یه مطالعه جدید نشون میده که مصرف دوزهای خیلی کم مواد روان گردان (سایکدلیک) ممکنه به آدما کمک کنه تا سبک زندگی سالم تری رو پیش بگیرن. نتایج این تحقیق نشون میده کسایی که میکرودوز می کنن، بهبودهایی رو در وضعیت خواب، فعالیت بدنی و رژیم غذایی شون گزارش دادن، مخصوصا وقتی این کار رو با یه هدف خاص شروع کردن. این یافته ها درباره رابطه بین دوزهای پایین مواد روان گردان و عادت های سلامتی، از جمله بررسی های مربوط به میکرودوزینگ و تغییر رفتار، در مجله Neuropharmacology منتشر شد.
بیماری های مزمن مثل بیماری های قلبی و دیابت هر سال باعث مرگ میلیون ها نفر می شن. متخصص های پزشکی هم عقیده ان که این بیماری ها تا حد زیادی با انتخاب های درست در سبک زندگی، مثل ورزش منظم و رژیم غذایی متعادل، قابل پیشگیری هستن. با این حال، تغییر دادن عادت های قدیمی برای خیلی از مردم یه چالش روانی سخته.
حفظ یه سبک زندگی سالم به خودکنترلی و انگیزه همیشگی نیاز داره. وقتی این منابع روانی تموم می شن، آدما معمولا به رفتارهای ناسالم قبلی برمی گردن. همین موضوع باعث شده دانشمندا دنبال روش های جدیدی بگردن که شاید بتونه تغییرات رفتاری رو راحت تر و موندگارتر کنه.
اثرات میکرودوزینگ و تغییر رفتار بر سلامت
روان گردان های کلاسیک مثل سیلوسایبین به این معروفن که روی گیرنده های سروتونین در مغز تاثیر می ذارن. تحقیقات قبلی نشون داده که دوزهای بالای این مواد می تونه به درمان اعتیاد به الکل و دخانیات کمک کنه. این موضوع باعث شکل گیری مفهوم «سایکدلیک های رفتاری» شده که بررسی می کنه چطور این ترکیبات می تونن باعث ایجاد تغییرات مثبت در عادت ها بشن.
لوئیزا پروچازکووا، پژوهشگری از دانشگاه لیسبون در پرتغال و دانشگاه لیدن در هلند، سرپرست این تحقیق اخیر بوده. اون و همکاراش می خواستن بفهمن آیا فوایدی که در درمان های با دوز بالا دیده شده، در میکرودوزینگ و تغییر رفتار هم وجود داره یا نه. میکرودوزینگ شامل مصرف بخش کوچیکی از یک دوز معمولیه که اونقدر کمه که باعث ایجاد توهم نمی شه.
تصویر زیر به خوبی نشان دهنده مسیر دستیابی به یک زندگی متعادل و سالم از طریق روش های نوین و تغییرات آگاهانه در عادات روزمره است.
این تصویر نمایی از تاثیرات مثبت و یکپارچه تغییرات کوچک در عادت های روزانه بر سلامت کلی بدن و ذهن را به نمایش می گذارد.
محقق ها هدفشون این بود که ویژگی های افرادی که این کار رو انجام می دن و تغییرات خاصی که در سلامتی شون حس می کنن رو شناسایی کنن. اونا همچنین می خواستن مکانیسم های روانی که ممکنه باعث این تغییرات بشه رو پیدا کنن. برای این کار، تیم تحقیق یک نظرسنجی با روش ترکیبی و نگاه به گذشته طراحی کرد.
این مطالعه 365 شرکت کننده رو از طریق انجمن های آنلاین و سازمان های کاهش آسیب جذب کرد. این افراد تجربه میکرودوزینگ داشتن و حاضر بودن پروتکل ها و نتایج کارشون رو به اشتراک بذارن. میانگین سنی پاسخ دهنده ها حدود 45 سال بود.
بیشتر شرکت کننده ها در کشورهای غربی زندگی می کردن و تعداد زیادی از اونا ساکن هلند بودن. این تمرکز جغرافیایی مهمه چون ترافل های سیلوسایبین در اون منطقه به صورت قانونی در دسترس هستن. در نتیجه، ترافل ها رایج ترین ماده مصرفی بین این گروه بودن.
در این نظرسنجی سوالات جزئی در مورد نحوه استفاده شرکت کننده ها پرسیده شد. حدود نیمی از گروه از «پروتکل فادیمن» پیروی می کردن که شامل مصرف یک دوز در هر سه روز هست. بقیه هم از برنامه ای استفاده می کردن که چند روز پشت سر هم دوز مصرف می کردن و بعدش مدتی استراحت می دادن.
بعضی از شرکت کننده ها روش «استکینگ» (ترکیب کردن) رو انجام می دادن، یعنی ماده روان گردان رو با مکمل های غیر روان گردان ترکیب می کردن. موارد رایج شامل قارچ یال شیر (Lion’s Mane) و نیاسین بود. مصرف کننده ها معتقد بودن این ترکیب ها ممکنه فواید شناختی میکرودوز رو بیشتر کنه.
محقق ها داده ها رو تحلیل کردن تا بفهمن کدوم رفتارهای سلامتی بیشتر از همه تغییر کرده. بهبود کیفیت خواب از جمله فوایدی بود که بیشتر از همه گزارش شده بود. تقریبا نیمی از شرکت کننده ها اشاره کردن که از زمان شروع میکرودوزینگ، خوابشون بهتر شده. این نشان دهنده تاثیر میکرودوزینگ و تغییر رفتار در حوزه سلامت است.
تمرین های ذهنی هم رشد زیادی بین پاسخ دهنده ها داشت. درصد مشابهی از کاربرا گزارش دادن که فعالیت هایی مثل مدیتیشن و مایندفولنس (ذهن آگاهی) رو بیشتر انجام می دن. این نشون میده که این روش ممکنه باعث توجه بیشتر به سلامت روانی و عاطفی بشه.
میکرودوزینگ و تغییر رفتار؛ یافته های کلیدی
فعالیت بدنی حوزه دیگه ای بود که کاربرا تغییرات مثبت قابل توجهی رو در اون حس کردن. خیلی از شرکت کننده ها گزارش دادن که بیشتر یا با شدت بیشتری ورزش می کنن. این شامل افزایش پیاده روی، کوهنوردی و تمرینات ورزشی منظم بود.
این مطالعه همچنین روند قوی کاهش مصرف مواد رو نشون داد. از بین کسایی که تغییراتی رو در عادت های نوشیدنی شون گزارش کرده بودن، 95 درصدشون به کاهش مصرف الکل اشاره کردن. این موضوع که با تاثیرات مطالعات جدید بر کاهش الکل با گل و سایر ترکیبات در افراد وابسته همخوانی دارد، بر پتانسیل میکرودوزینگ و تغییر رفتار در شکستن الگوهای اعتیادآور تاکید می کند.
شرکت کننده ها همچنین از بهبود تعادل بین کار و زندگی شون گفتن. خیلی ها اشاره کردن که بهتر می تونن برای ساعت های کاری شون مرز تعیین کنن. این تغییر معمولا با افزایش فعالیت های اجتماعی و حضور در گروه های دوستانه همراه بود.
ارتباط بیشتر با طبیعت یکی دیگه از موضوعات تکرار شونده در نتایج بود. اکثر شرکت کننده ها احساس می کردن با محیط اطرافشون هماهنگ تر شدن. این با مفهوم «بیوفیلیا» یا طبیعت دوستی مطابقت داره که در اون، حس ارتباط با طبیعت با نتایج بهتر در سلامتی مرتبطه.
برای درک اینکه چرا این تغییرات اتفاق افتاده، محقق ها به فاکتورهای روانی نگاه کردن. شرکت کننده ها «انعطاف پذیری روانی» رو به عنوان یک مکانیسم کلیدی معرفی کردن. این اصطلاح به توانایی سازگاری با شرایط متغیر و موندن در لحظه حال اشاره داره.
خودکارآمدی هم به عنوان یکی دیگه از محرک های روانی مهم شناخته شد. خودکارآمدی یعنی باور فرد به توانایی خودش برای انجام کارهای لازم برای رسیدن به یه نتیجه خاص. به نظر می رسه احساس شایستگی و استقلال بیشتر به کاربرا کمک کرده تا به اهداف سلامتی شون پایبند بمونن.
این مطالعه همچنین بررسی کرد که چه عواملی یه نتیجه موفق رو پیش بینی می کنن. تحلیل های آماری نشون داد که دوز خاص یا پروتکل مورد استفاده، در پیش بینی تغییر رفتار تفاوت آماری معناداری ایجاد نکرده. سابقه روان پزشکی کاربر هم نقش تعیین کننده زیادی نداشت.
در عوض, قصد و نیت خود کاربر قوی ترین پیش بینی کننده بود. شرکت کننده هایی که صراحتا قصد تغییر عادت هاشون رو داشتن، خیلی بیشتر احتمال داشت که تغییرات مثبتی در رژیم غذایی و ورزش گزارش کنن. این نشون میده که ذهنیت کاربر به اندازه خودِ ماده اهمیت داره و بر اهمیت میکرودوزینگ و تغییر رفتار در این فرآیند دلالت دارد.
پاسخ های کیفی بینش بیشتری از تجربه کاربرا به دست داد. در سوالات باز، شرکت کننده ها از حس قوی تری از آگاهی بدنی گفتن. اونا گزارش دادن که با سیگنال های فیزیکی شون «هماهنگ تر» شدن، که این موضوع بهشون کمک کرده تا به صورت خودجوش انتخاب های سالم تری داشته باشن.
بعضی از کاربرا این تاثیر رو مثل از بین رفتن اصطکاک ذهنی توصیف کردن. اونا حس می کردن تصمیمات سالم نسبت به قبل به نیروی اراده کمتری نیاز داره. این با این تئوری همخوانی داره که روان گردان ها ممکنه به طور موقتی پلاستیسیته (انعطاف پذیری) عصبی رو افزایش بدن و اجازه بدن عادت های جدید شکل بگیرن.
با وجود اینکه اکثر گزارش ها مثبت بود، اقلیت کوچکی از شرکت کننده ها هیچ فایده ای رو تجربه نکردن. حدود سه درصد از پاسخ دهنده ها اثرات منفی گزارش دادن که عمدتا علائم فیزیکی مثل حالت تهوع، ناراحتی معده یا خواب آلودگی بود.
چند نکته احتیاطی در مورد این یافته ها وجود داره که باید در نظر گرفت. این مطالعه از طراحی مقطعی بر اساس گزارش های شخصی گذشته استفاده کرده. این یعنی داده ها به دقت حافظه شرکت کننده ها متکی هستن که می تونه خطاهایی داشته باشه.
این مطالعه همچنین فاقد گروه کنترل بود که یک شرط استاندارد برای اثبات اثربخشی پزشکیه. بدون یک گروه پلاسیبو (دارونما) برای مقایسه، غیرممکنه که اثر پلاسیبو رو نادیده گرفت. افرادی که باور دارن میکرودوزینگ بهشون کمک می کنه، ممکنه فقط به خاطر همین باور، بهبودهایی رو گزارش کنن.
سوگیری انتخاب خودخواسته هم یکی دیگه از محدودیت های این روش تحقیقیه. افرادی که تجربه مثبتی از میکرودوزینگ داشتن، بیشتر احتمال داره برای چنین نظرسنجی هایی داوطلب بشن. کسایی که امتحانش کردن و نتیجه ای نگرفتن، ممکنه تمایل کمتری به شرکت داشته باشن.
محقق ها همچنین خاطرنشان کردن که نتونستن تغییرات سلامتی رو به صورت عینی تایید کنن. این مطالعه کاملا به درک خودِ کاربرا از سطح خواب و ورزششون متکی بود. معیارهای عینی مثل داده های ردیاب های تناسب اندام پوشیدنی جمع آوری نشده بود.
با وجود این محدودیت ها، این مطالعه نقشه راهی برای تحقیقات آینده ارائه می ده. این تحقیق رفتارهای سلامتی خاصی مثل خواب و کاهش مصرف الکل رو شناسایی کرده که به نظر می رسه به میکرودوزینگ پاسخ مثبتی می دن. این یافته ها مسیر را برای پژوهش های آتی در زمینه میکرودوزینگ و تغییر رفتار هموار می کند.
نویسنده ها پیشنهاد می کنن که تحقیقات آینده باید از آزمایش های کنترل شده تصادفی استفاده کنن. این مطالعات شامل تجویز پلاسیبو به یک گروه کنترل برای جداسازی اثرات شیمیایی روان گردان می شه. این کار کمک می کنه بفهمیم آیا خودِ ماده باعث تغییر می شه یا اینکه نیت و قصد تنها عامل محرکه.
بررسی نقش مکمل های «استکینگ» هم همچنان مسیری برای تحقیقات آینده است. از اونجایی که خیلی از کاربرا مواد رو با هم ترکیب می کنن، علم باید بفهمه که این ترکیبات چطور با هم تعامل دارن. در حال حاضر مشخص نیست که آیا اضافه کردن قارچ یال شیر یا نیاسین به صورت عینی تغییری در نتیجه ایجاد می کنه یا نه.
این مطالعه با عنوان «بررسی تاثیرات میکرودوزینگ بر تغییر رفتار سلامتی ،» توسط لوئیزا پروچازکووا، لورا سی کاروالیو، ناتاشا ماروچ، خورخه انکانتادو و پدرو جی تیشیرا نوشته شده است.
در مجموع، یافته های این پژوهش نشان می دهد که میکرودوزینگ می تواند به عنوان یک ابزار کمکی برای تقویت اراده و تسهیل تغییرات مثبت در سبک زندگی عمل کند. اگرچه هنوز نیاز به تحقیقات گسترده تر و آزمایش های بالینی دقیق تری برای اثبات قطعی این اثرات وجود دارد، اما نقش نیت و ذهنیت فرد در کنار پتانسیل های عصبی این مواد، دریچه های جدیدی را در علم رفتارشناسی و سلامت روان باز کرده است.
Microdosing psychedelics linked to better sleep and exercise habits
