این مطالعه با بررسی نیروهای ویژه ارتش، نقش ژنتیک در تاب آوری را از طریق شناسایی پیوندهای میان دی ان ای، عملکرد شناختی و واکنش های فیزیولوژیک به استرس های شدید جسمی و روانی تبیین می کند.
یه تحلیل جدید روی سربازایی که می خوان وارد نیروهای ویژه ارتش آمریکا بشن، نشون می ده که تغییرات ژنتیکی خاصی در نحوه برخورد افراد با فشارهای شدید جسمی و روانی نقش دارن. این تحقیق ارتباطات مشخصی رو بین دی ان ای (DNA) یک سرباز و عملکرد شناختی، تاب آوری روانی و واکنش فیزیولوژیک به استرس در طول یک دوره انتخابی طاقت فرسا شناسایی کرده و بر نقش ژنتیک در تاب آوری افراد در چنین شرایطی تاکید می کند. این یافته ها اخیرا در مجله علمی Physiology & Behavior منتشر شده است.
برای تبدیل شدن به عضوی از نیروهای زبده ارتش، یه سرباز اول باید دوره ارزیابی و انتخاب نیروهای ویژه رو بگذرونه. این برنامه آموزشی به عنوان یکی از سخت ترین ارزیابی های نظامی در جهان شناخته می شه. داوطلبا باید نزدیک به 3 هفته فشار جسمی شدید رو تحمل کنن. اونا با بی خوابی و تمرینات پیچیده حل مسئله روبرو می شن. نرخ ریزش در این دوره به طرز عجیبی بالاست؛ تقریبا 70 درصد سربازایی که وارد این دوره می شن، نمی تونن تمومش کنن. این محیط یه آزمایشگاه منحصربه فرد برای دانشمندا ایجاد کرده تا استقامت انسان رو مطالعه کنن.
محققان سعی کردند بفهمند چرا بعضی از افراد در این محیط های تنبیهی شکوفا می شوند، در حالی که بقیه با مشکل مواجه می شوند. تاب آوری به طور کلی به عنوان توانایی سازگاری مثبت با سختی ها، تروماها یا تهدیدها تعریف می شود. این موضوع ترکیبی از پایداری روانی و بهبودی فیزیولوژیک است. در حالی که آموزش های بدنی و آمادگی ذهنی ضروری هستند، عوامل بیولوژیکی نیز نقش مهمی دارند. درک نقش ژنتیک در تاب آوری کمک می کند مشخص شود مغز چطور مواد شیمیایی را تنظیم می کند و بدن چطور هورمون های استرس را پردازش می کند.
کاوش نقش ژنتیک در تاب آوری؛ رویکرد مطالعاتی
برای بررسی این پایه های بیولوژیکی، تیمی از محققان به سرپرستی مارتا پتروویک از آزمایشگاه لینکلن MIT و نویسنده ارشد، هریس آر. لیبرمن از مؤسسه تحقیقاتی پزشکی محیطی ارتش آمریکا، یه مطالعه جامع رو شروع کردن. هدف اونا این بود که بفهمن آیا پروفایل های ژنتیکی که قبلا با سلامت روان یا واکنش به استرس در عموم مردم مرتبط بودن، در سربازان زبده هم به عنوان نشانگرهای تاب آوری ظاهر می شن یا نه. اونا فرض کردن که تغییرات ژنتیکی خاص با موفقیت در دوره ارزیابی همبستگی داره.
این مطالعه شامل 800 سرباز مرد بود که برای دوره انتخاب داوطلب شده بودن. شرکت کننده ها سربازان فعال ارتش بودن که قبلا آموزش های نظامی سخت دیگه ای رو گذرونده بودن. اونا جوان و از نظر بدنی آماده بودن و میانگین سنیشون 25 سال بود. قبل از شروع ارزیابی، محققان نمونه های خون رو برای تجزیه و تحلیل دی ان ای هر سرباز جمع آوری کردن. اونا به طور خاص 47 ژن مختلف رو که به تاثیرگذاری روی عملکرد مغز، چرخه های خواب و تنظیم هورمون ها معروف هستن، بررسی کردن.
محققان همچنین مجموعه ای از تست های استاندارد را روی کاندیداها اجرا کردند. این ارزیابی ها هوش عمومی و استعداد شغلی را اندازه گیری می کردند. آن ها همچنین ویژگی های شخصیتی مثل پشتکار و تاب آوری خوداظهاری را ارزیابی کردند. تیم تحقیق نمونه های خون اضافی را برای اندازه گیری سطح کورتیزول و پروتئین واکنش گر C جمع آوری کرد. کورتیزول هورمون اصلی است که بدن در پاسخ به استرس ترشح می کند و پروتئین واکنش گر C نیز یک نشانگر بیولوژیکی است که نشان دهنده التهاب و فعال شدن سیستم ایمنی بدن است. با در نظر گرفتن مطالعاتی که بر تاثیر التهاب بر افسردگی و اختلال در سیستم پاداش مغز تاکید دارند، این داده ها در کنار تجزیه و تحلیل ژنتیکی به روشن شدن نقش ژنتیک در تاب آوری کمک می کنند.
تجزیه و تحلیل ها نشون داد که چندین تغییر ژنتیکی خاص واقعا با عملکرد شناختی بهتر و نمرات تاب آوری بالاتر در ارتباط بودن. محققان متوجه شدن که تاثیر این ژن ها اغلب بسته به پیشینه اجدادی سرباز متفاوته. این موضوع پیچیدگی استفاده از نشانگرهای ژنتیکی در جمعیت های متنوع رو نشون می ده.
ژن های کلیدی و نقش ژنتیک در تاب آوری
یکی از ژن های کلیدی شناسایی شده در این مطالعه، COMT بود. این ژن دستورالعمل هایی رو برای ساخت آنزیمی فراهم می کنه که دوپامین رو در مغز تجزیه می کنه. دوپامین یه پیام رسان شیمیایی حیاتی برای انگیزه، عملکرد اجرایی و توانایی حل مسائل تحت فشاره. محققان دریافتن که در بین کاندیداهای سفیدپوست اسپانیایی تبار، تغییرات خاصی در ژن COMT با نمرات بالاتر در تست های هوش مرتبط بود. این تغییرات به دلیل ارتباطشون با عملکرد در محیط های رقابتی، در متون علمی اغلب به عنوان «آلل جنگجو» شناخته می شن.
این مطالعه همچنین روی ژن TPH2 تاکید کرد. این ژن در تولید سروتونین نقش داره؛ پیام رسان عصبی که به تنظیم خلق وخو و احساسات کمک می کنه. تغییرات در این ژن با عملکرد در وظایف هوش غیرکلامی در بین سربازان سفیدپوست اسپانیایی تبار مرتبط بود. محققان مشاهده کردن سربازانی که دو نسخه از یک نوع ژنتیکی خاص دارن، در این وظایف بهتر از بقیه عمل کردن.
به نظر می رسد ساعت داخلی بدن نیز در استعداد شناختی نقش دارد. محققان PER3 را بررسی کردند، ژنی که به تنظیم ریتم شبانه روزی و چرخه های خواب و بیداری کمک می کند. آن ها دریافتند که برخی تغییرات در این ژن با نمرات در تست استعداد شغلی ارتش همبستگی دارد. این تست به ارتش کمک می کند پتانسیل یک سرباز را برای مشاغل خاص ارزیابی کند. این ارتباط نشان می دهد که عوامل ژنتیکی مؤثر بر الگوهای خواب ممکن است بر توانایی های شناختی عمومی مورد نیاز برای وظایف نظامی و در نتیجه بر نقش ژنتیک در تاب آوری در شرایط سخت نیز تاثیر بگذارد.
فراتر از توانایی شناختی، این مطالعه ژن های مرتبط با نحوه درک افراد از توانایی خودشون برای بازگشت به حالت عادی بعد از استرس رو هم بررسی کرد. محققان از یک نظرسنجی استاندارد به نام مقیاس تاب آوری کانر-دیویدسون استفاده کردن. در شرکت کنندگانی که در گروه دموگرافیک «سایر» قرار داشتن، تغییرات در ژن CRHR1 با نمرات بالاتر در این پرسشنامه تاب آوری مرتبط بود. ژن CRHR1 گیرنده ای رو برای هورمونی تولید می کنه که واکنش استرس بدن رو شروع می کنه. این گیرنده جزء کلیدی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال است، سیستمی که واکنش ها به استرس رو کنترل می کنه و گوارش، سیستم ایمنی و خلق وخو رو تنظیم می کنه.
ارتباطات مشابهی در ژن MAOB نیز پیدا شد. این ژن مسئول آنزیمی است که چندین پیام رسان عصبی از جمله دوپامین و اپی نفرین را تجزیه می کند. مطالعه نشان داد که تغییرات خاص در MAOB با تاب آوری خوداظهاری بالاتر مرتبط بود. این یافته با تحقیقات قبلی که نشان می داد این ژن در جنبه های مختلف سلامت روان و توانایی بهبودی از اتفاقات ناگوار نقش دارد، همخوانی دارد و تاییدی دیگر بر نقش ژنتیک در تاب آوری افراد محسوب می شود.
محققان همچنین دنبال ارتباط بین ژنتیک و نشانگرهای فیزیولوژیک استرس بودن. اونا غلظت کورتیزول رو در خون سربازان اندازه گیری کردن. سطح کورتیزول معمولا در زمان های فشار شدید بالا می ره تا به بدن برای بسیج انرژی کمک کنه. با این حال، کورتیزول مزمن یا بد تنظیم شده می تونه مضر باشه. مطالعه نشون داد که سطح کورتیزول بر اساس پروفایل های ژنتیکی متفاوت بود.
برای شرکت کنندگان سیاه پوست، تغییرات در ژن FKBP5 با غلظت های بالاتر کورتیزول مرتبط بود. ژن FKBP5 به عنوان تنظیم کننده گیرنده های استرس بدن عمل می کنه. این بخشی از یک حلقه بازخورد منفیه که به بدن کمک می کنه بعد از یک اتفاق استرس زا به حالت عادی برگرده. تغییرات در این ژن قبلا با اختلالات افسردگی و اضطراب در جمعیت عمومی مرتبط شده بود. این مطالعه نشون می ده که همین مکانیسم های ژنتیکی بر نحوه واکنش بیولوژیکی سربازان سالم به نیازهای شدید آموزش نیروهای ویژه تاثیر می ذاره.
در بین سربازان سفیدپوست اسپانیایی تبار، ژن CYP1A2 رابطه مشابهی رو با سطح کورتیزول نشون داد. این ژن آنزیمی رو در کبد رمزگذاری می کنه که مواد مختلف رو متابولیزه می کنه. این ژن شاید بیشتر به خاطر نقشش در تجزیه کافئین و برخی داروها شناخته شده باشه. محققان دریافتن سربازانی که نسخه خاصی از این ژن رو دارن، سطح کورتیزول در گردش بالاتری داشتن. این موضوع نشون دهنده یک همپوشانی بالقوه بین مسیرهای بیولوژیکیه که مواد خارجی رو پردازش می کنن و مسیرهایی که استرس فیزیولوژیک رو مدیریت می کنن.
نکته مهم این است که اگرچه این نشانگرهای ژنتیکی با ویژگی های تاب آوری مرتبط بودند، اما هیچ ژن واحدی پیش بینی نمی کرد که آیا یک سرباز در نهایت در دوره قبول می شود یا نه. محققان تاکید کردند که نقش ژنتیک در تاب آوری، اگرچه مهم است، اما تاب آوری یک ویژگی چندوجهی است و توسط ترکیبی پیچیده از ژنتیک، عوامل محیطی، تمرینات بدنی و آمادگی روانی شکل می گیرد.
این مطالعه محدودیت هایی هم داره که باید در نظر گرفته بشه. جامعه شرکت کننده کاملا از سربازان مرد تشکیل شده بود. این یعنی یافته ها ممکنه برای زنان یا جمعیت غیرنظامی گسترده تر صدق نکنه. علاوه بر این، مطالعه مشاهده ای بود؛ یعنی پیوندهای آماری رو بین ژن ها و عملکرد شناسایی کرد اما نمی تونه ثابت کنه که این ژن ها مستقیما باعث ایجاد تفاوت ها شدن. همچنین این ارتباطات برای گروه های نژادی و قومی خاص بود، که نیاز به تنوع در تحقیقات ژنتیکی رو بیشتر نشون می ده.
با وجود این ملاحظات، یافته ها نگاهی نادر به بیولوژی استقامت انسانی ارائه می دهند. اکثر مطالعات ژنتیکی روی استرس، روی افرادی با اختلالات روانی یا کسانی که تروماهای شدید را تجربه کرده اند تمرکز دارند. این تحقیق نشان می دهد که همان عوامل ژنتیکی بر نقش ژنتیک در تاب آوری افراد سالم و با عملکرد بالا هم مرتبط هستند. به نظر می رسد ژن هایی که بر آسیب پذیری در برابر افسردگی یا اضطراب تاثیر می گذارند، فنوتیپ تاب آوری را هم در شرایط بسیار سخت شکل می دهند.
این یافته ها نشان می دهند که درک کدهای بیولوژیکی و تاثیر آن ها بر عملکرد ذهن و بدن می تواند افق های جدیدی را در بهینه سازی آموزش های سخت و فرآیندهای بازسازی روانی باز کند. اگرچه ژنتیک تعیین کننده نهایی موفقیت نیست، اما شناخت این تفاوت های فردی به ما کمک می کند تا استراتژی های شخصی سازی شده ای برای افزایش استقامت در برابر ناملایمات زندگی، چه در محیط های نظامی و چه در زندگی روزمره، تدوین کنیم.
مطالعه «نشانگرهای ژنتیکی استرس، تاب آوری و موفقیت در یک دوره انتخاب نظامی نخبگان ،» توسط مارتا پتروویک، جسی هندریکس، امیلی کی. فارینا، لورن ای. تامپسون، جوزف جی. کناپیک، استفان ام. پاسیاکوس، جیمز پی. مک کلانگ و هریس آر. لیبرمن نوشته شده است.
