ارتباط اضطراب و پیری زودرس؛ چگونه ترس از آینده باعث پیر شدن سلول ها می شود؟

یک مطالعه جدید که در مجله Psychoneuroendocrinology منتشر شده نشان می دهد زنانی که اضطراب زیادی بابت کاهش سلامتی شان دارند، در سطح مولکولی سریع تر از بقیه پیر می شوند و این موضوع به مسئله اضطراب و پیری زودرس مرتبط است.

مفهوم پیری معمولا فقط به عنوان گذشت زمان و رسیدن روز تولد دیده می شود. اما دانشمندان روز به روز بیشتر به پیری به عنوان یک فرآیند بیولوژیکی «فرسودگی و تحلیل» نگاه می کنند که در هر فرد با فرد دیگر متفاوت است.

دو نفر با سن شناسنامه ای یکسان، بر اساس سلامت سلولی شان ممکن است سن بیولوژیکی کاملا متفاوتی داشته باشند. برای اندازه گیری این موضوع، محققان به «اپی ژنوم» نگاه می کنند. اپی ژنوم شامل ترکیبات شیمیایی و پروتئین هایی است که می توانند به DNA متصل شوند و کارهایی مثل خاموش و روشن کردن ژن ها یا کنترل تولید پروتئین در سلول های خاص را هدایت کنند.

یک نوع خاص از تغییرات اپی ژنتیک، «متیلاسیون DNA» نام دارد. با افزایش سن، الگوهای متیلاسیون روی DNA به روش های قابل پیش بینی تغییر می کنند. دانشمندان الگوریتم هایی به نام «ساعت های اپی ژنتیک» ساخته اند تا این الگوها را تحلیل کنند.

این ساعت ها می توانند سن بیولوژیکی فرد و سرعتی که او در حال پیر شدن است را تخمین بزنند. وقتی ساعت بیولوژیکی کسی سریع تر از سن شناسنامه ای اش حرکت می کند، معمولا نشان دهنده احتمال سلامتی ضعیف تر و مرگ زودرس است.

در تصویر زیر، نمایی از تاثیرات درونی استرس بر بیولوژی بدن را مشاهده می کنید که چگونه فشارهای روانی می توانند بر فرآیند جوانی اثر بگذارند.

این تصویر به خوبی نشان دهنده اهمیت توجه به سلامت روان در کنار سلامت جسمانی برای جلوگیری از فرسودگی سلولی است.

رابطه اضطراب و پیری زودرس؛ تحلیل های جدید

محققان قبلا ثابت کرده اند که پریشانی های روانی عمومی می تواند این ساعت های بیولوژیکی را سریع تر کند. اما درباره تاثیر خاص «اضطراب پیری» اطلاعات کمتری در دست است. این نوع اضطراب یک عامل استرس زای چندجانبه است؛ یعنی شامل ترس از دست دادن جذابیت، ناتوانی در باروری و تحلیل رفتن سلامت جسمانی می شود. زنان اغلب در مورد این جنبه های زندگی با فشارهای اجتماعی منحصربه فردی روبرو هستند.

«ماریانا رودریگز»، محقق دانشکده بهداشت عمومی جهانی در دانشگاه نیویورک، تیمی را برای بررسی این موضوع رهبری کرد. رودریگز و همکارانش می خواستند بدانند که آیا این اضطراب های خاص به صورت بیولوژیکی در بدن زنان ریشه می دوانند یا نه. آن ها فرض کردند که استرس ناشی از نگرانی بابت پیر شدن، به عنوان یک سیگنال مداوم به بدن عمل می کند. آن ها معتقد بودند این سیگنال ممکن است پاسخ های فیزیولوژیکی ایجاد کند که به مرور زمان باعث تخریب سلول ها و اضطراب و پیری زودرس شود.

برای بررسی این ارتباط، تیم تحقیقاتی از داده های مطالعه «میان سالی در ایالات متحده» (MIDUS) استفاده کرد. این یک مطالعه ملی و طولانی مدت بزرگ است که روی سلامت و رفاه بزرگسالان آمریکایی تمرکز دارد. محققان داده های 726 زنی را که در پروژه نشانگرهای زیستی این مطالعه شرکت کرده بودند، تحلیل کردند. این شرکت کنندگان نمونه خون دادند و پرسشنامه های دقیقی را در مورد وضعیت روانی خود پر کردند.

محققان اضطراب پیری را در سه بخش مختلف ارزیابی کردند. اول، از زنان درباره نگرانی شان بابت کاهش جذابیت پرسیدند. دوم، اضطراب مربوط به افت سلامتی و بیماری را بررسی کردند. و سوم، درباره نگرانی های مربوط به پیری باروری، مثل پیر شدن برای بچه دار شدن، سوال کردند.

در این مطالعه از دو ساعت اپی ژنتیک پیشرفته برای اندازه گیری سن بیولوژیکی از طریق نمونه های خون استفاده شد. ساعت اول که GrimAge2 نام دارد، آسیب های بیولوژیکی انباشته شده را تخمین می زند. این ساعت اغلب برای پیش بینی خطر مرگ ومیر با نگاه به تاریخچه قرار گرفتن در معرض استرس ها استفاده می شود.

ساعت دوم، یعنی DunedinPACE، متفاوت عمل می کند. این ساعت به جای اندازه گیری کل آسیب های جمع شده، مثل یک سرعت سنج عمل می کند و سرعت فعلی پیری بیولوژیکی را در همان زمانی که نمونه خون گرفته شده، اندازه می گیرد.

محققان از مدل های آماری برای آزمایش رابطه بین انواع مختلف اضطراب و این دو ساعت اپی ژنتیک استفاده کردند. آن ها عوامل مختلفی را که می توانست نتایج را تغییر دهد، در نظر گرفتند؛ از جمله عوامل اجتماعی جمعیتی مثل سن، نژاد و درآمد. آن ها همچنین وضعیت تاهل و اینکه آیا زنان وارد دوران یائسگی شده اند یا نه را هم کنترل کردند.

تجزیه و تحلیل ها الگوهای متفاوتی را در مورد نحوه تاثیر نگرانی های مختلف بر بدن نشان داد. محققان دریافتند که اضطراب در مورد کاهش سلامتی با سرعت بیشتر پیری (که توسط DunedinPACE اندازه گیری شد) مرتبط است.

زنانی که سطوح بالاتری از نگرانی بابت بیماری و ضعف جسمانی داشتند، نشانه هایی از پیری سریع تر بدن شان را نسبت به زنان با اضطراب کمتر نشان دادند. این ارتباط حتی زمانی که محققان تعداد بیماری های مزمنی که زنان از قبل داشتند را در نظر گرفتند، باز هم پابرجا ماند. این نشان می دهد که اضطراب و پیری زودرس ارتباط نزدیکی دارند.

این نشان می دهد که خودِ نگرانی، و نه فقط وجود بیماری، در تسریع روند پیری نقش دارد. با این حال، وقتی محققان رفتارهای سلامتی را وارد محاسبات کردند، این ارتباط ضعیف تر شد.

رفتارهای سلامتی و تاثیر آن ها بر اضطراب و پیری زودرس

وقتی مواردی مثل سیگار کشیدن، مصرف الکل و شاخص توده بدنی را در نظر گرفتند، پیوند آماری بین اضطراب سلامتی و پیری سریع تر کم شد. این کاهش نشان می دهد که رفتارهای سبک زندگی احتمالا به عنوان واسطه عمل می کنند. زنانی که نگران سلامتی شان هستند، ممکن است به رفتارهای مقابله ای روی بیاورند که برای سلامت جسمانی شان مضر است.

این مطالعه در مورد بخش های دیگر اضطراب به نتایج مشابهی نرسید. نگرانی در مورد کاهش جذابیت هیچ ارتباط آماری با پیری سریع نشان نداد. به همین ترتیب، اضطراب در مورد پیری باروری هم با ساعت های اپی ژنتیک مرتبط نبود. این عدم ارتباط ممکن است به این دلیل باشد که نگرانی های مربوط به ظاهر و باروری معمولا با افزایش سن زنان کم رنگ می شوند، در حالی که برعکس، نگرانی های سلامتی با بالا رفتن سن بیشتر شده یا باقی می مانند.

محققان همچنین امتیازها را با هم ترکیب کردند تا اضطراب تجمعی پیری را بررسی کنند. آن ها دریافتند که بارِ کلیِ نگرانی های پیری با سرعت بیشتر پیر شدن مرتبط است. مثل یافته های مربوط به اضطراب سلامتی، این ارتباط هم تا حد زیادی با رفتارهای بهداشتی و بیماری های مزمن موجود توضیح داده می شد.

شایان ذکر است که این یافته ها مخصوص ساعت DunedinPACE بود. محققان هیچ ارتباط آماری معناداری بین هیچ شکلی از اضطراب پیری و ساعت GrimAge2 مشاهده نکردند. این تفاوت، تضاد بین دو معیار را نشان می دهد. DunedinPACE سرعت فعلی تحلیل رفتن را ثبت می کند که ممکن است نسبت به استرس های روانی جاری مثل اضطراب حساس تر باشد. اما GrimAge2 آسیب های جمع شده در طول زندگی را منعکس می کند که شاید به اندازه نگرانی های ذهنی فعلی واکنش نشان ندهد و کمتر به اضطراب و پیری زودرس اشاره داشته باشد.

نویسندگان مطالعه پیشنهاد می کنند که اضطراب مربوط به سلامتی مثل یک چرخه مزمن عمل می کند. ترس از کاهش سلامتی منجر به نظارت شدید بر بدن می شود. این هوشیاریِ بیش از حد، باعث پریشانی روانی می شود و آن پریشانی هم پاسخ های استرس فیزیولوژیکی مثل التهاب را تحریک می کند. به مرور زمان، این پاسخ ها به همان فرسودگی و تحلیلی منجر می شوند که در داده های اپی ژنتیک دیده شده است.

این مطالعه محدودیت هایی هم دارد که بر نحوه تفسیر نتایج تاثیر می گذارد. داده ها مقطعی بودند، یعنی فقط تصویری از یک لحظه خاص را نشان می دهند. به دلیل این نوع طراحی، محققان نمی توانند به طور قطع ثابت کنند که اضطراب باعث پیری سریع می شود.

ممکن است این رابطه برعکس باشد؛ یعنی شاید زنانی که از نظر بیولوژیکی سریع تر پیر می شوند، حال جسمی بدتری دارند و همین موضوع باعث افزایش اضطراب شان می شود. این پیچیدگی در فهم علل اضطراب و پیری زودرس، نیاز به تحقیقات بیشتر را برجسته می کند.

علاوه بر این، معیارهای اضطراب پیری بر اساس موارد تک گزینه ای در یک پرسشنامه بود که ممکن است تمام عمق یا جزئیات تجربه یک زن را نشان ندهد. همچنین نمونه ها شامل بزرگسالان انگلیسی زبان در ایالات متحده بود. تفاوت های فرهنگی در نحوه درک و تجربه پیری می تواند در جمعیت های دیگر به نتایج متفاوتی منجر شود.

تحقیقات آینده برای روشن کردن جهت این ارتباطات لازم است. مطالعات طولانی مدت که زنان را در طول چندین سال دنبال می کند، کمک می کند بفهمیم آیا اضطراب قبل از شروع پیری بیولوژیکی رخ می دهد یا نه. دنبال کردن تغییرات در سطح اضطراب و نشانگرهای اپی ژنتیک در طول زمان، شواهد قوی تری از یک رابطه علت و معلولی ارائه می دهد و به درک بهتر پدیده اضطراب و پیری زودرس کمک می کند.

این مطالعه از مدل زیستی-روانی-اجتماعی سلامت حمایت می کند. این مدل پیشنهاد می دهد که تجربه های ذهنی و ترس های ما فقط در ذهن باقی نمی مانند، بلکه با بیولوژی بدن ما در تعامل هستند تا سلامت طولانی مدت مان را شکل دهند. یافته ها نشان می دهند که رسیدگی به پریشانی های روانی درباره پیری و یادگیری راهکارهای عملی برای مدیریت آرامش می تواند راهی برای بهبود سلامت جسمانی باشد و از بروز اضطراب و پیری زودرس جلوگیری کند.

این مطالعه با عنوان «اضطراب پیری و پیری اپی ژنتیک در یک نمونه ملی از زنان بزرگسال در ایالات متحده»، توسط ماریانا رودریگز، جمار آر. باتر و آدولفو جی. کوئواس نوشته شده است.

در نهایت، درک این موضوع که ذهن و بدن در یک چرخه مداوم بر یکدیگر تاثیر می گذارند، به ما کمک می کند تا با دیدی جامع تر به فرآیند افزایش سن نگاه کنیم و با کنترل عوامل استرس زا، کیفیت زندگی خود را در سال های میان سالی و پس از آن بهبود ببخشیم.

What your fears about the future might reveal about your cellular age