یافته های جدید علمی درباره تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت و هورمون های استرس

تبعیض علیه رنگ پوست های تیره تر با مختل کردن پاسخ های بیولوژیکی بدن به استرس، تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت جسمانی را به ویژه در جوانان تشدید می کند.

تحقیقات جدید نشون می ده که تبعیض علیه رنگ پوست تیره تر، فراتر از تاثیر بر جایگاه اجتماعی عمل می کنه؛ این تبعیض در واقع مکانیسم های واکنش بدن به استرس رو از نظر فیزیکی تغییر می ده و به طور جدی تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت افراد رو تحت الشعاع قرار میده. مطالعه ای که در مجله Psychoneuroendocrinology منتشر شده، این تجربه های خاص تبعیض رو به اختلال در سطح کورتیزول و در پی اون، کاهش سلامت جسمانی در جوانان مرتبط می دونه. این تحقیق شواهدی رو ارائه می ده که نشون می ده استرس های اجتماعی-فرهنگی می تونن با دور زدن دفاع های روانی، مستقیما روی عملکرد بیولوژیکی بدن تاثیر بگذارن.

تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت؛ درک مکانیسم های بیولوژیکی

نابرابری های سلامتی بین گروه های نژادی در ایالات متحده به خوبی مستند شده. با این حال، دسته بندی های کلی نژادی اغلب تفاوت های ظریف در تجربه های افراد درون اون گروه ها رو مخفی می کنه. آنتوانت ام. لندور، دانشیار دانشگاه میزوری، به دنبال بررسی این تفاوت ها بود. لندور به همراه همکارانی از چندین موسسه دیگه، روی مفهوم «رنگ گرایی» (Colorism) تمرکز کردن.

این اصطلاح به تبعیضی اشاره داره که پوست روشن تر رو به پوست تیره ترجیح می ده. این موضوع می تونه از خارج از جامعه فرد یا از درون اون نشات بگیره. رنگ گرایی به عنوان لایه ای از نابرابری عمل می کنه که با وجود مرتبط بودن با نژادپرستی، از اون جداست. محققان این فرضیه رو مطرح کردن که استرس ناشی از این نوع خاص از تبعیض، یک بار بیولوژیکی منحصربه فرد ایجاد می کنه که پیامدهای جدی برای تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت عمومی داره.

این تیم از یک چارچوب «تقاطعی» برای هدایت بررسی هاشون استفاده کردن. این رویکرد تشخیص می ده که سیستم های ظلم و ستم به تنهایی عمل نمی کنن. یک فرد فقط تحت تاثیر نژاد یا جنسیتش به طور جداگانه قرار نمی گیره؛ بلکه این هویت ها با هم همپوشانی دارن تا تجربه های متفاوتی از امتیاز یا حاشیه نشینی ایجاد کنن.

به طور خاص، این مطالعه با «مدل ترومای رنگ پوست» کار کرده. این مدل تئوری بیان می کنه که رنگ پوست یک شاخص اصلی برای طبقه بندی اجتماعیه و نشون می ده افرادی با پوست تیره تر با بی ارزش شمردن های مکرر و شدیدتری روبرو هستن. محققان می خواستن ببینن آیا این ترومای اجتماعی در ریتم های هورمونی بدن قابل شناسایی هست یا نه.

تصویر زیر نشان دهنده ابعاد مختلف بیولوژیکی و استرس های ناشی از تفاوت های ظاهری است که می تواند بر سیستم ایمنی و هورمونی تاثیر بگذارد:

این نمودارها و داده های تصویری به خوبی نشان می دهند که چگونه عوامل محیطی و اجتماعی بر سلامت کلی فرد اثرگذار هستند.

اونا روی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال تمرکز کردن که اغلب سیستم مرکزی واکنش بدن به استرس نامیده می شه. وقتی فردی تهدیدی رو احساس می کنه، این سیستم مجموعه ای از هورمون ها رو فعال می کنه. محصول نهایی این فرآیند، کورتیزوله. در یک فرد سالم، کورتیزول از یک الگوی روزانه خاص پیروی می کنه که بهش ریتم شبانه روزی می گن.

سطح این هورمون معمولا حدود 30 دقیقه بعد از بیدار شدن فرد به اوج خودش می رسه. این افزایش ناگهانی به تامین انرژی برای شروع روز کمک می کنه. بعد با گذشت روز، سطح هورمون به تدریج پایین میاد. موقع خواب، کورتیزول باید به پایین ترین حد خودش برسه تا خواب راحت تر بشه؛ در واقع خواب مختل و بیداری های مکرر نه تنها ریتم بدن رو به هم می زنه، بلکه می تونه سرعت عملکرد ذهن رو هم کاهش بده.

استرس مزمن می تونه این منحنی سالم رو مختل کنه. وقتی بدن در حالت هشدار بالا باقی می مونه، سیستم استرس ممکنه حساسیت خودش رو از دست بده. مغز برای متوقف کردن تولید هورمون های استرس دچار مشکل می شه و این منجر به یک شیب شبانه روزی «صاف تر» می شه.

شیب صاف تر به این معنیه که کورتیزول در طول روز اونقدری که باید کاهش پیدا نمی کنه. این اختلال اغلب با خستگی، افسردگی و مشکلات قلبی عروقی مرتبطه. محققان حدس زدن که رنگ گرایی به عنوان یک عامل استرس زای مزمن عمل می کنه که این منحنی رو صاف می کنه.

برای آزمایش این موضوع، تیم تحقیق 53 دانشجوی مقطع کارشناسی آفریقایی-آمریکایی و لاتین تبار رو جذب کرد. این شرکت کننده ها در یک فرآیند دقیق جمع آوری داده ها طی چندین هفته شرکت کردن. در ابتدا، دانشجوها رنگ پوست خودشون رو با استفاده از یک مقیاس بصری رتبه بندی کردن. اونا همچنین پرسشنامه هایی رو درباره تجربه های اخیرشون از تبعیض قومی-نژادی پر کردن.

حساس ترین بخش مطالعه شامل جمع آوری نمونه های بیولوژیکی بود. شرکت کننده ها سه بار در روز برای دو روز متوالی نمونه بزاق دادن. اونا این فرآیند رو هر هفته به مدت یک ماه تکرار کردن. این کار به تیم اجازه داد تا نوسانات کورتیزول رو به دقت در طول زمان ردیابی کنن.

شرکت کننده ها نمونه های بزاق رو بلافاصله بعد از بیدار شدن، 30 دقیقه بعد و درست قبل از خواب جمع آوری کردن. این کار داده های لازم برای ترسیم نمودار شیب کورتیزول هر فرد رو فراهم کرد. محققان همچنین از شرکت کننده ها خواستن که وضعیت سلامت جسمانی عمومی خودشون رو در ابتدا و انتهای مطالعه رتبه بندی کنن.

تجزیه و تحلیل داده ها و تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت

داده ها الگوی مشخصی رو نشون دادن که ظاهر رو به تجربه اجتماعی مرتبط می کرد. شرکت کننده هایی که پوست تیره تری داشتن، موارد بیشتری از تبعیض قومی-نژادی رو گزارش کردن. این یافته با تحقیقات جامعه شناختی که نشون می ده پوست تیره تر به عنوان یک هدف اصلی برای تبعیض عمل می کنه، همخوانی داره.

سپس مطالعه این تجربه های اجتماعی رو به شاخص های بیولوژیکی مرتبط کرد. سطح بالای تبعیض گزارش شده با شیب های شبانه روزی صاف تر کورتیزول در ارتباط بود. به نظر می رسید سیستم استرس در کسانی که با تعصب مداوم روبرو بودن، ریتم طبیعی خودش رو از دست داده. «ترمزهای» تنظیمی بدن به نظر می رسید که کارایی کمتری دارن.

در نهایت، تجزیه و تحلیل ها این الگوهای هورمونی رو به سلامت عمومی مرتبط کرد. شیب های صاف تر کورتیزول با سلامت جسمانی ضعیف تر (بر اساس گزارش خود افراد) در 6 هفته بعد همراه بود و تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت رو آشکارتر ساخت. این موضوع یک مسیر خاص برای زوال سلامتی رو نشون می ده: پوست تیره تر منجر به افزایش مواجهه با تبعیض می شه.

اون تبعیض به عنوان یک عامل استرس زای مداوم عمل می کنه که سیستم غدد درون ریز رو مختل می کنه. در نهایت، اون اختلال فیزیولوژیکی خودش رو به صورت کاهش محسوس در سلامت جسمانی نشون می ده. محققان وضعیت سلامت اولیه رو کنترل کردن تا مطمئن بشن که دارن تغییرات رو در طول زمان ثبت می کنن.

این «فرسایش» بیولوژیکی با مفهومی به نام «بار آلوستاتیک» همخوانی داره. بدن برای زنده موندن در کوتاه مدت با استرس سازگار می شه، اما حفظ این حالت از سازگاری به انرژی و منابع نیاز داره. با گذشت زمان، این تلاش به سیستم های مختلف بدن آسیب می زنه.

یافته ها از این ایده حمایت می کنن که رنگ گرایی در این فرآیند فرسایشی نقش داره و به وضوح تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت روان و جسم را نشان می دهد. این موضوع نشون می ده که آسیب های سلامتی که جوامع رنگین پوست با اون روبرو هستن، یکسان نیست. کسانی که پوست تیره تری دارن ممکنه به دلیل رنگ گرایی، بار فیزیولوژیکی سنگین تری رو تحمل کنن.

نویسندگان به چندین محدودیت اشاره کردن که زمینه ای برای این نتایج فراهم می کنه. حجم نمونه نسبتا کوچک بود و تنها شامل 53 نفر می شد. همه شرکت کننده ها دانشجو بودن که ممکنه به منابعی دسترسی داشته باشن که اثر استرس رو تعدیل کنه. این گروه جمعیتی خاص ممکنه نماینده کل جمعیت جوانان نباشه.

علاوه بر این، مطالعه به رتبه بندی خود شرکت کننده ها از رنگ پوست و سلامت جسمی شون تکیه داشت. درک از رنگ پوست می تونه ذهنی باشه و تحت تاثیر عوامل اجتماعی قرار بگیره. تحقیقات آینده می تونه از اندازه گیری های عینی، مثل استفاده از اسپکتروفتومتر برای آنالیز رنگ پوست، بهره ببره.

محققان همچنین پیشنهاد می کنن که کارهای آینده باید گروه های سنی متنوع تری رو شامل بشه. بررسی این پویایی ها در افراد مسن تر می تونه نشون بده که چطور این اثرات در طول یک عمر جمع می شن. همچنین بررسی شرکت کنندگانی از زمینه های مختلف اقتصادی-اجتماعی هم مفید خواهد بود.

با وجود این ملاحظات، مطالعه بینش های مهمی برای سلامت عمومی ارائه می ده و بر اهمیت درک تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت تاکید می کند. این تحقیق نشون می ده که برای رسیدگی به نابرابری های سلامتی باید فراتر از دسته بندی های کلی نژادی نگاه کرد. مداخلات ممکنه نیاز داشته باشن که استرس های خاص مرتبط با رنگ پوست رو هم در نظر بگیرن.

متخصصان پزشکی و سیاست گذاران باید آگاه باشن که رنگ گرایی یک عامل خطر برای سلامتیه و درک تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت جامعه بسیار حیاتی است. این موضوع از نژادپرستی متمایزه و به توجه هدفمند نیاز داره. تقاطع این تعصبات، محیط پیچیده ای رو برای جوانان رنگین پوست ایجاد می کنه.

با شناسایی ردهای بیولوژیکی این تبعیض، این مطالعه واقعیت فیزیکی تجربه های اجتماعی رو تایید می کنه و عمق تاثیر تبعیض رنگ پوست بر سلامت را بازگو می کند. عبارت «نفوذ به زیر پوست» اغلب به صورت استعاری به کار می ره، اما این تحقیق نشون می ده که این در واقع یک فرآیند فیزیولوژیکی واقعی هم هست.

این مطالعه با عنوان «چگونه رنگ گرایی به “زیر پوست” نفوذ می کند: نقش تبعیض قومی-نژادی و کورتیزول شبانه روزی در سلامت جسمانی جوانان آفریقایی-آمریکایی و لاتین تبار» توسط آنتوانت ام. لندور، کاترین اچ. زایدرز، آلیسیا ام. براون، کایلا ام. عثمان، اولین دی. سارسر و جاسمین گادوین نوشته شده است.

در نهایت، درک عمیق تر از روابط پیچیده میان محیط اجتماعی و پاسخ های بیولوژیکی بدن به ما کمک می کند تا رویکردهای جامع تری در مراقبت های بهداشتی اتخاذ کنیم. توجه به نابرابری های ناشی از رنگ گرایی تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه ضرورتی برای ارتقای سلامت عمومی و کاهش بیماری های ناشی از استرس های مزمن در جوامع متنوع امروزی است.

Researchers find biological evidence of the toll colorism takes on young adults