اضطراب و اهمال کاری رنج می برن، در حالی که بقیه یه دیدگاه قوی (هرچند گاهی غیرواقع بینانه) نسبت به خودشون دارن.
البته این تحقیق یه سری محدودیت ها هم داره. تکیه بر نمونه ای از دانشجوهای موفق یه دانشگاه معتبر، تعمیم دادن نتایج رو محدود می کنه. مشخص نیست که آیا این الگوها در کل جامعه یا بین بزرگسالان شاغل هم به همین شکل باشه یا نه.
طراحی این مطالعه به صورت مقطعی بوده، یعنی داده ها رو فقط تو یک مقطع زمانی ثبت کرده. این موضوع باعث می شه محقق ها نتونن جهت علت و معلولی رو مشخص کنن. نمی شه با اطمینان گفت که آیا کمال گرایی سخت گیرانه باعث ایجاد حس ایمپاستر بودن می شه یا این که حس ایمپاستر بودن منجر به شکل گیری استانداردهای سخت گیرانه می شه. تحقیقات آینده باید به بررسی عمیق تر ارتباط سندرم ایمپاستر و کمال گرایی در طول زمان بپردازند.
تحقیقات آینده می تونن از طرح های طولی استفاده کنن که این ویژگی ها رو در طول زمان دنبال می کنن. این جور مطالعات می تونن روشن کنن که کمال گرایی و ایمپاستر بودن چطور در طول رشد فرد با هم تعامل دارن. علاوه بر این، کارهای آینده ممکنه دستاوردهای عینی مثل معدل یا عملکرد شغلی رو هم اندازه بگیرن تا ببینن آیا سطح موفقیت واقعی روی این رابطه ها تاثیر می ذاره یا نه.
شناخت نوع خاص کمال گرایی که هر فرد داره، می تونه به شخصی سازی مداخلات درمانی کمک کنه. درمان هایی که خودانتقادی و سخت گیری رو هدف قرار می دن، ممکنه برای کاهش احساس ایمپاستر بودن خیلی موثر باشن. در مقابل، مداخلات برای کمال گرایی خودشیفته احتمالا به رویکرد متفاوتی نیاز دارن. این رویکردها برای مدیریت بهتر سندرم ایمپاستر و کمال گرایی ضروری هستند.
کالین شو به PsyPost گفت: «تحقیقات قبلی توسط کلین و ایمز (1357) پیشنهاد داده بود که افراد با سطح بالای ایمپاستر بودن وقتی با چالش ها روبه رو می شن، وارد چرخه ای از نگرانی و ترس می شن که بعدش یا با ترکیبی از بی تحرکی و اهمال کاری همراه می شه یا با ترکیبی از کمال گرایی و آمادگی بیش از حد. درک این رابطه بین زیرمجموعه های کمال گرایی و ایمپاستر بودن برای فهمیدن این که چطور ایمپاستر بودن در پیامدهای منفی مثل اضطراب، افسردگی و اهمال کاری نقش داره، مهمه.»
«ما فهمیدیم که ایمپاستر بودن رابطه مثبت و قوی ای با زیرمجموعه های کمال گرایی سخت گیرانه و خودانتقادگر داره، اما هیچ رابطه ای با کمال گرایی خودشیفته نشون نمی ده. بنابراین، به نظر می رسد تمایز بین این ابعاد کمال گرایی برای ارائه راهکارهای درمانی موثرتر در مقابله با حس شیاد بودن ضروری است.»
شناخت رابطه میان ابعاد مختلف شخصیت و احساسات درونی به ما کمک می کند تا چالش های مربوط به سلامت روان را بهتر مدیریت کنیم. با درک اینکه چگونه کمال گرایی خودانتقادگر می تواند منجر به سندروم ایمپاستر شود، افراد می توانند با نگاهی واقع بینانه تر به دستاوردهای خود، بر احساس بی کفایتی غلبه کرده و سلامت روان خود را بهبود بخشند.
Imposter syndrome is strongly linked to these two types of perfectionism
