محققان با ابداع یک دستگاه پوشیدنی جدید نشان دادند که تقویت صداهای حاصل از فعالیت های دستی می تواند به بهبود ذهن آگاهی و تداوم تمرکز در کارهای روزمره کمک شایانی کند. این رویکرد نوآورانه با تحریک حسی، راهکاری موثر برای بازگرداندن توجه به لحظه حال و تعامل عمیق تر با محیط پیرامون ارائه می دهد.
یه تحقیق جدید نشون می ده که یه دستگاه پوشیدنی که می تونه صدای حرکات دست رو تقویت کنه، به آدما کمک می کنه تا با تقویت صدا، افزایش تمرکز با صدا رو تجربه کنن و توجه شون رو روی لحظه حال حفظ کنن. این پژوهش نشون می ده که زیاد کردن بازخورد صوتیِ تعاملات دستی، باعث تقویت حالت ذهن آگاهی می شه و کنجکاوی رو موقع انجام کارهای روزمره بیشتر می کنه. یافته های این تحقیق در نشریه Proceedings of the ACM on Interactive, Mobile, Wearable and Ubiquitous Technologies منتشر شده.
ذهن آگاهی کلا به عنوان یه حالت ذهنی تعریف می شه که شامل توجه آگاهانه به لحظه حال همراه با یه دیدگاه باز و پذیراست. با اینکه تمرین های رسمی مثل مدیتیشن یا یوگا روش های شناخته شده ای برای تقویت این حالت هستن، اما معمولا به زمان اختصاصی و یه محیط آروم نیاز دارن. خیلی از آدما بین مشغله های روزمره، براشون سخته که این روتین های رسمی رو ادامه بدن.
یه رویکرد جایگزین هم وجود داره که بهش ذهن آگاهی غیررسمی یا روزمره می گن. این کار شامل ترکیب کردن آگاهی با فعالیت های روزمره مثل ظرف شستن، تا کردن لباس ها یا نوشتن می شه.
با وجود پتانسیل بالای این روش، ابزارهای تکنولوژیک کمی برای حمایت از اون طراحی شده. اکثر اپلیکیشن های ذهن آگاهی فعلی به دستورالعمل های کلامی یا راهنماهای بصری متکی هستن که می تونه تلاش ذهنی زیادی بطلبه.
محقق های آزمایشگاه SHAPE استنفورد و آزمایشگاه تعامل انسانی مجازی دنبال توسعه سیستمی بودن که به جای دستورهای مستقیم، از طریق نشانه های حسی از ذهن آگاهی حمایت کنه. اونا تئوری شون این بود که یه رویکرد حسی «پایین به بالا» می تونه بار ذهنی لازم برای متمرکز موندن رو کم کنه. این تکنولوژی با واضح تر کردن پیامدهای فیزیکیِ یه عمل، سعی می کنه توجه رو به شکل طبیعی به تجربه همون لحظه جلب کنه.
افزایش تمرکز با صدا: چگونه تکنولوژی صوتی کمک می کند؟
این تیم به طور خاص روی پتانسیل افزایش تمرکز با صدا از طریق تقویت صداهای تعاملات دستی تمرکز کردن. دست ها ابزارهای اصلی ما برای تعامل با جهان هستن و این تعاملات مدام سیگنال های صوتی تولید می کنن که البته خیلی وقت ها خیلی ظریف و نامحسوس هستن.
محقق ها این فرضیه رو داشتن که تقویت این صداها باعث یه «غافلگیری حسی» می شه. این تفاوت با چیزی که مغز انتظار شنیدنش رو داره، می تونه کنجکاوی رو تحریک کنه و کاربر رو وادار کنه که دقت بیشتری به کارهایی که انجام می ده داشته باشه.
تمرین های ذهن آگاهی می توانند به افزایش تمرکز با صدا و آرامش کمک کنند، اما تکنولوژی های فعلی بیشتر روی تمرین های رسمی مثل مدیتیشنِ نشسته تمرکز دارن. توی این تحقیق، هدف ما اینه که ببینیم چطور تکنولوژی می تونه از تمرین های غیررسمی ذهن آگاهی (یا همون ذهن آگاهی روزمره) حمایت کنه؛ یعنی وقتی که توجه و کنجکاوی با فعالیت های روزمره مثل دست شستن یا آشپزی گره می خوره.» این رو یوژیه تائو، دانشجوی دکتری علوم کامپیوتر در دانشگاه استنفورد و نویسنده مطالعه گفته.
سخت افزار این سیستم شامل میکروفون های با دقت بالا بود که به مچ دست کاربر وصل می شد و یه جفت هدفون که گوش رو کاملا نمی پوشوند (Open-ear). میکروفون ها صداهایی که نزدیک دست ها تولید می شد رو ضبط می کردن، مثل اصطکاک پوست با یه شیء یا ضربه زدن انگشت روی یه سطح.
سیستم این صدا رو در لحظه پردازش می کرد و قبل از پخش کردن برای کاربر، صدا رو 15 دسی بل تقویت می کرد. طراحی بازِ هدفون هم به شرکت کننده ها اجازه می داد صدای تقویت شده رو در کنار صداهای محیطی طبیعی بشنون.
توی این تحقیق 60 شرکت کننده با میانگین سنی حدود 25 سال حضور داشتن. محقق ها این افراد رو به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم کردن: گروه دستگاه و گروه کنترل. شرکت کننده های گروه دستگاه، صدای تقویت شده حرکات دست شون رو در طول آزمایش می شنیدن. گروه کنترل هم همون تجهیزات رو پوشیده بودن، اما قابلیت تقویت صدا براشون غیرفعال بود.
فعالیت اصلی توی این تحقیق، کار با اشیاء مختلف بود. محقق ها دو دسته وسیله رو برای بررسی به شرکت کننده ها دادن. یه دسته شامل وسایل آشنای خونه مثل قیچی، کیف دستی، لیوان کاغذی و ست ماژیک بود. دسته دوم هم شامل وسایل ناآشنا یا عجیب وغریب بود، مثل یه جاچسبی با مکانیزم گیره ای یا یه جارو که شبیه صورت انسان طراحی شده بود.
به شرکت کننده ها گفته شد که این اشیاء رو خیلی طبیعی و بدون محدودیت زمانی بررسی کنن. بعد از بررسی هر دسته، افراد پرسشنامه های استاندارد رو پر کردن. این نظرسنجی ها برای اندازه گیری «حالت ذهن آگاهی» طراحی شده بودن که به وضعیت ذهنی موقتِ آگاهی و توجه اشاره داره.
علاوه بر گزارش های شخصی، این تحقیق از معیارهای عینی هم برای سنجش توجه و کنجکاوی استفاده کرد. محقق ها توضیحاتی رو که شرکت کننده ها نوشته بودن تحلیل کردن تا ببینن چه جزئیاتی رو در مورد اشیاء متوجه شدن.
اونا همچنین از جلسات فیلم برداری کردن تا الگوهای رفتاری رو کدگذاری کنن. به طور خاص، اونا دنبال رفتارهای «آزمون و خطا» بودن؛ یعنی کارهای تکراری که با تغییرات جزئی انجام می شد تا ویژگی های یه شیء رو یاد بگیرن.
نتایج شگفت انگیز: افزایش تمرکز با صدا و ذهن آگاهی
نتایج نشون داد که تقویت صدا به افزایش تمرکز با صدا و ذهن آگاهی کمک کرده و روی نحوه تعامل افراد با محیط فیزیکی شون اثر می ذاره. شرکت کننده های گروه دستگاه، سطح بالاتری از ذهن آگاهی رو نسبت به گروه کنترل گزارش کردن. این نشون می ده که بازخورد صوتیِ تقویت شده به کاربرها کمک کرده تا ارتباط شون رو با فعالیتی که دارن انجام می دن حفظ کنن.
تائو به سای پست گفت: «تکنولوژی های دیجیتال، از شبکه های اجتماعی گرفته تا واقعیت مجازی، اغلب کاربرها رو از تجربه های روزمره و واقعی دور می کنن. پژوهش ها حتی نشان دهنده ارتباط مستقیم شبکه های اجتماعی و کاهش توجه نوجوانان هستند که باعث می شود افراد به سمت تجربه های مصنوعی کشیده شوند. ما می خوایم با بازنگری در نحوه اتصال دوباره کاربرها به چیزی که همین جا و همین الان داره اتفاق می افته، این روند رو به چالش بکشیم. با اینکه سیستم ما هنوز در مراحل اولیه تاییده، اما یافته های امیدوارکننده ای در مورد چگونگی بازگرداندن توجه به فعالیت های در حال انجام مشاهده کردیم.»
تحلیل توضیحات کتبی نشون داد که این دستگاه با موفقیت توجه رو به سمت جزئیات حسی جلب کرده. شرکت کننده هایی که صداهای تقویت شده رو می شنیدن، خیلی بیشتر از کلمات مرتبط با صدا در پاسخ هاشون استفاده می کردن.
گروه دستگاه تقریبا 9 برابر بیشتر از گروه کنترل به ویژگی های صوتی اشاره کردن. این نشون می ده که تکنولوژی تونسته نشانه هایی رو که معمولا نادیده گرفته می شن، اون قدر برجسته کنه که توجه آگاهانه رو جلب کنن.
داده های رفتاری هم از این ایده که تقویت صدا باعث تحریک کنجکاوی می شه، حمایت کردن. شرکت کننده های گروه دستگاه زمان بیشتری رو صرف تعامل با اشیاء کردن نسبت به گروه کنترل. اونا همچنین دفعات بیشتری رفتارهای آزمون و خطا رو نشون دادن. مثلا یه کاربر ممکنه چند بار یه قیچی رو باز و بسته کنه یا با یه لیوان روی قسمت های مختلف میز ضربه بزنه.
محقق ها همچنین بررسی کردن که آیا این دستگاه در مسیر افزایش تمرکز با صدا، روی حس عاملیک کاربرها اثر می ذاره یا نه. این احتمال وجود داشت که تغییر بازخورد حسی باعث بشه آدما حس کنن کنترل شون رو روی کارهاشون از دست دادن. با این حال، تحقیق هیچ تفاوت قابل توجهی در عاملیت گزارش شده بین دو گروه پیدا نکرد. این یعنی صداهای تقویت شده به عنوان ادامه طبیعی حرکات خودِ کاربر درک می شدن.
این تحقیق همچنین بررسی کرد که آیا آشنا بودن اشیاء روی نتایج تاثیر داره یا نه. شرکت کننده ها کلا زمان کمتری رو صرف بررسی اشیاء آشنا نسبت به اشیاء ناآشنا کردن.
با این حال، به نظر می رسه که تقویت صدا باعث افزایش تمرکز با صدا، ذهن آگاهی و کنجکاوی شده، چه اون شیء یه ابزار معمولی بوده باشه و چه یه چیز جدید و عجیب. این یعنی دستگاه می تونه حتی کارهای پیش پاافتاده و وسایل کاملا آشنا رو هم جدید و شایسته توجه جلوه بده.
تائو توضیح داد: «ما یه دستگاه پوشیدنی رو پیشنهاد می دیم که صداهای تولید شده توسط دست ها رو تقویت می کنه و اونا رو در لحظه برای کاربر پخش می کنه و به این ترتیب، اونا رو به توجه به کارهای در حال انجام تشویق می کنه. با این دستگاه، شما می تونین این صداهای ظریف اما اغلب نادیده گرفته شده رو واضح تر بشنوین، مثل مالیدن دست ها به هم یا کشیدن انگشت روی سطوح مختلف. مطالعه اولیه ما روی 60 شرکت کننده در آزمایشگاه نشون داد که تقویت صوتی ارائه شده توسط دستگاه ما می تونه حالت ذهن آگاهی رو تقویت کنه، توجه کاربر رو به ویژگی های صوتی اشیاء جلب کنه و باعث ایجاد رفتارهای اکتشافی بشه.»
با وجود اثرات مثبت روی ذهن آگاهی و رفتار، این تحقیق تغییرات معناداری در بقیه حالت های احساسی پیدا نکرد. گزارش های مربوط به حس حیرت و حس پیوند با اشیاء در هر دو گروه مشابه بود. محقق ها فکر می کنن که محیط آزمایشگاهی سرپوشیده و ماهیت کارها شاید برای برانگیختن احساسات قوی مثل حیرت مناسب نبوده.
مثل هر تحقیق دیگه ای، در زمینه افزایش تمرکز با صدا نیز محدودیت هایی وجود داره. آزمایش در یه محیط کنترل شده آزمایشگاهی با حداقل صدای پس زمینه انجام شد. هنوز مشخص نیست که دستگاه در یه محیط واقعی و پر سر و صدا که ممکنه صداهای اضافی هم تقویت بشن، چطور عمل می کنه. همچنین کارِ بررسی اشیاء با کارهای روتین روزمره که معمولا اهداف خاص و محدودیت زمانی دارن، فرق می کنه.
تائو گفت: «به عنوان قدم بعدی، می خوایم اثربخشی و مزایای بلندمدت دستگاه رو بررسی کنیم. ما داریم برای یه مطالعه میدانی آماده می شیم که شرکت کننده ها دستگاه رو با خودشون به خونه می برن تا بتونیم کاربرد اون رو در محیط های طبیعی و واقعیِ خارج از آزمایشگاه درک کنیم. همچنین خیلی مشتاقیم که پتانسیل ادغام این دستگاه در برنامه های آموزشی فعلیِ ذهن آگاهی رو بررسی کنیم که معمولا در مداخلات درمانی برای طیف وسیعی از مشکلات سلامت روان استفاده می شن.»
این مطالعه با عنوان «Audio Augmentation of Manual Interactions to Support Mindfulness» توسط یوژیه تائو، جینگ جین لی، لیبی یه، اندرو ژانگ، جرمی ان. بایلنسون و شان فولمر نوشته شده است.
این یافته ها نشان دهنده پتانسیل بالای تکنولوژی های حسی در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی هستند. با استفاده از چنین ابزارهایی، افراد می توانند بدون نیاز به محیط های کاملا ایزوله، آگاهی خود را در جریان زندگی عادی افزایش داده و به تعاملی عمیق تر با دنیای پیرامون خود دست یابند. توسعه این سیستم ها در آینده می تواند فصل جدیدی را در تمرینات ذهن آگاهی روزمره و مداخلات درمانی باز کند.
This wearable device uses a surprising audio trick to keep you grounded
