تحقیقات علمی جدید نشان می دهند که خانم ها هنگام ارزیابی چهره مردان برای رابطه، موضوع اولویت امنیت در انتخاب همسر را بسیار جدی تر از جذابیت های ظاهری و ویژگی های مردانه در نظر می گیرند.
تحقیقات اخیر نشون میده که خانم ها موقع ارزیابی چهره ی شریک زندگی احتمالی شون، تهدیدهای بالقوه رو بیشتر از جذابیت ظاهری جدی می گیرن. در واقع، برای بسیاری از خانم ها، اولویت امنیت در انتخاب همسر از اهمیت ویژه ای برخورداره. یافته ها حاکی از اینه که با وجود اینکه ویژگی های مردانه در صورت معمولا ترجیح داده میشن، اما اگه اون چهره نشانه هایی از پرخاشگری رو منتقل کنه، این جذابیت از بین میره. این نتایج در مجله ی Personality and Individual Differences منتشر شده است.
روان شناس های تکاملی مدت هاست که روی نحوه ی انتخاب جفت توسط انسان ها مطالعه می کنن. این مطالعات شامل بررسی رفتارهای مختلف است؛ از جمله اینکه چطور برخی افراد با لاس زدن و ویژگی های شخصیت تاریک برای منفعت شخصی وارد تعامل می شوند، که همگی نشان دهنده پیچیدگی های روابط انسانی است. یکی از نظریه های رایج، دیمورفیسم جنسی (تفاوت ظاهری زن و مرد) هست که به تفاوت های فیزیکی بین زن و مرد اشاره داره. در مردان، سطح بالای تستوسترون در دوران بلوغ اغلب منجر به ویژگی های خاصی در صورت میشه، مثل فک پهن تر، برجستگی استخوان ابرو و گونه های لاغرتر.
این ویژگی های مردانه می تونن نشانه ی سلامت خوب و پتانسیل ژنتیکی قوی باشن. اما در عین حال، ممکنه نشان دهنده ی سلطه جویی یا کمبود مهربانی هم باشن. در نتیجه، خانم ها موقع انتخاب شریک زندگی اغلب با یه دوراهی مواجه میشن؛ اونا باید بین میل به داشتن ژن های خوب و نیاز به یه همراه حمایتگر و امن تعادل برقرار کنن. اینجا اهمیت اولویت امنیت در انتخاب همسر برای ایجاد یک رابطه پایدار مشخص می شود.
این فرآیند تصمیم گیری به عنوان «استراتژی سبک سنگین کردن» شناخته میشه. محققان قبلا بررسی کردن که عوامل بیرونی چطور روی این انتخاب تاثیر می ذارن. مثلا ممکنه خانم ها بسته به اینکه توی محیط شون چقدر احساس امنیت می کنن، ویژگی های متفاوتی رو ترجیح بدن. اما تا حالا به نشانه های خاصی که توی خودِ صورت هست، توجه کمتری شده.
«هویلین ژو» از دانشگاه جنوب غربی و «یو وو» از دانشگاه نرمال شانشی، تحقیقی رو در این زمینه رهبری کردن. اونا به همراه همکاراشون سعی کردن بفهمن جذابیت و پرخاشگری چطور با هم تعامل دارن. فرضیه شون این بود که خانم ها دوری از خطر رو به به دست آوردن مزایای ژنتیکی ترجیح میدن.
محققان برای آزمایش این فرضیه، چهار مطالعه ی مجزا انجام دادن. مطالعه ی اول شامل 139 شرکت کننده ی زن بود که از طریق یه پلتفرم آنلاین جذب شده بودن. تیم تحقیق از تکنولوژی دیجیتال برای دستکاری عکس های چهره ی مردان استفاده کرد.
اونا با بیست عکس از مردان جوان شروع کردن. با استفاده از نرم افزارهای کامپیوتری، نقاط خاصی رو روی هر صورت مشخص کردن. بعد این تصاویر رو طوری تغییر دادن که یا مردانه تر به نظر بیان یا زنانه تر. نتیجه اش شد جفت عکس هایی که در عین تفاوت در فرم، هویت عکس اصلی رو حفظ کرده بودن.
شرکت کننده ها این جفت عکس ها رو دیدن و چهره ای رو که به نظرشون جذاب تر بود، انتخاب کردن. محققان قبلا عکس های اصلی رو بر اساس میزان جذابیت و پرخاشگریِ درک شده دسته بندی کرده بودن. این کار بهشون اجازه داد تحلیل کنن که این ویژگی های درونی چطور روی انتخاب خانم ها تاثیر گذاشته.
نتایج نشون دهنده ی یه سلسله مراتب خاص در ترجیحات بود. وقتی چهره ای به عنوان خیلی پرخاشگر شناخته می شد، خانم ها نسخه ی زنانه تر رو ترجیح می دادن. این اتفاق بدون توجه به اینکه عکس اصلی خوش تیپ بوده یا معمولی، رخ می داد. به نظر می رسید سیگنال پرخاشگری بر سایر ملاحظات زیبایی شناختی غلبه می کنه.
وقتی چهره ها از نظر پرخاشگری نمره ی پایینی گرفتن، الگوی دیگه ای ظاهر شد. در این موقعیت های غیرتهدیدآمیز، زیبایی فیزیکی نقش پررنگ تری داشت. وقتی یه چهره با پرخاشگریِ کم، خیلی هم جذاب بود، خانم ها تمایل شدیدی به نسخه ی مردانه تر نشون دادن. این موضوع نشون میده که مردانگی جذابه، اما فقط وقتی که حس امنیت بده؛ مسئله ای که بر اولویت امنیت در انتخاب همسر تاکید دارد.
اولویت امنیت در انتخاب همسر در روابط بلندمدت
مطالعه ی دوم عنصر بستر رابطه رو وارد ماجرا کرد. محققان 108 شرکت کننده ی زنِ دیگه رو برای یه آزمایش آزمایشگاهی انتخاب کردن. خانم ها همون جفت عکس های ساخته شده در مطالعه ی اول رو دیدن.
اما این بار سوال متفاوت بود. از شرکت کننده ها خواسته شد بر اساس دو سناریوی مختلف چهره ها رو انتخاب کنن. یکی مربوط به یه رابطه ی کوتاه مدت مثل یه قرار معمولی بود، و دیگری مربوط به یه تعهد طولانی مدت که احتمالا به ازدواج ختم میشه.
داده ها نشون داد که استراتژی سبک سنگین کردن در روابط طولانی مدت خیلی واضح تره. وقتی خانم ها به یه شریک زندگی طولانی مدت فکر می کردن، پرخاشگری بالا باعث می شد تمایلشون به ویژگی های مردانه کم بشه. به نظر می رسید اونا امنیت و قابل اعتماد بودن رو برای روابط متعهدانه در اولویت قرار میدن. این تحقیق به روشنی نشان داد که اولویت امنیت در انتخاب همسر برای روابط پایدار چقدر حیاتی است.
در روابط کوتاه مدت، این الگو از نظر آماری چندان معنی دار نبود. تعامل بین جذابیت و پرخاشگری در روابط گذری و معمولی، شفافیت کمتری داشت. این موضوع با نظریه هایی همخوانی داره که میگن نگرانی های امنیتی موقع انتخاب شریک زندگی همیشگی، بیشتر میشه.
مطالعه ی سوم با هدف تایید این یافته ها با استفاده از موارد دقیق تر انجام شد. محققان حس می کردن چهره های دو مطالعه ی اول شاید به اندازه ی کافی متمایز نبودن. اونا می خواستن مطمئن بشن که تفاوت در جذابیت و پرخاشگری کاملا واضحه.
اونا بیست چهره ی جدید رو از بین تعداد زیادی عکس انتخاب کردن. این چهره ها برای هر دو ویژگی دقیقا در گروه های بالا یا پایین دسته بندی شدن. 99 خانم در این نظرسنجی شرکت کردن که دوباره روی رابطه ی طولانی مدت تمرکز داشت.
نتایج، الگوهای قبلی رو با شدت بیشتری تایید کرد. در شرایطی که پرخاشگری کم و جذابیت بالا بود، تمایل به ویژگی های مردانه خیلی قوی بود. در مقابل، پرخاشگریِ بالا همیشه این تمایل رو خنثی می کرد. تمایز واضح تر بین تصاویر احتمالا باعث به دست اومدن این نتایج محکم تر شده بود.
مطالعه ی آخر سعی کرد یکی از محدودیت های استفاده از تصاویر کامپیوتری رو برطرف کنه. در دنیای واقعی، آدما بین دو نسخه ی دستکاری شده از یه نفر، انتخاب نمی کنن. برای بالا بردن اعتبار واقعیِ تحقیق، تیم از عکس های واقعی و دستکاری نشده استفاده کرد.
اونا به 138 خانم، 64 عکس طبیعی از چهره ی مردان رو نشون دادن. به جای یه انتخاب اجباری، شرکت کننده ها به هر چهره نمره دادن. اونا تصاویر رو از نظر جذابیت، پرخاشگری و مردانگی ارزیابی کردن.
تحلیل های آماری از نتایج سه آزمایش قبلی حمایت کرد. مردانه بودنِ صورت یه مرد، جذابیتش رو پیش بینی می کرد، اما این رابطه به میزان پرخاشگری بستگی داشت. اگه مردی پرخاشگر به نظر می رسید، ویژگی های مردانه اش تاثیر خیلی کمتری روی جذابیتش داشت.
این چهار مطالعه در کنار هم، یه مدل یکپارچه برای انتخاب جفت ارائه میدن. محققان استدلال می کنن که خانم ها از استراتژی پردازش «اول-خطر» استفاده می کنن. به نظر می رسه ارزیابی تهدید، قبل از ارزیابیِ مزایا اتفاق می افته.
جذابیت بالای صورت معمولا می تونه مثل یه «سیگنال سود» عمل کنه. این جذابیت، ویژگی های مثبتی رو که با چهره ی مردانه در ارتباطه، تقویت می کنه. اما این اثر تقویت کنندگی خیلی شکننده ست و با دیدن نشانه های تهدید، از هم می پاشه، که این خود مهر تاییدی بر اولویت امنیت در انتخاب همسر است.
این موضوع با نظریه ی «زنده موندن» در روان شناسی تکاملی همخوانی داره. این نظریه میگه که زن ها طوری تکامل یافتن که نسبت به تهدیدهای بین فردی خیلی حساس باشن. چون از نظر تاریخی، خانم ها هزینه های اصلی تولیدمثل و پرورش فرزند رو به دوش می کشیدن، امنیت فیزیکی براشون حیاتی بوده.
اولویت دادن به دوری از خطر، یه مزیت تطبیقی به حساب می اومده. شریکی که پرخاشگر به نظر می رسسه، ممکنه منابع یا قدرت داشته باشه، اما در عین حال خطر خشونت خانگی یا آسیب به فرزندان رو هم به همراه داره. این رویکرد منطبق بر اولویت امنیت در انتخاب همسر است.
این مطالعه نشون میده که خانم ها این نشانه های متضاد رو در ذهن شون با هم ترکیب می کنن. اونا به ویژگی های مردانه به تنهایی نگاه نمی کنن، بلکه اون رو از دریچه ی خطر احتمالی تفسیر می کنن.
نویسنده های مقاله به چند نکته و محدودیت هم اشاره کردن. شرکت کننده های هر چهار مطالعه، خانم های جوان چینی بودن. اکثرشون دانشجو یا دارای تحصیلات عالی بودن. این گروه لزوما نماینده ی کل مردم جهان نیستن.
پس زمه ی فرهنگی روی نحوه ی درک ویژگی های شخصیتی تاثیر می ذاره. چیزی که در یه فرهنگ پرخاشگری محسوب میشه، ممکنه در فرهنگ دیگه طور دیگه ای دیده بشه. به همین ترتیب، استانداردهای زیبایی هم در جوامع مختلف متفاوته.
محققان پیشنهاد می دن که در تحقیقات آینده از گروه های جمعیتی متنوع تری استفاده بشه. خوبه که خانم هایی از گروه های سنی و وضعیت های اقتصادی-اجتماعی مختلف در آزمایش شرکت کنن. علاوه بر این، این مطالعه روی چهره های آسیایی متمرکز بود.
تحقیقات آینده باید بررسی کنن که آیا این سبک سنگین کردن ها در مورد چهره های نژادهای دیگه هم صدق می کنه یا نه. این کار کمک می کنه بفهمیم آیا استراتژی دوری از خطر و اولویت امنیت در انتخاب همسر یه ویژگی جهانی در انسان هاست یا نه. ممکنه محیط های مختلف، استراتژی های متفاوتی رو بطلبه.
این مطالعه با عنوان «ترکیب نشانه های چهره در استراتژی سبک سنگین کردن: چطور جذابیت و پرخاشگری ترجیحات زنان را برای دیمورفیسم جنسی صورت مردان شکل می دهند»، توسط هویلین ژو، یو وو، کائویان نیو و لیجون ژنگ نوشته شده است.
این نتایج تاکید می کند که فرآیند انتخاب همسر، تنها بر پایه معیارهای زیبایی شناختی نیست، بلکه ریشه در نیازهای بنیادی بقا دارد. ذهن انسان به شکلی تکامل یافته که سیگنال های مربوط به خطر را با سرعت و دقت بیشتری تحلیل کند تا از پایداری روابط و امنیت خانواده اطمینان حاصل شود. درک این الگوهای رفتاری می تواند به شناخت بهتر پیچیدگی های تعاملات انسانی و انتخاب های عاطفی ما کمک شایانی نماید.
