تاثیر کلمات بر سلامت روان؛ بررسی قدرت زبان
یه مطالعه جدید که در شخصیت و تفاوت های فردی منتشر شده، نشون میده افرادی که فکر می کنن کلمات می تونن آسیب های روانی موندگاری ایجاد کنن، معمولا تاثیر کلمات بر سلامت روان آنها منفی بوده و سلامت روان ضعیف تری دارن. یافته ها مدرکی ارائه می دن که نشون میده این باور خاص قابل اندازه گیریه و در طول زمان هم ثابت می مونه. این تحقیق کمک می کنه تا شکاف های فرهنگی مدرن پیرامون آزادی بیان، فضاهای امن و نزاکت سیاسی رو بهتر درک کنیم.
محقق ها این تحقیق رو انجام دادن چون بحث های عمومی اغلب روی این موضوع تمرکز دارن که آیا یه حرف خاص صرفا توهین آمیزه یا واقعا تاثیر کلمات بر سلامت روان فرد رو به خطر می اندازه. این اختلاف نظرها روی سیاست های دانشگاه ها و محیط های کاری در مورد چیزهایی مثل هشدارهای محتوایی (تریگر وارنینگ) یا محدودیت های زبانی تاثیر می ذاره.
«آدما در این مورد که آیا کلمات می تونن آسیب روانی موندگار بزنن، با هم اختلاف نظر دارن. بعضیا معتقدن که حرف زدن می تونه خشونت آمیز یا آسیب زا باشه. بعضی دیگه هم می گن گسترش مفهوم آسیب به حرف های توهین آمیز یا بحث برانگیز، باعث لوس شدن آدما میشه و جلوی گفتگوی آزاد رو می گیره»، این ها رو سم پرات، دانشجوی دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس و نویسنده این مطالعه، توضیح داد.
«اینکه شما کجای این ماجرا ایستادید، احتمالا دیدگاهتون رو در مورد مسائل دیگه هم تعیین می کنه؛ مسائلی مثل اینکه آیا اساتید باید در کلاس درس هشدار محتوایی بدن، آیا شبکه های اجتماعی باید حرف های کاربرهاشون رو کنترل کنن و آیا مدرسه ها اصلا اجازه دارن خوندن بعضی کتاب ها رو برای دانش آموزها ممنوع کنن یا نه.»
«برای مطالعه این باور که کلمات می تونن آسیب بزنن، به یه راه خوب برای اندازه گیریش نیاز داشتیم. بنابراین ما مقیاس کلمات می توانند آسیب بزنند (WCHS) رو ساختیم که یه معیار 10 گویه ای برای سنجش این باوره که کلمات می تونن باعث آسیب روانی موندگار بشن. این مقیاس، روشی نوین برای ارزیابی تاثیر کلمات بر سلامت روان افراد است.»
در تصویر زیر، نمایی نمادین از چگونگی نفوذ واژگان در لایه های پنهان ذهن و اثرگذاری آن ها بر روان انسان نمایش داده شده است.
این بازنمایی تصویری بر قدرت غیرقابل انکار زبان در شکل دهی به ساختارهای روانی و عواطف درونی انسان تاکید دارد.
ارتباط تاثیر کلمات بر سلامت روان با ویژگی های دموگرافیک
تیم تحقیق 956 فرد بزرگسال ساکن ایالات متحده رو از طریق یه پلتفرم آنلاین به اسم Prolific جذب کرد. این گروه بر اساس سن، جنسیت و نژاد طبقه بندی شدن تا بازتاب دهنده جمعیت کل کشور باشن و نتایج معتبر از آب دربیاد و درک بهتری از تاثیر کلمات بر سلامت روان در اقشار مختلف ارائه دهد. شرکت کننده ها میانگین سنی حدود 46 سال داشتن و تقریبا به طور مساوی بین زن و مرد تقسیم شده بودن.
شرکت کننده ها مقیاس کلمات می توانند آسیب بزنند رو تکمیل کردن و میزان موافقت خودشون رو با جملاتی در مورد قدرت زبان اعلام کردن. مثلا یکی از موارد این بود که آیا ممکنه فردی به خاطر چیزی که خونده، دچار زخم عاطفی بشه، در حالی که مورد دیگه روی این تمرکز داشت که آیا باید از افراد آسیب پذیر در برابر بعضی حرف ها محافظت کرد یا نه. هر پاسخ روی یه مقیاس لغزنده از یک تا صد ثبت می شد که عددهای بالاتر نشون دهنده موافقت بیشتر با این بود که کلمات باعث آسیب موندگار می شن.
دو هفته بعد از نظرسنجی اول، 756 نفر از شرکت کننده های اصلی برگشتن تا برای بار دوم در تست شرکت کنن. این پیگیری به محقق ها اجازه داد تا بررسی کنن که آیا باورهای شرکت کننده ها در یک دوره کوتاه ثابت می مونه یا نه. نتایج نشون داد که این مقیاس ابزار قابل اعتمادیه، چون امتیازهای تست اول و دوم خیلی به هم نزدیک بودن.
این مطالعه نشون میده افرادی که بیشتر باور دارن کلمات می تونن آسیب بزنن، تمایل دارن ویژگی های دموگرافیک خاصی داشته باشن. این افراد اغلب جوان تر، زن و از پس زمینه های غیرسفیدپوست هستن. شرکت کننده های سیاه پوست در این مطالعه امتیاز بالاتری در این مقیاس نسبت به شرکت کننده های سفیدپوست یا آسیایی گرفتن.
گرایش های سیاسی هم رابطه قوی ای با این باورها در مورد زبان نشون دادن. در همین راستا، تحقیقاتی بر رابطه معنادار روان رنجوری با اضطراب جوانان و لیبرالیسم در جامعه آمریکا انجام شده که نشان می دهد افرادی که خودشون رو لیبرال یا عضو حزب دموکرات می دونستن، بیشتر احتمال داشت که ایده آسیب زا بودن گفتار رو تایید کنن. این ارتباط نشون میده که افراد پیشرو ممکنه زبان رو به ساختارهای قدرت و عدالت اجتماعی خیلی نزدیک بدونن.
یکی از قابل توجه ترین یافته ها مربوط به نگرش نسبت به محدود کردن گفتار در محیط های عمومی و آموزشی بود. ارتباط قوی ای بین امتیازهای بالا در این مقیاس و حمایت از سانسور دستوری (از بالا به پایین) وجود داشت. افرادی که معتقد بودن کلمات آسیب زا هستن، خیلی بیشتر موافق بودن که دولت باید وب سایت هایی رو که مواضع نفرت انگیز رو ترویج می کنه، ببنده. این مطالعات نقش کلیدی در درک تاثیر کلمات بر سلامت روان ایفا می کنند.
افرادی که در مقیاس کلمات می توانند آسیب بزنند امتیاز بالایی گرفتن، حمایت بیشتری هم از استفاده از هشدارهای محتوایی و ایجاد فضاهای امن در کلاس های درس نشون دادن. داده ها نشون دهنده همبستگی بین باور به آسیب زا بودن کلمات و باور به اهمیت ساکت کردن دیگرانه. این نشون میده که درک آسیب، یه محرک اصلی در بحث های مدرن درباره آزادی بیان و سانسوره.
پرات به سای پست گفت: «بیشتر همبستگی هایی که ما مشاهده کردیم، در اندازه کوچک تا متوسط بودن. با این حال، مقیاس WCHS رابطه قوی قابل توجهی (همبستگی 0.52 = r) با حمایت از سانسور دستوری داشت؛ یعنی تایید استفاده از قدرت نهادی برای سرکوب گفتارهای مسئله دار.»
«این یه تاثیر بزرگه، به این معنی که افرادی که به شدت باور داشتن کلمات می تونن آسیب بزنن، خیلی بیشتر با جملاتی مثل “بحث های کلاسی باید فضاهای امنی باشن که از دانش آموزها در برابر ایده های ناراحت کننده محافظت کنن” و “من موافقم که دولت اجازه داشته باشه سایت ها و وبلاگ های دست راستی رو که مواضع احمقانه و نفرت انگیز رو ترویج می کنن، ببنده” موافق بودن.»
محقق ها همچنین بررسی کردن که چطور این باورها با ویژگی های شخصیتی و انگیزه های اجتماعی در ارتباطه. افرادی که امتیاز بالاتری در این مقیاس داشتن، خودشون رو نسبت به بقیه همدل تر و سازگارتر می دونستن. در عین حال، احتمال بیشتری داشت که به «نمایش اخلاقی» رو بیارن، که شامل به اشتراک گذاشتن باورهای اخلاقی برای به دست آوردن جایگاه اجتماعیه. این یافته ها دیدگاهی عمیق تر در مورد جنبه های اجتماعی و روانشناختی تاثیر کلمات بر سلامت روان ارائه می دهند.
این مطالعه همچنین مدرکی از ارتباط بین این باورها و حس قربانی بودنِ فرد ارائه میده. افرادی که در این مقیاس امتیاز بالایی گرفتن، بیشتر از بقیه خودشون رو در تعاملات روزمره به عنوان قربانی می دیدن. اون ها همچنین سطوح پایین تری از ثبات عاطفی رو گزارش کردن، که یه ویژگی شخصیتی مربوط به نحوه برخورد آدما با استرس هست.
یافته های مربوط به تاثیر کلمات بر سلامت روان در چندین معیار مختلف که در مطالعه استفاده شده بود، همخوانی داشت. افرادی که باورهای قوی تری به آسیب زا بودن کلمات داشتن، سطوح بالاتری از اضطراب و افسردگی رو در طول دو هفته قبل گزارش کردن. اون ها همچنین خودشون رو دارای تاب آوری کمتری توصیف کردن، به این معنی که احساس می کردن توانایی کمتری برای بهبودی از اتفاقات استرس زا دارن.
محقق ها از ابزارهای غربالگری خاصی برای علائم بالینی استفاده کردن، مثل پرسشنامه سلامت بیمار و مقیاس اختلال اضطراب فراگیر. شرکت کننده هایی که معیارهای افسردگی نسبتا شدید رو داشتن، حدود هفت امتیاز بالاتر از بقیه در این مقیاس گرفتن. به همین ترتیب، کسایی که اضطراب متوسط یا شدید داشتن، به طور قابل توجهی امتیاز بالاتری نسبت به افرادی با علائم حداقلی کسب کردن.
داده ها همچنین نشون میده افرادی که معتقدن کلمات می تونن آسیب بزنن، نسبت به علائم فیزیکی اضطراب حساس تر هستن. این یه مفهومه که بهش «حساسیت اضطرابی» می گن، جایی که فرد از تجربه احساس اضطراب می ترسه. این افراد همچنین خودشون و بقیه رو در برابر تجربه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بعد از یه اتفاق سخت، آسیب پذیرتر می دیدن.
مشکلات در مدیریت احساسات هم با امتیازهای بالاتر در این مقیاس مرتبط بود. افرادی که موافق بودن کلمات باعث آسیب موندگار می شن، اغلب گزارش کردن که وقتی ناراحت می شن، برای کنترل احساساتشون کلنجار می رن. این همبستگی ها نشون میده که باور یه فرد در مورد خطر کلمات، به شدت با تاثیر کلمات بر سلامت روان او گره خورده.
مثل تمام تحقیقات، نکاتی هست که باید در نظر گرفت. پرات خاطرنشان کرد: «مطالعه ما همبستگی بود، بنابراین نمی تونیم در مورد علت و معلول ادعایی داشته باشیم. مثلا می دونیم که مقیاس WCHS با سلامت روان ضعیف تر در ارتباطه، اما هنوز نمی دونیم چرا.»
به عبارت دیگه، این مطالعه نشون نمیده که آیا باور به آسیب زا بودن کلمات باعث سلامت روان ضعیف میشه یا اینکه سلامت روان ضعیف باعث میشه آدما کلمات رو خطرناک تر ببینن.
پرات توضیح داد: «یه احتمال اینه افرادی که بیشتر هدفِ گفتارهای منفی قرار می گیرن – مثل زن ها و اقلیت های نژادی – از روی تجربه دست اولشون به این باور می رسرسند که کلمات می تونن آسیب بزنن. احتمال دوم اینه که باور به اینکه کلمات می تونن آسیب بزنن، باعث بدتر شدن سلامت روان میشه، مثلا با سوق دادن افراد به تفسیر منفی ترِ گفتارها. یا هر دو ممکنه درست باشن: تجربه گفتار منفی باعث میشه آدما باور کنن کلمات می تونن آسیب بزنن، که این هم به نوبه خود سلامت روانشون رو بدتر می کنه.»
تحقیقات آینده باید آدما رو در طول سال های زیادی زیر نظر بگیرن تا ببینن این باورها چطور شکل می گیرن و تغییر می کنن. محقق ها همچنین اشاره کردن که آدما ممکنه گاهی به سؤالات نظرسنجی طوری جواب بدن که جلوی بقیه خوب به نظر برسن. این به عنوان «پاسخ دهی مطلوب اجتماعی» شناخته میشه و پتانسیل این رو داره که روی نحوه گزارش باورهاشون در مورد همدلی یا آسیب تاثیر بذاره.
همچنین سؤالاتی در این مورد وجود داره که آیا این باورها به خاطر تغییرات فرهنگی دارن شایع تر می شن یا نه. بعضی از متخصص ها میگن نسل های جوان تر به دلیل تغییر در روش های فرزندپروری یا تاثیر شبکه های اجتماعی، نسبت به آسیب حساس تر شدن. همبستگی منفیِ کوچک بین سن و امتیازهای این مقیاس، تا حدی از این ایده که جوان ترها این دیدگاه ها رو با شدت بیشتری دارن، حمایت می کنه.
پرات گفت: «یه سؤال طبیعی اینه که: باور به اینکه کلمات می تونن آسیب بزنن از کجا میاد؟ آیا این یه باور جدیده که از نسل های جوان تر که طرفدار نزاکت سیاسی هستن بیرون اومده؟ یا اینکه همه در جامعه به تدریج و در طول زمان به این باور رسیدن؟ یا شاید آدما همیشه این باور رو داشتن و فقط الان داره بحث های سیاسی ایجاد می کنه؟»
«پاسخ دادن به این سؤالات مستلزم ردیابی اینه که چطور باورها در مورد آسیب زا بودن کلمات در طول نسل ها و در طول زمان تغییر کرده، که دقیقا همون نوع تحقیقیه که مقیاس WCHS برای کمک بهش طراحی شده.»
این مطالعه با عنوان «مقیاس کلمات می توانند آسیب بزنند: اندازه گیری باورها در مورد گفتار آسیب زا» توسط ساموئل پرات، پیتون جی. جونز، بنجامین دبلیو. بلت، ریچارد جی. مک نالی و کورت گری نوشته شده است.
درک عمیق تر از نحوه تعامل ما با واژگان و پذیرش آسیب پذیری های روانی می تواند مسیرهای جدیدی را برای تقویت تاب آوری فردی باز کند. همان طور که این پژوهش ها نشان می دهند، پیوند میان باورهای اجتماعی و وضعیت روانی ما چنان مستحکم است که تغییر در یکی می تواند به بهبود دیگری منجر شود و در نهایت محیطی سازنده تر برای گفتگوهای انسانی فراهم آورد.
