تاثیر شخصیت مرزی بر روابط باعث بروز ناهماهنگی در تعاملات اجتماعی و دشواری در همگام سازی رفتاری با دیگران می شود که ابعاد جدیدی از آن در مطالعات اخیر روشن شده است.
یه مطالعه آزمایشی که در ایتالیا انجام شده نشون میده که چگونه تاثیر شخصیت مرزی بر روابط، به خصوص در تعاملات اجتماعی، خود را نشان می دهد. در این مطالعه، افرادی که ویژگی های شخصیتی مرزی (بوردلاین) پررنگی دارن، تمایل دارن در کارهای ضربه زدن با انگشت، ناهماهنگی بیشتری با پارتنر مجازی شون نشون بدن. اونا همچنین هماهنگی کمتری رو حس کردن و در طول تعامل، احساسات منفی بیشتری رو گزارش کردن. به عبارت دیگه، اونا هم در هماهنگ شدن با پارتنر مجازی ضعیف تر عمل کردن و هم اون تعامل رو ناهماهنگ تر تجربه کردن. این مقاله در نشریه اختلالات شخصیت: تئوری، تحقیق و درمان منتشر شده.
تاثیر شخصیت مرزی بر روابط بین فردی
ویژگی های شخصیتی مرزی مجموعه ای از الگوهای رفتاری، بین فردی و احساسی هستن که با اختلال شخصیت مرزی در ارتباطن، اما با شدت های مختلف در کل جامعه دیده می شن. این ویژگی ها شامل واکنش های احساسی شدید، تغییرات سریع خلق وخو و دشواری در کنترل احساسات منفی می شه.
افرادی که ویژگی های شخصیتی مرزی بالایی دارن، معمولا روابط بین فردی ناپایدار و شدیدی رو شکل می دن که تاثیر شخصیت مرزی بر روابط آن ها را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. در این روابط، نوسان بین دید کاملا مثبت و عالی به طرف مقابل یا دید کاملا منفی و بی ارزش به اون، مدام دیده می شه. ترس از رها شدن و حساسیت زیاد به طرد شدن از ویژگی های رایج این افراد هست که گاهی با پیامدهای ترومای کودکی و بی اعتمادی بر باورها گره خورده است.
اختلال در هویت، مثل داشتن یه حس ناپایدار یا مبهم از خود، به طور مکرر در این افراد گزارش شده. اونا ممکنه در زمینه هایی مثل خرج کردن پول یا مصرف مواد، رفتارهای تکانشی داشته باشن و تمایل زیادی به رفتارهای پرخطر نشون بدن. خیلی از افراد با ویژگی های شخصیتی مرزی، احساس مزمن پوچی یا ناپایداری درونی رو تجربه می کنن.
کامیلا گرگورینی، نویسنده مطالعه و همکارانش اشاره می کنن که تاثیر شخصیت مرزی بر روابط ممکن است در فرآیندهای شناختی-اجتماعی که نیاز به همسو کردن و هماهنگ کردن کارهاشون با بقیه و تنظیم درست احساسات شون داره، آشکار شود. افرادی که ویژگی های شخصیتی مرزی بالایی دارن، ممکنه در این فرآیندها دچار مشکل بشن. وقتی آدما با هم کاری رو انجام می دن، حرکات، رفتارها و حتی فرآیندهای فیزیولوژیک شون رو با هم هماهنگ می کنن. به این کار «همگام سازی بین فردی» می گن که یکی از مکانیسم های کلیدی زیربنایی برای توانایی همکاری در انسان هاست.
این نویسنده ها یه آزمایش طراحی کردن که در اون از یه تمرین ضربه زدن با انگشت استفاده کردن تا ببینن آیا ویژگی های شخصیتی مرزی بالا می تونه روی توانایی فرد برای همگام شدن با یه پارتنر تاثیر بذاره یا نه. هماهنگ شدن با دیگران مستلزم اینه که فرد بتونه با انعطاف پذیری، کارهای خودش و بقیه رو برنامه ریزی و نظارت کنه و یه تعادل خوب بین خودش و طرف مقابل ایجاد کنه. نویسنده های مطالعه فرض کردن که بی نظمی احساسی و ناپایداری بین فردی در افراد با ویژگی های مرزی بالا، باعث ایجاد مشکل در پیش بینی کارهای پارتنر و سازگاری با اونا می شه، فارغ از اینکه پارتنر چطور و چه زمانی خودش رو با اونا تطبیق بده.
شرکت کننده های این مطالعه 206 نفر از مردم عادی در ایتالیا بودن. از این تعداد، 130 نفر خانم بودن و میانگین سنی شون 24 سال بود.
شرکت کننده ها یه پرسشنامه برای ارزیابی ویژگی های شخصیتی مرزی (مقیاس مرزی پرسشنامه ارزیابی شخصیت) رو پر کردن. اونا همچنین در آزمایشی شرکت کردن که در اون با یه پارتنر مجازی با سطوح مختلفی از سازگاری، در یک تمرین ضربه زدن با انگشت تعامل داشتن. در این تمرین، شرکت کننده ها باید کلید اسپیس کیبورد رو طوری فشار می دادن که با صداهای پخش شده توسط پارتنر مجازی هماهنگ باشن.
بسته به تنظیمات، پارتنر مجازی زمان بندی صداهای خودش رو تغییر می داد تا ناهماهنگی ایجاد شده توسط ضربه های شرکت کننده رو کمتر کنه. به این ترتیب، پارتنر مجازی میزان هماهنگی بین خودش و شرکت کننده را تنظیم می کرد. 5 سطح از سازگاری برای پارتنر مجازی وجود داشت، از عدم سازگاری تا سازگاری خیلی زیاد.
بعد از تموم شدن هر مرحله، شرکت کننده ها درک خودشون از هماهنگی رو ارزیابی کردن (مثلا: «چقدر با پارتنر مجازی احساس هماهنگی داشتید؟»). اونا همچنین با استفاده از فرم کوتاه مقیاس بین المللی عواطف مثبت و منفی، حال و هوای خودشون رو ارزیابی کردن. علاوه بر این، نویسنده ها یه معیار عینی برای ناهماهنگی بین شرکت کننده و پارتنر مجازی شون به عنوان اختلاف زمانی بین هر ضربه و هر صدا به دست آوردن. به شرکت کننده ها گفته نشده بود که پارتنر مجازی شون تنظیمات سازگاری متفاوتی داره.
یافته های کلیدی درباره تاثیر شخصیت مرزی بر روابط
نتایج نشون داد افرادی که ویژگی های شخصیتی مرزی پررنگ تری داشتن، تمایل داشتن ناهماهنگی بیشتری با پارتنر مجازی نشون بدن. این موضوع تاثیر شخصیت مرزی بر روابط و کیفیت تعاملات آن ها را برجسته می کند. اونا همچنین هماهنگی کمتری رو حس می کردن و احساسات منفی بیشتری رو گزارش کردن. به عبارت دیگه، این افراد هم در هماهنگی با پارتنر مجازی شون ضعیف تر بودن و هم اون تعامل رو ناهماهنگ تر تجربه کردن.
نویسنده های مطالعه نتیجه گیری کردن: «نتایج ما نشون می ده که آشفتگی های بین فردی و بی نظمی های احساسی مربوط به افراد با ویژگی های بالای BPD [اختلال شخصیت مرزی] ممکنه در فرآیندهای شناختی-اجتماعی که در فرآیندهای هماهنگی نقش دارن، تداخل ایجاد کنه. این یافته ها به درک بهتر تاثیر شخصیت مرزی بر روابط و چالش های آن کمک می کند. در نتیجه، این نواقص ممکنه منجر به ناهماهنگی بیشتر و تجربه منفی از همگام سازی بشه.»
این مطالعه به درک علمی تاثیر شخصیت مرزی بر روابط و تعاملات اجتماعی افراد با این ویژگی ها کمک می کنه. با این حال، باید اشاره کرد که در این مطالعه از تعامل با یه پارتنر مجازی استفاده شده، نه یه آدم واقعی. ممکنه یافته ها در مورد تعامل با آدم های واقعی متفاوت باشه. علاوه بر این، شرکت کننده ها از بین افراد غیربالینی انتخاب شده بودن؛ بنابراین احتمالا به طور میانگین، سطح ویژگی های شخصیتی مرزی اونا پایین بوده است.
این مطالعه، مقاله «ناهماهنگی پایدار؟ ارتباط بین ویژگی های شخصیتی مرزی و ناهماهنگی بین فردی» را شامل می شود که به تاثیر شخصیت مرزی بر روابط و پویایی های آن می پردازد و توسط کامیلا گرگورینی، پیترو د کارلی، لورا پارولین، مارکو پتیلی، ایوانا کونوالینکا و امانوئل پریتی نوشته شده است.
در نهایت، درک عمیق تر از نحوه تعاملات اجتماعی و چالش های همگام سازی در افراد دارای ویژگی های مرزی، می تواند مسیرهای تازه ای را برای بهبود کیفیت زندگی آن ها باز کند. توجه به این الگوهای رفتاری به اطرافیان کمک می کند تا با آگاهی بیشتری در کنار این افراد حضور داشته باشند و از بروز تنش های ناشی از سوءتفاهم های حسی جلوگیری کنند.
Borderline personality traits are associated with reduced coordination during a finger-tapping task
