بررسی یافته های جدید درباره عوامل خودارضایی زنان و آگاهی از بدن

شناخت آناتومی بدن و احساسات فردی نسبت به اندام های جنسی از اصلی ترین عوامل خودارضایی زنان هستند که می توانند بر تجربه های جنسی آینده و میزان رضایت آن ها تاثیر بگذارند.

یه مطالعه جدید نشون میده که دانش یه زن درباره آناتومی بدنش و احساسش نسبت به اندام های جنسی ش، عوامل خیلی مهمی برای پیش بینی رفتارهای جنسی تنهایی شه. این تحقیق همچنین میگه زن هایی که در دوران نوجوانی خودارضایی می کردن، ممکنه در آینده با شریک جنسی شون دفعات بیشتری ارگاسم رو تجربه کنن. درک عوامل خودارضایی زنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این یافته ها در نشریه International Journal of Sexual Health منتشر شده.

نگاهی عمیق تر به عوامل خودارضایی زنان؛ دلایل و پیامدها

فعالیت جنسی تنهایی یه بخش طبیعی از رشد انسانه و خیلی هم رایجه. با وجود اینکه زیاد انجام میشه، این موضوع معمولا با سکوت و انگ اجتماعی همراهه. این مسئله مخصوصا برای زن ها صادقه که از نظر تاریخی در مقایسه با مردها با استانداردهای اجتماعی متفاوتی در مورد مسائل جنسی روبرو بودن.

ادبیات علمی قبلی ثابت کرده که خودارضایی می تونه فواید سلامتی داشته باشه و عملکرد جنسی رو بهتر کنه. با این حال، در مورد عوامل روانی و اجتماعی خاصی که روی این رفتار در زن ها تاثیر می ذاره، اطلاعات کمتری وجود دارد که بتواند به طور کامل عوامل خودارضایی زنان را توضیح دهد. نبودِ بحث های آزاد معمولا باعث میشه که در مورد زیست شناسی زنان کمبود اطلاعات وجود داشته باشه؛ این در حالی است که حتی بررسی ریشه زیستی آشفتگی جنسیتی و تفاوت های فیزیکی ظریف نیز بر اهمیت آگاهی از بدن تاکید دارد.

روش تحقیق و بررسی عوامل خودارضایی زنان

محققانی به اسم های دانیلا هنریکس، پدرو الکساندر کوستا و آنا کاروالهیرا تصمیم گرفتن روی این موضوع تحقیق کنن. هنریکس با مؤسسه دانشگاهی ISPA در لیسبون پرتغال همکاری می کنه. تیم اونا می خواست بررسی کنه که زن ها چقدر درباره آناتومی اندام تناسلی شون می دونن.

اونا همچنین می خواستن بفهمن کدوم عوامل جمعیت شناختی و شخصی با دفعات خودارضایی در ارتباطه. یه هدف اصلی دیگه این بود که رابطه بین تجربه های جنسی زودهنگام و رضایت جنسی در بزرگسالی رو تحلیل کنن. محقق ها مخصوصا علاقه مند بودن بفهمن عادت هایی که در دوران نوجوانی شکل می گیرن، چطور ممکنه با توانایی رسیدن به ارگاسم با یه شریک جنسی در ارتباط باشن.

برای جمع آوری این اطلاعات، دانشمندها یه نظرسنجی اینترنتی طراحی کردن. اونا 469 زن بزرگسال با ملیت پرتغالی رو برای شرکت در این تحقیق انتخاب کردن. سن شرکت کننده ها بین 18 تا 78 سال بود.

این نظرسنجی شامل یه پرسشنامه تخصصی بود که برای سنجش دانش آناتومی زنان طراحی شده بود. این بخش جملاتی درباره فرج (وولوا)، واژن و کلیتوریس داشت. شرکت کننده ها باید مشخص می کردند که این جملات درست هستن یا غلط.

یه بخش از مطالعه به «تصویر ذهنی از اندام تناسلی» اختصاص داشت. این مفهوم به احساسات و باورهای یه زن در مورد اندام تناسلی خودش اشاره داره. نظرسنجی از شرکت کننده ها خواست تا بگن چقدر با جملاتی که درباره راحتی و نگاهشون به بدنشون بود، موافق هستن.

محقق ها همچنین داده های دقیقی درباره رفتارهای جنسی جمع کردن. اونا درباره سنی که شرکت کننده ها برای اولین بار خودارضایی کرده بودن، سوال پرسیدن. همچنین درباره دفعات این رفتار در دوران نوجوانی و در 12 ماه گذشته سوال کردن.

یافته های کلیدی؛ دانش آناتومی و عوامل خودارضایی زنان

نتایج مربوط به دانش آناتومی نشون دهنده شکاف های بزرگی در درک این موضوع بود. داده ها نشون داد که حدود 74 درصد شرکت کننده ها سطح دانش پایین یا متوسطی درباره اندام تناسلی زنانه داشتن. باورهای اشتباه به خصوص در مورد کلیتوریس خیلی شایع بود.

نظرسنجی شامل سوالات خاصی درباره اندازه و شکل کلیتوریس بود. مثلا پرسیده شده بود که آیا کلیتوریس یه ساختار داخلیه که شبیه بال های هواپیماست یا نه. اکثر زن ها نتونستن تشخیص بدن که این جمله درسته.

خیلی از شرکت کننده ها هم باورهای اشتباهی درباره ابعاد فیزیکی کلیتوریس داشتن. تقریبا نیمی از پاسخ دهنده ها به سوالات مربوط به طول اون پاسخ اشتباه دادن. این یافته ها نشون دهنده کمبود شدید آموزش درباره ساختار داخلی اندام اصلی ایه که مسئول لذت در زن هاست.

با وجود این کمبود دانش، میزان خودارضایی بالا بود. حدود 96 درصد زن ها گزارش دادن که در مقطعی از زندگی شون خودارضایی کردن. میانگین سنی که این رفتار رو شروع کرده بودن، کمی بیشتر از 14 سال بود. این آمار بالا بر اهمیت درک بهتر عوامل خودارضایی زنان تاکید می کند.

دفعات خودارضایی فعلی بین افراد گروه متفاوت بود. رایج ترین میزان گزارش شده، یک بار در هفته بود. حدود یک چهارم شرکت کننده های فعال این گزینه رو انتخاب کرده بودن.

محقق ها از تحلیل های آماری استفاده کردن تا بفهمن چه عواملی بهتر می تونن پیش بینی کنن که یه زن هر چند وقت یک بار خودارضایی می کنه. اونا فهمیدن که سن یه عامل پیش بینی کننده قوی بود. زن های جوون تر نسبت به زن های مسن تر، دفعات بیشتری از خودتحریکی رو گزارش کردن.

محل زندگی هم به نظر می رسید نقش داشته باشه. زن هایی که در محیط های شهری زندگی می کردن، نسبت به اونایی که در مناطق روستایی بودن، گزارش دادن که بیشتر خودارضایی می کنن. محقق ها حدس می زنن که محیط های شهری ممکنه حریم خصوصی بیشتر یا دسترسی به دیدگاه های پیشروتر درباره مسائل جنسی رو فراهم کنه.

وضعیت تاهل هم یکی دیگه از عوامل تعیین کننده بود. زن های مجرد گزارش دادن که بیشتر از کسانی که در رابطه های متعهدانه هستن، فعالیت جنسی تنهایی دارن. این یافته با این ایده همخوانی داره که بعضی از زن ها از خودارضایی به جای رابطه با شریک جنسی استفاده می کنن.

شرکت در مراسم های مذهبی ارتباط منفی واضحی با این رفتار داشت. زن هایی که بیشتر در مراسم های مذهبی شرکت می کردن، کمتر احتمال داشت که به طور مکرر خودارضایی کنن. این موضوع احتمالا بازتاب دهنده تاثیر آموزه های اخلاقی محافظه کارانه درباره مسائل جنسیه.

فراتر از مسائل جمعیت شناختی، مطالعه نشون داد که پیوند قوی ای بین دانش آناتومی و رفتار وجود داره. زن هایی که در آزمون آناتومی نمره بالاتری گرفته بودن، تمایل داشتن بیشتر خودارضایی کنن. این نشون میده که شناخت بدن می تونه ابراز مسائل جنسی رو راحت تر کنه.

الگوی مشابهی هم در مورد تصویر ذهنی از اندام تناسلی دیده شد. زن هایی که احساس مثبت تری نسبت به ظاهر و عملکرد اندام تناسلی شون داشتن، بیشتر احتمال داشت که خودتحریکی انجام بدن. به نظر می رسه راحتی با بدن خود، موانع اکتشافات جنسی رو از بین می بره.

محقق ها همچنین رابطه ای بین رفتار در دوران نوجوانی و پاسخ جنسی در بزرگسالی پیدا کردن. زن هایی که در دوران نوجوانی دفعات بیشتری خودارضایی می کردن، در بزرگسالی موقع رابطه با شریک جنسی شون بیشتر ارگاسم رو تجربه می کردن. این همبستگی مخصوصا برای ارگاسم هایی که از طریق دخول واژینال به دست میومدن، مشاهده شد.

نویسنده ها پیشنهاد می کنن که خودشناسی زودهنگام یه جور عملکرد یادگیری داره. از طریق خودارضایی، نوجوان ها ممکنه کشف کنن که چه نوع تحریک هایی رو ترجیح میدن. این خودشناسی بعدا می تونه به تعاملات جنسی با شریک های زندگی در آینده منتقل بشه.

اما رابطه بین خودارضایی فعلی و رابطه جنسی با شریک، الگوی متفاوتی رو نشون داد. برای زن های بزرگسال، دفعات بیشتر خودارضایی با دفعات کمتر ارگاسم در حین فعالیت جنسی با شریک در ارتباط بود. این نشون دهنده یه حالت جبرانی برای بعضی از افراد هست. این یافته یکی از پیچیده ترین عوامل خودارضایی زنان در بزرگسالی را برجسته می کند.

این یعنی برای بعضی از زن های بزرگسال، خودارضایی ممکنه برای پر کردن شکافی باشه که به خاطر برخوردهای جنسیِ نارضایت بخش با شریک به وجود اومده. اگه یه زن با شریکش به ارگاسم نرسه، ممکنه برای رسیدن به ارگاسم به خودتحریکی رو بیاره. داده ها هم از ایده خودارضایی به عنوان یه ابزار یادگیری و هم به عنوان یه عمل جبرانی (بسته به شرایط) حمایت می کنن.

محدودیت ها و چشم اندازهای آتی در بررسی عوامل خودارضایی زنان

نویسنده ها به چند مورد از محدودیت ها اشاره کردن که موقع تفسیر این نتایج باید در نظر گرفته بشه. مطالعه بر اساس یه نمونه گیری در دسترس بود که آنلاین انجام شد. این روش ممکنه شرکت کننده هایی رو جذب کنه که نسبت به بقیه مردم، با بحث درباره مسائل جنسی راحت تر هستن.

نمونه کاملا از زن های هم سوجنسی اهل پرتغال تشکیل شده بود. ویژگی های فرهنگی و مذهبی این کشور ممکنه روی یافته ها تاثیر گذاشته باشه. در نتیجه، ممکنه نتایج کاملا برای زن ها در محیط های فرهنگی یا قانونی متفاوت صدق نکنه.

نظرسنجی همچنین به داده های خودگزارشی متکی بود. این موضوع احتمال سوگیری در یادآوری رو به وجود میاره، مخصوصا وقتی از شرکت کننده ها خواسته شد رفتارهای دوران نوجوانی شون رو به یاد بیارن. علاوه بر این، مطالعه تعریف دقیقی از خودارضایی ارائه نداده بود و اون رو برای تفسیر خود شرکت کننده ها باز گذاشته بود.

با وجود این ملاحظات، تحقیق نشون میده که خودارضایی زنان یه رفتار چندوجهیه. این مطالعه بر اهمیت آموزش جامع جنسی تاکید می کنه. نویسنده ها استدلال می کنن که آموزش باید فراتر از تولیدمثل بره و شامل آناتومی و لذت هم بشه. این رویکرد جامع می تواند به درک بهتر عوامل خودارضایی زنان کمک کند.

شناخت بهتر کلیتوریس و ساختارهای دیگه می تونه به از بین بردن انگ اجتماعی علیه میل جنسی زنان کمک کنه. ترویج تصویر ذهنی مثبت از اندام تناسلی هم می تونه به بهبود سلامت جنسی کمک کنه. محقق ها توصیه می کنن که مطالعات آینده این روابط رو در گروه های متنوع تری از مردم بررسی کنن.

اونا همچنین پیشنهاد می کنن که مداخلات بالینی برای مشکلات جنسی باید سابقه خودارضایی رو هم در نظر بگیرن. درک میزان راحتی بیمار با بدن خودش می تونه زمینه ای برای درمان اختلالات جنسی فراهم کنه. در نهایت، این مطالعه این ایده رو تقویت می کنه که رابطه جنسی تنهایی، بخش جدایی ناپذیری از پروفایل سلامت جنسی یه زنه.

این مطالعه، با عنوان «‘Ménage À Moi’: تحلیلی بر عوامل مرتبط با خودارضایی در میان زنان»، توسط دانیلا هنریکس، پدرو الکساندر کوستا و آنا کاروالهیرا نوشته شده.

به طور کلی، نتایج این پژوهش بر نقش حیاتی آگاهی بدنی و تجربه های زودهنگام در شکل گیری الگوهای رفتاری بزرگسالی تاکید دارد. توجه به این عوامل می تواند مسیر جدیدی را برای ارتقای سلامت جنسی و روانی زنان در جوامع مختلف باز کند.

New study explores factors linked to women’s masturbation habits