پژوهش های علمی جدید بر اهمیت عوامل محیطی و فیزیولوژیکی تاکید دارند و نشان می دهند که تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش می تواند نتایج درمانی متفاوتی در بهبود رفتارهای اجتماعی و تنظیم سیستم ایمنی بدن ایجاد کند.
یه مطالعه جدید که تو مجله Psychedelics منتشر شده، نشون میده که محیط و وضعیت فیزیولوژیکی حیوان تاثیر عمیقی روی اثرات سیلوسایبین داره و می تونه به طور مستقیم بر تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش اثرگذار باشه. محقق ها متوجه شدن با اینکه این دارو نشانگرهای ایمنی رو تو موش هایی که ورزش می کردن تغییر داده، اما رفتارهای اجتماعی رو تو موش های مدل بی اشتهایی عصبی عوض نکرده. این یافته ها نشون میدن که پتانسیل درمانی روان گردان ها ممکنه به شدت به زمینه بیولوژیکی که توش تجویز میشن وابسته باشه.
بی اشتهایی عصبی یه وضعیت روان پزشکی شدیده که با محدودیت شدید غذا خوردن و ورزش بیش از حد شناخته میشه. خیلی از بیمارها هم با تعاملات اجتماعی و درک احساسات دیگران مشکل دارن. این چالش های اجتماعی معمولا حتی بعد از بهبود وزن هم باقی می مونن و به انزوای مرتبط با این اختلال دامن می زنن. درمان های فعلی هم اغلب نمی تونن این علائم خاص بین فردی رو برطرف کنن.
کلر جی. فولدی و همکاراش تو دانشگاه مانش استرالیا دنبال بررسی علت های بیولوژیکی احتمالی برای این مشکلات بودن. اونا روی ارتباط بین عملکرد مغز و سیستم ایمنی تمرکز کردن. تحقیقات قبلی با بررسی تاثیر التهاب بر افسردگی و سیستم پاداش مغز نشون میدن که التهاب ممکنه در اختلالات روانی نقش داشته باشه. به طور خاص، مولکول هایی مثل اینترلوکین-6 اغلب در سطوح غیرطبیعی تو افراد مبتلا به افسردگی و اضطراب دیده میشن.
سیلوسایبین، ماده فعال موجود در قارچ های جادویی، به تاثیرگذاری روی گیرنده های سروتونین معروفه و خواص ضدالتهابی احتمالی داره. تیم فولدی می خواستن ببینن آیا سیلوسایبین می تونه رفتار اجتماعی رو بهبود ببخشه و واکنش های ایمنی رو در یک موجود زنده تنظیم کنه و همچنین تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش را بررسی کنند یا نه. اونا فرض کردن که این دارو ممکنه با کاهش التهاب، نقص های اجتماعی رو برطرف کنه.
برای آزمایش این موضوع، محقق ها از روشی به اسم مدل بی اشتهایی مبتنی بر فعالیت استفاده کردن. اونا موش های ماده رو تو قفس هایی با چرخ های دویدن نگه داشتن و دسترسی شون به غذا رو محدود کردن. این ترکیب معمولا باعث میشه موش ها بیش از حد بدوئن و به سرعت وزن کم کنن، که شبیه به بی اشتهایی انسانیه. محقق ها موش های ماده رو انتخاب کردن چون این وضعیت بیشتر روی زنان تاثیر می ذاره.
تیم تحقیق این موش ها رو با سه گروه دیگه مقایسه کردن تا متغیرهای خاص رو جدا کنن. یه گروه غذای محدود داشتن اما چرخ نداشتن، که اثر گرسنگی به تنهایی رو تست می کرد. یه گروه دیگه چرخ داشتن اما غذای نامحدود، که اثر ورزش رو تست می کرد. یه گروه کنترل هم تو شرایط استاندارد و بدون هیچ محدودیتی زندگی می کردن.
وقتی موش های مدل بی اشتهایی مقدار مشخصی وزن کم کردن، محقق ها یه دوز واحد از سیلوسایبین یا دارونمای نمکی بهشون دادن. اواخر همون روز، موش ها رو تو یه دستگاه تست مخصوص قرار دادن. این جعبه شامل سه محفظه متصل به هم بود که برای اندازه گیری علاقه اجتماعی طراحی شده بود.
محقق ها اندازه گیری کردن که موش ها چقدر زمان برای تعامل با یه موش جدید در مقایسه با یه شیء بی جان صرف می کنن. تو مرحله دوم، بررسی کردن که آیا موش ها ترجیح میدن با یه موش آشنا وقت بگذرونن یا یه غریبه. در نهایت، تیم نمونه های خون رو برای اندازه گیری سطح اینترلوکین-6 تجزیه و تحلیل کردن.
نتایج الگوهای رفتاری متمایزی رو بر اساس شرایط زندگی موش ها نشون داد. موش های مدل بی اشتهایی اون طور که محقق ها انتظار داشتن، از نظر اجتماعی گوشه گیر نشدن. در عوض، این موش ها علاقه زیادی به بررسی موش های جدید نشون دادن. اونا تعاملات اجتماعی جدید رو به موارد آشنا ترجیح می دادن.
این کنجکاوی شدید در موش هایی که فقط به چرخ های دویدن دسترسی داشتن هم دیده شد. در مقابل، موش هایی که فقط محدودیت غذایی داشتن، زمان بیشتری رو صرف بررسی اون شیء کردن. این احتمالا نشون دهنده انگیزه برای جستجوی غذاست تا اجتماعی شدن.
سیلوسایبین این رفتارهای اجتماعی رو تو گروه بی اشتهایی، گروه ورزش یا گروه محدودیت غذایی تغییر نداد. این دارو فقط رفتار موش های کنترل سالم رو عوض کرد و نشان داد که چگونه تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش در گروه های مختلف متفاوت است. موش های کنترلی که بهشون سیلوسایبین داده شده بود، علاقه شون به چیزهای جدید کمتر شد و زمان بیشتری رو با همدم های آشنا گذروندن. این یه نتیجه غیرمنتظره بود که با گروه های دیگه تفاوت داشت.
نتایج فیزیولوژیکی هم به همون اندازه به محیط وابسته بود و اهمیت تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش را برجسته کرد. محقق ها متوجه شدن که سیلوسایبین به طرز قابل توجهی سطح اینترلوکین-6 رو تو موش هایی که به چرخ های دویدن دسترسی داشتن بالا برد. این اثر تو گروه بی اشتهایی یا گروه های دیگه مشاهده نشد.
تو گروه چرخ دویدن، سطوح بالاتر این نشانگر التهابی با تمایل بیشتر به نوآوری اجتماعی مرتبط بود. این دارو بر خلاف فرضیه اولیه، التهاب رو تو مدل بی اشتهایی کاهش نداد. این نشون میده که ورزش قبلی، سیستم ایمنی رو آماده می کنه تا به شکل متفاوتی به دارو واکنش نشون بده.
این مطالعه یه محدودیت رو در نحوه شبیه سازی اختلالات پیچیده انسانی توسط مدل های حیوانی برجسته می کنه. در حالی که بیماران انسانی اغلب از نظر اجتماعی عقب نشینی می کنن، موش ها تو این مدل بیش فعال و جستجوگر شدن. این رفتار ممکنه نشون دهنده غریزه جستجوی غذا باشه که بر اثر گرسنگی تحریک شده. این موضوع توانایی ترجمه این یافته های اجتماعی خاص رو مستقیما به روانشناسی انسانی پیچیده می کنه.
افزایش التهاب دیده شده تو گروه ورزش نشون دهنده رابطه ای بین فعالیت بدنی و نحوه تاثیر روان گردان ها روی بدن هست. این بخش از یافته ها مستقیما بر موضوع تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش تاکید دارد. سیلوسایبین اغلب به عنوان یه عامل ضدالتهاب معرفی میشه. با این حال، این مطالعه نشون میده که تو زمینه های خاص، ممکنه سیگنال دهی ایمنی رو تقویت کنه.
محقق ها اشاره کردن که اونا التهاب رو فقط تو یه بازه زمانی واحد اندازه گیری کردن. سیلوسایبین ممکنه اثرات زودگذری داشته باشه که طی ساعت ها یا روزها تغییر کنه. مطالعات آینده باید این نشانگرها رو تو دوره طولانی تری دنبال کنن تا تصویر کامل تری به دست بیاد.
هنوز لازمه که نشانگرهای بیولوژیکی و نواحی مختلف مغز تست بشن تا این مکانیسم ها کاملا درک بشن و ابعاد بیشتری از تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش روشن شود. رابطه بین سیگنال دهی سروتونین و عملکرد ایمنی یکسان نیست. داده ها نشون میدن که رویکرد «یک نسخه برای همه» تو درمان با روان گردان ها ممکنه کافی نباشه.
تغییر اثرات سیلوسایبین با رژیم و ورزش؛ یافته های جدید
این تحقیق نشون میده که کارآزمایی های بالینی باید وضعیت فیزیکی بیمار، از جمله عادت های ورزشی و وضعیت تغذیه ای رو در نظر بگیرن. فاکتورهایی مثل استرس متابولیک می تونن نحوه تاثیر دارو بر رفتار و سیستم ایمنی رو تغییر بدن.
اهمیت رژیم و ورزش در تغییر اثرات سیلوسایبین
این مطالعه با عنوان «سیلوسایبین اثرات متفاوتی بر رفتار اجتماعی و التهاب در موش ها در زمینه های بی اشتهایی مبتنی بر فعالیت اعمال می کند،» توسط شیدا شادانی، اریکا گریوز، زین بی. اندروز و کلر جی. فولدی نوشته شده است.
در نهایت می توان گفت که شناخت دقیق تعاملات بین متابولیسم بدن و مواد روان گردان، مسیر جدیدی را برای شخصی سازی درمان های روان پزشکی باز می کند. توجه به این جزئیات فیزیولوژیکی کمک می کند تا از پتانسیل درمانی این مواد به بهترین شکل ممکن استفاده شود و خطرات احتمالی ناشی از تداخل با سبک زندگی کاهش یابد.
Psilocybin impacts immunity and behavior differently depending on diet and exercise context
