استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی چگونه باعث اختلال بدشکلی بدن می شوند؟

داشتن یک «بدن ورزشکاری» چه شکلیه؟ هوش مصنوعی فکر می کنه داشتن چنین بدنی چطوریه؟ توی مطالعه ای که اخیرا در دانشگاه تورنتو انجام دادیم، ویژگی های ظاهری تصاویر ساخته شده توسط هوش مصنوعی از ورزشکاران و غیرورزشکاران زن و مرد رو تحلیل کردیم. در این راستا، بررسی استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی و تاثیر آن بر درک ما از بدن بسیار حیاتی است. فهمیدیم که استانداردهای بدنی اغراق آمیز و احتمالا غیرممکنی داره به خوردمون داده می شه.

حتی قبل از هوش مصنوعی هم ورزشکارها تحت فشار بودن که ظاهر خاصی داشته باشن: لاغر، عضلانی و جذاب. مربی ها، رقیب ها، تماشاگرها و رسانه ها روی طرز فکر ورزشکارها درباره بدنشون تاثیر می ذارن.

اما این فشارها و ایده آل های بدنی ربط زیادی به عملکرد ندارن؛ بلکه با ابزارانگاری بدن (کالایی سازی بدن) در ارتباط هستن. و متاسفانه این پدیده با یک تصویر بدنی منفی، سلامت روان ضعیف و کاهش عملکرد ورزشی مرتبطه.

با توجه به استفاده روزافزون از هوش مصنوعی در شبکه های اجتماعی، درک این که هوش مصنوعی چطور بدن ورزشکارها و غیرورزشکارها رو به تصویر می کشه، خیلی حیاتی شده. این موضوع به ویژه در مورد استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی اهمیت پیدا می کند. چیزی که هوش مصنوعی به عنوان «نرمال» نشون می ده (یا نمی ده)، توسط افراد زیادی دیده می شه و ممکنه به زودی به یک هنجار تبدیل بشه.

پژوهش های جدید نشان می دهند که چگونه ابزارهای نوین تولید تصویر، الگوهای خاصی را به عنوان کمال جسمانی به نمایش می گذارند.

این تصویر به خوبی تفاوت میان تصورات دیجیتالی و واقعیت های فیزیکی بدن انسان را در دنیای امروز نشان می دهد.

استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی؛ تحلیل ظاهر ایده آل مرد و زن

ما به عنوان پژوهشگرانی که در زمینه های تصویر بدنی، روانشناسی ورزش و شبکه های اجتماعی تخصص داریم، مطالعه مون رو بر پایه نظریه های ابزارانگاری و شبکه های اجتماعی بنا کردیم. ما 300 تصویر رو با استفاده از پلتفرم های مختلف هوش مصنوعی تولید کردیم تا ببینیم بدن ورزشکاران و غیرورزشکاران زن و مرد چطور نمایش داده می شه.

ما ویژگی های جمعیتی، سطح چربی بدن و عضلانی بودن رو ثبت کردیم. همچنین اندازه و نوع لباس، جذابیت چهره مثل داشتن موهای مرتب و براق، ویژگی های متقارن یا پوست شفاف و میزان برهنگی بدن رو در هر تصویر ارزیابی کردیم. شاخص های معلولیت های آشکار، مثل وسایل کمک حرکتی هم مورد توجه قرار گرفتن. ما ویژگی های تصاویر مردان رو با زنان و همچنین ویژگی های تصاویر ورزشکاران رو با غیرورزشکاران مقایسه کردیم.

تصاویر مردانه ساخته شده توسط هوش مصنوعی اغلب جوون (93.3 درصد)، ترکه (68.4 درصد) و عضلانی (54.2 درصد) بودن. تصاویر زن ها هم نشون دهنده جوونی (100 درصد)، لاغری (87.5 درصد) و لباس های باز (87.5 درصد) بودن.

تصاویر تولید شده از ورزشکارها، ترکه (98.4 درصد)، عضلانی (93.4 درصد) و با لباس های ورزشی چسبان (92.5 درصد) و باز (100 درصد) بودن.

غیرورزشکارها با لباس های گشادتر و تنوع بیشتری در سایز بدن نشون داده شدن. حتی وقتی فقط عکس «یک ورزشکار» رو خواستیم، 90 درصد تصاویر تولید شده مرد بودن. هیچ تصویری معلولیت های آشکار، بدن های بزرگ تر، چین و چروک یا کچلی رو نشون نمی داد.

این نتایج نشون می ده که هوش مصنوعی مولد، استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی را به شکلی کلیشه ای تداوم می بخشد و اون ها رو طوری به تصویر می کشه که فقط در یک مجموعه محدود از ویژگی ها جا می گیرن یعنی بدون نقص جسمی، جذاب، لاغر، عضلانی و با بدن های نمایان.

یافته های این تحقیق نشون می ده که چطور سه پلتفرم رایج هوش مصنوعی مولد یعنی DALL-E، MidJourney و Stable Diffusion ایده آل های ظاهری مخرب رو برای همه جنسیت ها، چه ورزشکار و چه غیرورزشکار، تقویت می کنن.

استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی و هزینه های روانی آن

چرا این یک مشکله؟

بیش از 4.6 میلیارد نفر از شبکه های اجتماعی استفاده می کنن و 71 درصد از تصاویر شبکه های اجتماعی توسط هوش مصنوعی تولید می شه. این یعنی تعداد زیادی از آدم ها مدام تصاویری رو می بینن که باعث تقویت خود-ابزارانگاری و درونی سازی ایده آل های بدنی غیرواقعی می شه. حتی بررسی های علمی نشان داده که ضرر ویدئوهای کوتاه و تاثیر ریلز و تیک تاک بر سلامت روان و شناخت می تواند به دلیل نمایش مداوم این تصاویر اغراق آمیز، آسیب زا باشد.

در نتیجه ممکنه اون ها احساس کنن که مجبورن رژیم بگیرن و بیش از حد ورزش کنن چون نسبت به خودشون حس بدی دارن چون بدنشون شبیه تصاویر ساخته شده توسط هوش مصنوعی نیست. از طرف دیگه، ممکنه فعالیت بدنی کمتری انجام بدن یا کلا ورزش رو کنار بذارن.

تصویر بدنی منفی نه تنها روی عملکرد تحصیلی جوون ها تاثیر می ذاره، بلکه روی عملکرد ورزشی هم اثر داره. در حالی که فعال بودن می تونه به داشتن تصویر بدنی بهتر کمک کنه، تصویر بدنی منفی دقیقا برعکس عمل می کنه و باعث ترک ورزش و دوری از فعالیت می شه.

با توجه به اینکه تقریبا 27 درصد کانادایی های بالای 15 سال حداقل یک معلولیت دارن، این واقعیت که هیچ کدوم از تصاویر تولید شده شامل فردی با معلولیت آشکار نبود، خیلی تکان دهنده ست. علاوه بر اینکه هوش مصنوعی موقع تولید تصویر، معلولیت ها رو نشون نمی ده، گزارش شده که معلولیت ها رو از تصاویر افراد واقعی هم حذف می کنه.

افرادی با چربی بدن، چین و چروک یا کچلی هم تا حد زیادی در تصاویر غایب بودن.

مقابله با سوگیری در نسل بعدی هوش مصنوعی

این الگوها نشان می دهند که استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی در بازنمایی هایش واقع گرا یا خلاق نیست. در عوض، از پایگاه داده های عظیم رسانه ای موجود در اینترنت استفاده می کنه، جایی که همون ایده آل های ظاهری آسیب زا حاکم هستن. هوش مصنوعی در حال بازیافت پیش داوری ها و انواع تبعیض های ماست و اون ها رو دوباره به خودمون برمی گردونه.

هوش مصنوعی ایده آل های بدنی رو از همون جامعه ی دارای سوگیری یاد می گیره که مدت هاست به فشارهای مربوط به تصویر بدنی دامن زده. این موضوع منجر به فقدان تنوع و گردابی از استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی دست نیافتنی می شه. تصاویر ساخته شده توسط هوش مصنوعی، بدن های اغراق آمیز و ایده آلی رو نشون می دن که در نهایت تنوع انسان ها رو محدود می کنه و کاهش رضایت از تصویر بدنی که بعدش میاد، با تنهایی بیشتر در ارتباطه.

بنابراین، جامعه به عنوان خالق اصلی محتوای بصری که سیستم های هوش مصنوعی رو آموزش می ده، مسئولیت داره تا مطمئن بشه این فناوری ها باعث تداوم توان خواهی (تبعیض علیه معلولان)، نژادپرستی، چاق هراسی و سن گرایی نمی شن. کاربران هوش مصنوعی مولد باید در نوشتن دستورات تصویری (پرامپت ها) دقت کنن و در تفسیر اون ها نگاهی انتقادی داشته باشن. این رویکرد به جلوگیری از تثبیت استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی تبعیض آمیز کمک خواهد کرد.

ما باید استانداردهای زیبایی هوش مصنوعی را که از طریق هوش مصنوعی درونی می کنیم رو محدود کنیم. همون طور که تصاویر ساخته شده توسط هوش مصنوعی به پر کردن فضای رسانه ای ما ادامه می دن، باید مراقب قرار گرفتن در معرض اون ها باشیم. چون در نهایت، اگه می خوایم هوش مصنوعی واقعیت رو منعکس کنه نه اینکه تحریفش کنه، باید روی دیدن و ارزش گذاشتن به هر نوع بدنی پافشاری کنیم.

بازنمایی های بصری هوش مصنوعی نه تنها بر ذهنیت فردی بلکه بر فرهنگ جمعی ما درباره زیبایی تاثیر عمیقی می گذارند.

مشاهده چنین تصاویری یادآور این نکته است که برای داشتن جامعه ای سالم تر، باید به دنبال شکستن مرزهای مصنوعی زیبایی باشیم.

در مجموع، وابستگی به الگوریتم هایی که تنها زیبایی های اغراق آمیز را بازتولید می کنند، می تواند شکاف عمیقی میان تصور ما و واقعیت ایجاد کند. برای مقابله با این روند، آگاهی از نحوه عملکرد این سیستم ها و تلاش برای بازنمایی تنوع واقعی انسان ها در فضای دیجیتال ضروری است تا سلامت روان جامعه در برابر فشارهای غیرواقعی محافظت شود.

How AI’s distorted body ideals could contribute to body dysmorphia