این مطالعه جدید به بررسی تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران شاغل پرداخته و نشان می دهد که فعالیت های بدنی شدید می تواند به بهبود کیفیت زندگی و روابط اجتماعی در دوران پرفشار کمک کند، هرچند استرس فرزندپروری همچنان عاملی تعیین کننده باقی می ماند.
یک مطالعه جدید در مجله سلامت روان و فعالیت بدنی (Mental Health and Physical Activity) نگاهی دقیق به این انداخته که چطور ورزش های شدید در خونه روی سلامت روان مادرهای شاغل در طول پاندمی کووید-19 تاثیر گذاشته است. این مطالعه به طور خاص به بررسی تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران می پردازد. یافته ها نشون می ده با وجود اینکه استرس فرزندپروری یه عامل همیشگی در پیش بینی کیفیت زندگی پایین تره، اما انجام فعالیت های بدنی شدید ممکنه مزایای روانی خاصی داشته باشه. اما داده ها در عین حال روابط پیچیده و گاهی خلاف انتظار رو بین ورزش شدید و حس صلاحیت والدین در مادرها نشون می ده.
پاندمی کووید-19 مجموعه ای از چالش های منحصربه فرد رو برای خانواده ها، به خصوص برای مادرهایی که اغلب بخش بزرگی از مسئولیت های مراقبتی رو به دوش می کشن، ایجاد کرد. با بسته شدن مدرسه ها و مراکز نگهداری کودک، خیلی از مادرهای شاغل مجبور شدن زندگی حرفه ای شون رو در کنار وظایف خانگیِ بیشتر مدیریت کنن. سازمان های بهداشت عمومی افزایش قابل توجهی در اضطراب و افسردگی رو در این دوره ثبت کردن.
با نبودِ سیستم های حمایتی سنتی و باشگاه های ورزشی، خیلی از افراد دنبال راه های مستقلی برای مدیریت حال خوبشون بودن. پلتفرم های تناسب اندام خونگی محبوبیت زیادی پیدا کردن، چون راهی در دسترس برای حفظ فعالیت بدنی و بهبود تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران بودند. یکی از این پلتفرم ها به اسم پلوتون (Peloton)، با ارائه تمرینات ساختارمند همراه با ویژگی های ارتباط اجتماعی، تونست جای خودش رو باز کنه.
نویسنده های این مطالعه قصد داشتن مزایای احتمالی این نوع خاص از ورزش رو برای مادرهای شاغل بررسی کنن. هدف اصلی آن ها بررسی این بود که چگونه یک برنامه ورزشی منظم می تواند بر تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران در شرایط پر استرس تاثیر بگذارد. اون ها می خواستن بفهمن که آیا حفظ یه برنامه ورزشی با استفاده از یه پلتفرم آنلاین می تونه اثرات منفی استرس فرزندپروری رو خنثی کنه یا نه.
بررسی تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران در دوران پاندمی
«انگیزه این مطالعه، استرس و بارِ سلامت روانِ نامتناسبی بود که مادرهای شاغل در طول پاندمی کووید-19 تجربه کردن، در حالی که دسترسی به حمایت های سنتی سلامت روان هم محدود بود،» این رو بتانی فلک دیلن، استاد دانشگاه ایالتی متروپولیتن دنور، توضیح داد.
«با اینکه ورزش اغلب به عنوان یه عامل محافظتی ترویج می شه، اما تحقیقات کمی بررسی کرده بودن که چطور پلتفرم های آنلاین و ساختارمندِ تناسب اندام مثل پلوتون، به طور خاص با رفاه مادرها در ارتباط هستن و چه تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران دارد. ما می خواستیم بفهمیم که آیا حفظ ورزش از طریق یک پلتفرم آنلاین، استرس فرزندپروری رو تعدیل می کنه و چطور با کیفیت زندگی، خودکارآمدی، احساس گناه و شرم در ارتباطه.»
او در ادامه گفت: «از جنبه شخصی تر، من خودم مادر دو تا بچه ام و یکی از کاربرهای پروپاقرص پلوتون هستم. من در گروه pelotonmoms# در پلتفرم پلوتون و چند تا گروه فیس بوکی برای مادرهای پلوتونی عضو هستم. همچنین تقریبا همیشه با مربی هایی تمرین می کنم که خودشون هم مادر هستن. این یه جامعه عالیه و من با عضویت در اون، حمایت شخصی و فیزیکی زیادی پیدا کردم.»
برای جمع آوری داده ها، محقق ها 144 مادر شاغل ساکن ایالات متحده رو جذب کردن. شرکت کننده ها باید حداقل 18 سال داشتن و حداقل یک فرزند از بدو تولد تا 18 سالگی داشتن. همه شرکت کننده ها از دستگاه پلوتون برای روتین های ورزشی شون استفاده می کردن.
نمونه مورد مطالعه شامل یک گروه با تحصیلات بالا و ثروتمند بود. 92 درصد از شرکت کننده ها مدرک کارشناسی یا بالاتر داشتن. 75 درصد هم درآمد خانوار 150 هزار دلار یا بیشتر رو گزارش کردن.
شرکت کننده ها یک نظرسنجی آنلاین رو پر کردن که شامل چندین معیار روانشناختی معتبر بود. برای سنجش وضعیت روانی شون، مقیاس استرس والدین و مقیاس کوتاه افسردگی-شادی رو تکمیل کردن. اون ها همچنین مقیاس شرم و گناه در مراقبت رو پر کردن که بین احساس پشیمانی از اقدامات خاص و ارزیابی های منفی کلی از خود تفاوت قائل می شه.
محقق ها کیفیت زندگی رو با استفاده از پرسشنامه کوتاه سازمان جهانی بهداشت ارزیابی کردن. این ابزار، حال خوب رو در چهار حوزه مختلف می سنجه: سلامت جسمی، سلامت روان، روابط اجتماعی و سلامت محیطی. شرکت کننده ها همچنین مقیاس خودکارآمدی والدین رو برای رتبه بندی صلاحیت درک شده شون در تربیت فرزندان پر کردن.
برای داده های فعالیت بدنی، این مطالعه از معیارهای خوداظهاریِ تاریخچه پلوتونِ شرکت کننده ها استفاده کرد. نظرسنجی درباره تعداد کل تمرینات انجام شده در 30 روز گذشته سوال کرد. همچنین تفکیک فعالیت های خاص مثل دوچرخه سواری، دویدن و تمرینات قدرتی رو برای محاسبه امتیاز فعالیت بدنی با شدت بالا پرسید.
نتایج نشون دهنده یک ارتباط منفی قوی بین استرس فرزندپروری و حال خوب کلی بود. مادرهایی که سطوح بالاتری از استرس رو گزارش کردن، به طور مداوم نمرات پایین تری در هر چهار حوزه کیفیت زندگی داشتن. این مادرها همچنین سطوح پایین تری از شادی و باور کمتری به توانایی شون برای تربیت موثر فرزندان گزارش کردن.
این تحلیل همچنین بین احساس گناه و شرم تفاوت قائل شد. استرس فرزندپروری با شرم، که شامل ارزیابی منفی از خوده، رابطه مثبت داشت. اما با احساس گناه، که معمولا به رفتارهای خاص مربوط می شه، ارتباط معناداری نداشت.
تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران؛ یافته ها
درباره تاثیر ورزش، تحلیل های اولیه نشون داد که فعالیت بدنی با شدت بالا با کیفیت زندگیِ روانی و اجتماعیِ بهتر در ارتباطه. محقق ها از مدل های رگرسیون استفاده کردن تا تست کنن که آیا ورزش به عنوان یک تعدیل کننده عمل کرده یا نه. این مدل ها نشون دادن برای مادرهایی که تمرینات شدیدتری انجام می دن، پیوند منفی بین استرس و حال خوب روانی ضعیف تر بوده.
اثر تعدیل کننده مشابهی در مورد روابط اجتماعی هم دیده شد. به نظر می رسید ورزش شدید تاثیر مخرب استرس رو بر رضایت مادر از ارتباطات اجتماعیش کمتر می کنه. ویژگی های اجتماعی پلتفرم، مثل جدول امتیازات و گروه های مجازی، ممکنه در این نتیجه نقش داشته باشن.
با این حال، مطالعه یک یافته غیرمنتظره در مورد خودکارآمدی والدین داشت. داده ها نشون دادن در بین مادرهایی که استرس بالایی رو تجربه می کنن، اون هایی که فعالیت بدنی شدید بیشتری داشتن، در واقع خودکارآمدی والدین کمتری رو گزارش کردن.
دیلن به PsyPost گفت: «یک یافته غافلگیرکننده این بود که سطوح بالاتر ورزش شدید با خودکارآمدیِ والدینِ کمتر در شرایط استرس بالا همراه بود. این نشون می ده که برای بعضی از مادرها، ورزش شدید ممکنه به جای یک فعالیت آرامش بخش، شبیه یه حوزه دیگه برای عملکرد و رقابت به نظر برسه. این موضوع تاکید می کنه که چطور و چرا ورزش کردن افراد ممکنه به اندازه مقدار ورزش کردنشون مهم باشه.»
نکته مهم اینه که معناداری آماریِ یافته های مربوط به ورزش، به سخت گیری در تحلیل بستگی داشت. وقتی محقق ها برای تصحیح مقایسه های متعدد از تعدیل بونفرونی استفاده کردن، اثرات محافظتی ورزش از نظر آماری ضعیف تر شد. اما ارتباط منفی بین استرس و حال خوب، همچنان معنادارترین و پایدارترین یافته باقی موند.
دیلن توضیح داد: «بسیاری از اثرات کوچک تا متوسط بودن که برای تحقیقات روانشناسی، به خصوص در یک دوره پیچیده و پراسترس مثل پاندمی، طبیعیه. نکته مهم اینه که استرس فرزندپروری ارتباطات مداوم و قوی با تقریبا تمام نتایج رفاهی که بررسی کردیم، نشون داد. این یافته ها تاکید می کنن که حتی اثرات متوسط هم می تونن پیامدهای واقعی و معناداری داشته باشن وقتی استرس مزمن و گسترده است.»
«نکته کلیدی اینه که استرس فرزندپروری نقش قدرتمندی در شکل دادن به حال خوب مادرها داره و اغلب بر مزایای ورزش به تنهایی غلبه می کنه. در حالی که ورزش شدید برای بعضی از مادرها با کیفیت زندگی روانی و اجتماعی بهتری مرتبط بود، اما به طور یکنواخت در برابر استرس محافظت نمی کرد و حتی با خودکارآمدی والدین پایین تر همراه بود. ورزش می تونه حمایتی باشه، اما معجزه نمی کنه. زمینه، انگیزه و انتظارات هم مهم هستن.»
مثل همه تحقیقات، محدودیت هایی هم وجود داره که باید در نظر گرفت. حجم نمونه نسبتا کوچک بود که توانایی تشخیص دقیق اثرات کوچک رو محدود می کنه. یکدست بودن نمونه از نظر نژاد و درآمد هم تعمیم نتایج به جامعه بزرگتر مادرهای شاغل رو محدود می کنه.
علاوه بر این، مطالعه از یک طراحی مقطعی استفاده کرده، به این معنی که داده ها در یک مقطع زمانی واحد جمع آوری شدن. به دلیل این نوع طراحی، مطالعه نمی تونه یک رابطه علی و معلولی رو اثبات کنه. مشخص نیست که آیا ورزش کیفیت زندگی رو بهتر می کنه یا مادرهایی که کیفیت زندگی بالاتری دارن صرفا توانایی بیشتری برای پیدا کردن وقت برای ورزش دارن. تحقیقات آینده با پیگیری شرکت کننده ها در یک دوره طولانی تر می تونه به درک بهتر جهت این روابط کمک کنه.
دیلن خاطرنشان کرد: «یک تفسیر اشتباه رایج می تونه این باشه که فرض کنیم ورزش بیشتر همیشه برای سلامت روان بهتره. یافته های ما نشون می ده که ورزش به طور خودکار استرس فرزندپروری رو خنثی نمی کنه و در برخی موارد ممکنه با افزایش فشار یا ارزیابی از خود همراه باشه. علاوه بر این، چون این مطالعه مقطعی بود، نمی تونیم نتیجه گیری علی داشته باشیم.»
محقق ها همچنین اشاره کردن که تنوع بالا در گزارش های مربوط به شرم و گناه نشون می ده که این ها تجربه های عاطفی پیچیده ای هستن. تفاوت های فردی در اینکه مادرها چطور انتظارات جامعه رو درونی می کنن، احتمالا در این موضوع نقش داره. این موضوع ما را به یاد چالش هایی می اندازد که افراد در مواجهه با بی فرزندی انتخابی و قضاوت اجتماعی تجربه می کنند، جایی که کلیشه ها بر سلامت روان سایه می اندازند. مطالعات آینده می تونن بررسی کنن که تصویر بدنی و مقایسه اجتماعی در پلتفرم های ورزشی چطور روی این احساسات تاثیر می ذاره.
دیلن به PsyPost گفت: «تحقیقات آینده باید نمونه های متنوع تری از مادرها رو بررسی کنه، از طراحی های طولی استفاده کنه و انواع مختلف فعالیت بدنی و پلتفرم ها رو با هم مقایسه کنه. ما به ویژه علاقه مندیم بفهمیم که چطور انگیزه، تصویر بدنی و مقایسه اجتماعی روی اینکه آیا ورزش باعث تقویت حال خوب مادر می شه یا اون رو تضعیف می کنه، تاثیر می ذارن. در نهایت، هدف این کار اطلاع رسانی برای رویکردهای واقع بینانه تر و دلسوزانه تر نسبت به مراقبت از خود در مادرهاست.»
این تحقیق بر پیچیدگی حال خوب مادرها در زمان های بحرانی تاکید می کنه. در حالی که ورزش می تونه ابزار ارزشمندی برای حفظ سلامت روان باشه، اما باید با درک عمیق تر از تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران و محدودیت های آن همراه باشد. این ورزش بارهای سنگین استرس فرزندپروری رو به طور کامل جبران نمی کنه.
دیلن اضافه کرد: «این مطالعه نشون می ده که خیلی از مادرها در زمانی که مراقبت های رسمی سلامت روان در دسترس نبود، به استراتژی های خودگردان مثل ورزش روی آوردن. این موضوع اهمیت تاثیر ورزش بر سلامت روان مادران را در شرایط دشوار نشان می دهد. با وجود اینکه پلتفرم هایی مثل پلوتون می تونن انعطاف پذیری و حس جامعه رو ایجاد کنن، اما اون ها در چارچوب محدودیت های ساختاریِ گسترده تری وجود دارن که استرس و حال خوب مادرها رو شکل می ده. حمایت از مادرها به چیزی فراتر از راه حل های فردی نیاز دارهاین موضوع نیازمند حمایت های سیستمیه.»
این مطالعه با عنوان «رفاه حال مادرهای شاغل در ایالات متحده که در تمرینات پلوتون (Peloton™) شرکت می کنند»، توسط بتانی فلک دیلن، مایکل رودز و ایزابل کول نوشته شده است.
در مجموع، بررسی ابعاد مختلف فعالیت بدنی در دوران های بحرانی نشان می دهد که ورزش تنها یک ابزار فیزیکی نیست، بلکه با پیچیدگی های روانی و اجتماعی مادران گره خورده است. برای دستیابی به رفاه واقعی، علاوه بر تکیه بر فعالیت های فردی، نیازمند تغییرات ساختاری و حمایت های گسترده تری هستیم تا فشار مضاعف از روی دوش والدین برداشته شود.
High-intensity Peloton use linked to mixed mental health outcomes for working mothers
