افزایش شکاف های طبقاتی، پدیده نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار را در جوامع مختلف تشدید کرده و افراد را برای حفظ جایگاه اجتماعی، به سمت اشتغال در ساعت های طولانی تر سوق داده است.
یه مطالعه جدید که در نشریه Social Psychological and Personality Science منتشر شده، نشون می ده که بالا رفتن نابرابری درآمدی با افزایش ساعت های کاری مردم رابطه مستقیم داره. به نظر می رسه این موضوع یه روند جهانیه، هرچند گروه هایی که بیشترین تاثیر رو می پذیرن، بسته به بافت جامعه متفاوت هستن. محقق ها با بررسی داده های حدود هفتاد کشور و نظرسنجی های طولانی مدت از آمریکا و چین، متوجه شدن که هرچی شکاف طبقاتی بیشتر می شه، ساعت های کاری در هفته هم طولانی تر می شه. این یافته ها به درک بهتر پدیده نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار کمک می کند.
نابرابری درآمدی در طول چهار دهه گذشته در سراسر جهان به شکل قابل توجهی زیاد شده. شکاف بین پردرآمدترین ها و بقیه مردم در خیلی از مناطق از سال 1359 (1980) تا الان تقریبا دو برابر شده. این تغییر اقتصادی باعث شده دانشمندهای علوم اجتماعی بررسی کنن که زندگی در یه جامعه به شدت نابرابر چطور روی رفتار و روان آدم ها اثر می ذاره. تحقیقات قبلی نشون می ده که نابرابری بالا باعث می شه مردم ثروت و جایگاه اجتماعی رو در اولویت قرار بدن. این وضعیت می تونه یه ذهنیت رقابتی ایجاد کنه که در اون افراد برای بهتر بودن از بقیه، تحت فشار قرار می گیرن.
خیلی از رفتارهای خاص با این تلاش برای کسب جایگاه اجتماعی در ارتباط هستن؛ چیزهایی مثل ریسک های مالی و مصرف گرایی تجملی. با این حال، یکی از مستقیم ترین راه هایی که افراد ممکنه برای بهتر کردن وضعیت اقتصادی شون امتحان کنن، صرفا بیشتر کار کردنه.
نویسنده های این تحقیق جدید ون شوان لیو و هونگ فی دو از دانشگاه نرمال پکن، و نیکلاس سامت از دانشگاه لوزان به دنبال این بودن که بفهمن نوسانات نابرابری درآمدی چطور روی ساعت کاری افراد تاثیر می ذاره و آیا این رابطه بسته به جایگاه اجتماعی و اقتصادی فرد فرق می کنه یا نه.
محقق ها به سای پست (PsyPost) گفتن: «ما داریم یه روند نگران کننده رو در سطح جهان می بینیم؛ با وجود پیشرفت های تکنولوژی، مردم هنوز ساعت های طولانی تری کار می کنن، از فرسودگی شغلی شکایت دارن و برای ایجاد تعادل بین کار و زندگی می جنگن. همزمان، نابرابری درآمدی در خیلی از کشورها به شدت بالا رفته، که به عنوان یه عامل کلیدی در تحریک رفتارهای مربوط به کسب جایگاه اجتماعی شناخته می شه. این پدیده کلی، همان نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار است که پیامدهای زیادی دارد.»
«مطالعات قبلی رابطه بین نابرابری درآمدی و ساعات کار رو بررسی کرده بودن، اما بیشترشون کشورهای مختلف رو با هم مقایسه می کردن که این کار باعث می شد سخت بشه فهمید نابرابری درآمدی دقیقا چه رابطه ای با تغییرات رفتار فردی داره. مطالعه ما این محدودیت رو با بررسی اینکه چطور تغییرات نابرابری درآمدی در طول زمان، تغییرات ساعت کاری رو در سطح جهانی و در طول دوره زندگی پیش بینی می کنه، برطرف کرده تا ابعاد جدیدی از نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار را روشن سازد.»
تحلیل جهانی؛ تاثیر نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار
محقق ها دو تا فرضیه رقیب رو مطرح کردن. اولی بر اساس نظریه «محرومیت نسبی» بود؛ این نظریه می گه نابرابری باعث می شه گروه های محروم برای جبران شکاف، ساعت های بیشتری کار کنن. فرضیه دوم بر اساس «درماندگی آموخته شده» بود؛ که می گه نابرابری ممکنه باعث بشه گروه های محروم احساس کنن پیشرفت اقتصادی غیرممکنه و در نتیجه کمتر کار کنن.
برای تست این ایده ها، تیم تحقیق سه تا تحلیل جداگانه انجام داد. اولی یه مطالعه گسترده در سطح چندین کشور بود. اونا داده های «جدول جهانی پن» و «پایگاه داده استاندارد نابرابری درآمد جهانی» رو با هم ترکیب کردن. این مجموعه داده، 69 کشور رو در بازه زمانی سال 1339 تا 1398 (1960 تا 2019) پوشش می داد و شامل 2798 مورد مشاهده سالانه از کشورها بود. معیار اصلی هم «شاخص جینی» بود؛ یه معیار آماری استاندارد برای توزیع درآمد که در اون عدد صفر نشون دهنده برابری کامله و عددهای بالاتر نشون دهنده نابرابری بیشتر هستن.
محقق ها فهمیدن که افزایش یک دهمی در شاخص جینیِ یه کشور، افزایش ساعت های کاری سالانه رو پیش بینی می کنه. محقق ها توضیح دادن: «افزایش یک دهمی در نابرابری درآمدی، باعث اضافه شدن 60 ساعت کار در سال در سطح جهانی شد این یعنی بیش از یک هفته کامل کار اضافی در سال.» این یافته مستقیما بر اهمیت درک نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار تاکید دارد.
این یافته حتی زمانی که محقق ها تولید ناخالص داخلی (GDP) سرانه کشورها رو هم در نظر گرفتن، پابرجا بود. این نشون می ده که انگیزه برای کار بیشتر به نحوه توزیع ثروت مرتبطه، نه فقط به مقدار کل ثروت.
نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار در آمریکا و چین
مطالعه دوم روی ایالات متحده تمرکز داشت. محقق ها از داده های «مطالعه پنل پویایی درآمد» استفاده کردن؛ یه نظرسنجی طولانی مدت که از سال 1347 (1968) خانواده های آمریکایی رو زیر نظر داره. این تحلیل از داده های سال 1347 تا 1400 (1968 تا 2021) استفاده کرد و شامل 33083 شرکت کننده بود. این طراحی به تیم اجازه داد تا ببینن چطور تغییرات نابرابری در سطح ایالت با تغییرات ساعت کاری افراد در طول زندگی شون در ارتباطه.
تحلیل ها نشون داد که با بالا رفتن نابرابری درآمدی در یه ایالت آمریکا، ساکنان اونجا تمایل داشتن ساعت کاری شون رو زیاد کنن. افزایش یک دهمی در شاخص جینی سطح ایالت، با حدود 53 ساعت کار اضافی در سال برای یه شرکت کننده معمولی همراه بود. این مطالعه همچنین تفاوت های قابل توجهی رو بین گروه های اجتماعی نشون داد. رابطه بین نابرابری و ساعت های طولانی تر، برای افراد با درآمد پایین، قوی تر بود. همچنین این رابطه برای سیاه پوستان آمریکایی در مقایسه با سفیدپوستان و برای زنان در مقایسه با مردان قوی تر بود.
به عنوان مثال، داده ها نشون دادن که افزایش نابرابری باعث افزایش قابل توجه ساعت کاری برای سیاه پوستان آمریکایی می شه، در حالی که سفیدپوستان در پاسخ به همون شرایط اقتصادی، افزایش خیلی کمتری داشتن. به همین ترتیب، زنان با بالا رفتن نابرابری تمایل داشتن بیشتر کار کنن، در حالی که مردان در واقع تمایل داشتن ساعت کاری شون رو کمی کم کنن. این یافته ها با نظریه محرومیت نسبی همخوانی داره؛ به نظر می رسه گروه هایی که از نظر تاریخی در آمریکا در محرومیت بودن، با افزایش تلاش کاری به شکاف های درآمدی واکنش نشون می دن.
مطالعه سوم این رابطه رو در چین بررسی کرد. محقق ها از داده های «مطالعات پنل خانواده چین» استفاده کردن. این نظرسنجی سال های 1391 تا 1399 (2012 تا 2020) رو پوشش می داد و شامل 26251 شرکت کننده بود. این بخش از تحقیق، معیاری به اسم «نابرابری ادراک شده» رو معرفی کرد؛ از شرکت کننده ها خواسته شد تا به شدت نابرابری اقتصادی در کشورشون از صفر تا ده امتیاز بدن. این مطالعه همچنین نابرابری عینی رو با استفاده از شاخص جینی برای هر استان پیگیری کرد.
یافته ها در چین با نتایج آمریکا متفاوت بود. محقق ها فهمیدن که تصورات ذهنی افراد از نابرابری، پیش بینی کننده قوی رفتار بود. وقتی شرکت کننده ها فکر می کردن نابرابری داره زیاد می شه، تمایل داشتن ساعت های بیشتری کار کنن. این اثر در همه گروه ها یکسان بود. هر یک واحد افزایش در نابرابری ادراک شده، حدود 10 ساعت کار اضافی در سال رو پیش بینی می کرد.
با این حال، واکنش به نابرابری عینی در سطح استان، الگوی متفاوتی رو نشون داد. در چین، بالا رفتن نابرابری عینی باعث افزایش ساعت کاری برای ساکنان روستایی نشد؛ در عوض، باعث شد افرادی که وضعیت هوکوی شهری (hukou) دارن، به طور قابل توجهی بیشتر کار کنن. سیستم هوکو در چین، یه برنامه ثبت احوال خانواره که دسترسی به خدمات اجتماعی رو به محل تولد فرد گره می زنه. وضعیت شهری معمولا یک مزیت به حساب می آید.
این یافته با نتایج آمریکا تفاوت داره. در آمریکا، گروه های محروم با بالا رفتن نابرابری بیشتر کار می کردن، اما در چین، گروه هایی که از نظر ساختاری در وضعیت بهتری بودن، به نابرابری با کار بیشتر واکنش نشون دادن.
محقق ها گفتن: «در چین، تصورات مردم از نابرابری درآمدی نسبت به معیارهای عینی، پیش بینی کننده قوی تری برای ساعت کار بود. جالب اینجاست که نابرابری عینی فقط ساعت کاری طولانی تر رو برای افراد مرفه با وضعیت شهری پیش بینی کرد، نه برای روستایی ها. ما فکر می کنیم به دلیل بافتِ در حال توسعه سریع چین، ساکنان شهرها با فشارهای رقابتی و ناامنی مالی بیشتری روبرو هستن که ممکنه اضطراب اون ها رو برای حفظ جایگاه شون بیشتر کنه و باعث بشه ساعت های بیشتری کار کنن.»
در مجموع، این یافته ها ثابت می کنن که روندهای کلان اقتصادی و پدیده نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار تاثیر ملموسی روی زندگی روزمره افراد دارن.
محقق ها به سای پست گفتن: «کار کردن در ساعت های طولانی صرفا یه انتخاب شخصی نیست؛ بلکه تحت تاثیر محیط اقتصادی اطراف شما، به خصوص سطح نابرابری در جامعه تونه. اگرچه شما نمی تونید به تنهایی نابرابری رو تغییر بدید، اما درک اثرات اون می تونه کمکتون کنه تا تصمیمات آگاهانه تری درباره نحوه گذروندن وقتتون بگیرید. این آگاهی ممکنه به شما کمک کنه فکر کنید که آیا واقعا اضافه کاری لازمه یا اینکه توی یه چرخه رقابتی اجتماعی گیر افتادید. در سطح وسیع تر، حل مشکل اضافه کاری ممکنه به سیاست هایی نیاز داشته باشه که هدفشون کاهش خودِ نابرابریه.»
مثل همه تحقیقات، این مطالعه هم محدودیت هایی داره. داده ها مشاهده ای هستن، یعنی محقق ها نمی تونن به طور قطعی ثابت کنن که نابرابری «باعث» می شه مردم بیشتر کار کنن. ممکنه عوامل دیگه ای باشن که هم روی نابرابری و هم روی عادت های کاری اثر می ذارن. علاوه بر این، مجموعه داده ها شامل معیارهای روان شناختی دقیق نبودن. محقق ها نمی تونستن مستقیما تست کنن که آیا احساساتی مثل اضطرابِ جایگاه اجتماعی یا حسادت، مکانیسم های خاصی بودن که این رفتار رو تحریک می کردن یا نه.
تحقیقات آینده می تونن با استفاده از طراحی های آزمایشی این شکاف ها رو پر کنن. بررسی جنبه های دیگه تعادل بین کار و زندگی، مانند تاثیر مرخصی پدری بر مشارکت پدر و بهبود تعاملات خانوادگی در امور خانه، به خصوص در رابطه با نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار، هم می تونه مفید باشه. هنوز مشخص نیست که آیا ساعت های کاری طولانی تر به قیمت کاهش زمان وقت گذرونی با خانواده، خواب یا تفریح تموم می شه یا نه. درک آسیب های روانی این ساعت های اضافی، قدم ضروری بعدی هست.
محقق ها توضیح دادن: «مردم ممکنه فکر کنن که افزایش نابرابری فقط فقرا رو مجبور می کنه به خاطر نیاز مالی بیشتر کار کنن. اما ما فهمیدیم که این رابطه پیچیده تره گروه های مرفه هم به نابرابری واکنش نشون می دن. در آمریکا، گروه های محروم ساعت های بیشتری کار می کردن، در حالی که در چین، ساکنان شهری مرفه این کار رو انجام می دادن. این نشون می ده که نابرابری فشارهای رقابتی ایجاد می کنه که روی همه اثر می ذاره، نه فقط کسایی که در پایین هرم هستن. این یه پدیده در سطح جامعه است، نه فقط یه مشکل اقتصادی فردی.»
«ما می خوایم این تحقیق رو گسترش بدیم تا ابعاد دیگه تعادل بین کار و زندگی رو فراتر از فقط ساعت های کاری بررسی کنیم. مثلا آیا نابرابری روی کیفیت زمانی که مردم با خانواده می گذرونن یا توانایی شون برای جدا شدن از کار تاثیر می ذاره؟ ما همچنین علاقه مندیم که این مکانیسم ها رو بهتر درک کنیم.»
محقق ها در پایان اضافه کردن: «امیدواریم این تحقیق به گفتگوها درباره پیامدهای روان شناختی نابرابری درآمدی و ساعات طولانی کار و نحوه تقسیم وقت مردم بین کار و جنبه های دیگه زندگی کمک کنه.»
این یافته ها به روشنی نشان می دهند که چگونه ساختارهای اقتصادی کلان می توانند بر جزئی ترین جنبه های زندگی ما، از جمله زمانی که با خانواده می گذرانیم یا کیفیت استراحت مان، تاثیر بگذارند. نابرابری تنها یک عدد در آمارهای اقتصادی نیست، بلکه نیرویی است که ما را به سمت رقابت بی پایان و فرسودگی شغلی می کشاند. شناخت این الگوها اولین قدم برای بازنگری در اولویت ها و تلاش برای ایجاد جوامعی عادلانه تر است که در آن رفاه انسانی بر جایگاه اجتماعی مقدم باشد.
این مطالعه با عنوان «Rising Income Inequality and Longer Work Hours: Global Trends and Longitudinal Evidence From the United States and China» توسط ون شوان لیو، نیکلاس سامت و هونگ فی دو نوشته شده است.
Rising income inequality predicts longer work hours globally, new research finds
