اضطراب اجتماعی معمولا با خجالت، سکوت و تمایل به دوری از تعاملات اجتماعی همراهه. با این حال، تحقیقات جدید نشون می ده که برای بعضی از نوجوان ها، این وضعیت به جای دوری گزیدن، خودش رو با اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه و تکانشگری نشون می ده. این مدل نمایش «غیرمعمول» به نظر می رسه با ویژگی های خاص خودشیفتگی در ارتباط باشه. این مطالعه در مجله Personality and Individual Differences منتشر شده است.
درک ابعاد پنهان اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه
«یه فرض رایج در ادبیات عامه و تخصصی وجود داره که می گه اضطراب اجتماعی فقط با تمایل به دوری و بازداری رفتاری (یعنی همون خجالت) شناخته می شه. این احتمالا نتیجه ی طبقه بندی رسمی اون به عنوان فوبیای اجتماعیه که ناخواسته روش مطالعه و درک ما از این پدیده ی بالینی رو شکل داده.»
این ها رو نویسنده مطالعه مولی جی. اریکسون، دانشجوی دکترا در آزمایشگاه هیجانات کودک لوئیس اشمیت در دانشگاه مک مستر توضیح داده. این مطالعه به دنبال روشن کردن این جنبه کمتر شناخته شده از اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه است.
«با این حال، این مدل کلاسیکِ بازداری شده، تجربه ی زیسته ی خیلی از افرادی که علائم اضطراب اجتماعی دارن رو نشون نمی ده (برای بررسی کامل می تونید به کاشدان و مک نایت مراجعه کنید).»
«بنابراین، در مطالعه ی فعلی هدفمون این بود که جنبه های بیرونی اضطراب اجتماعی رو بررسی کنیم که کمتر مورد مطالعه قرار گرفتن و به همون نسبت هم کمتر درک شدن، به خصوص در جمعیتی (یعنی نوجوان ها) که این پویایی ها ممکنه خیلی توی چشم باشن.»
تیم تحقیق 298 نوجوان رو برای این مطالعه انتخاب کردن. شرکت کننده ها بین 12 تا 17 سال سن داشتن. نمونه تقریبا به طور مساوی بین پسرها و دخترها تقسیم شده بود. داده ها از طریق یه سری پرسشنامه های آنلاینِ خوداظهاری جمع آوری شد.
شرکت کننده ها به سوالات دقیقی در مورد احساساتشون از اضطراب اجتماعی و سطح خودشیفتگی شون جواب دادن. معیار خودشیفتگی، بین ویژگی های آسیب پذیر و خودبزرگ بینانه تفاوت قائل می شد. نظرسنجی های اضافی هم تکانشگری و پرخاشگری عمومی رو ارزیابی کردن.
محقق ها از یه روش آماری به اسم «تحلیل پروفایل نهفته» برای گروه بندی شرکت کننده ها استفاده کردن. این تکنیک دسته های متمایز از افراد رو بر اساس الگوهای پاسخ دهی شون شناسایی می کنه. اریکسون گفت: «این یه تکنیک آماری خیلی قویه چون الگوهایی رو در داده ها پیدا می کنه که تفاوت های فردی آدم ها رو نشون می ده، نه فقط ارتباط ساده بین داده ها رو.»
این تحلیل سه پروفایل متمایز رو بین نوجوان ها نشون داد. بزرگ ترین گروه حدود 46 درصد از نمونه رو تشکیل می داد. این افراد سطح پایینی از اضطراب اجتماعی، خودشیفتگی و پرخاشگری داشتن. به نظر می رسه این پروفایل نشون دهنده یه گروه سازگار یا عادی با مشکلات اجتماعی کمه.
گروه دوم تقریبا 30 درصد از شرکت کننده ها رو شامل می شد. نوجوان های این پروفایل بیشترین سطح اضطراب اجتماعی رو گزارش کردن. اون ها همچنین در خودشیفتگی آسیب پذیر نمره بالایی گرفتن، اما در خودشیفتگی خودبزرگ بینانه و پرخاشگری نمره شون پایین بود. این گروه با توصیف کلاسیک اضطراب اجتماعی مطابقت داره. به نظر می رسه این نوجوان ها ترسشون از طرد شدن رو با گوشه گیری و دوری کنترل می کنن.
گروه سوم حدود 25 درصد از نمونه را تشکیل می داد. ویژگی این پروفایل سطح متوسطی از اضطراب اجتماعی اما سطح بالایی از تکانشگری و پرخاشگری بود. جالبه که این نوجوان ها در هر دو نوع خودشیفتگی آسیب پذیر و خودبزرگ بینانه بیشترین نمره را گرفتند که به وضوح نشان دهنده اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه است.
اریکسون به PsyPost گفت: «اضطراب اجتماعی یک مشکل سلامت روان گسترده و ناهمگون است که فراتر از خجالتی بودن می رود. شناخت این ناهمگونی اولین قدم برای شناسایی افرادی است، به خصوص نوجوان هایی، که ممکن است با اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه دست و پنجه نرم کنند. با فراهم کردن ابزارها، می توانیم زودتر مداخله کنیم، در حالت ایده آل قبل از اینکه علائم ریشه دار شوند، که در نهایت باعث می شود نوجوان در آینده به موفقیت های فردی و اجتماعی بیشتری برسد.»
محقق ها همچنین تفاوت های جنسیتی رو در عضویت در پروفایل ها پیدا کردن. پسرها بیشتر از دخترها احتمال داشت که در پروفایل سوم یعنی پرخاشگر باشن. این نشون می ده که پسرها ممکنه بیشتر مستعد ابراز ترس های اجتماعی از طریق رفتارهای بیرونی باشن. این با هنجارهای اجتماعی گسترده تر که ممکنه پسرها رو از نشون دادن آسیب پذیری منع کنه، همخوانی داره. این یافته ها نشان دهنده اهمیت توجه به تفاوت های جنسیتی در بروز اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه است.
اریکسون گفت: «خیلی هیجان انگیز بود که این نتایج یافته های قبلی در مورد بزرگسالان رو تکرار کرد، که واقعا بر قوت این یافته ها تاکید می کنه. با اینکه این موضوع با فرضیه ی قبلی ما همخوانی داشت، اما این هم جالب بود که پسرها بیشتر احتمال داشت در پروفایل «اضطراب اجتماعی متوسط/رفتار بیرونی بالا» باشن. این من رو به این فکر می اندازه که جنسیت چطور روی ابراز اضطراب اجتماعی تاثیر می ذاره.»
اما این مطالعه مانند همه ی تحقیقات، محدودیت هایی هم دارد. داده ها در یک مقطع زمانی جمع آوری شدند. این باعث می شود محقق ها نتوانند یک رابطه علت و معلولی بین خودشیفتگی و پیشرفت اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه برقرار کنند. مشخص نیست که آیا ویژگی های شخصیتی قبل از اضطراب به وجود می آیند یا همزمان با آن رشد می کنند.
اریکسون توضیح داد: «یه سوءتفاهم رایج که دوست داریم پیشگیری کنیم، این فرضه که این پروفایل ها دسته های ثابت یا تشخیصی هستن. در واقع، اون ها الگوهای ویژگی ها و علائم همزمان رو در یک بازه زمانی رشدی خاص نشون می دن. علاوه بر این، چون داده ها مقطعی هستن، نمی تونیم مسیرهای رشدی یا مکانیسم های علی رو استنتاج کنیم. بنابراین، تکرار تحقیق (به خصوص در طرح های طولی) برای درک چگونگی ظهور و تغییر این پروفایل ها در طول زمان ضروریه.»
شناسایی و درمان اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه
ردیابی این ویژگی ها از دوران کودکی تا نوجوانی می تونه علائم هشداردهنده ی اولیه رو نشون بده. شناسایی زودهنگام این الگوها می تونه منجر به مداخلات مؤثرتری بشه، مانند توجه به اهمیت هوش هیجانی و حال خوب نوجوانان در کاهش پرخاشگری که نقش کلیدی در مدیریت هیجانات دارد. درمان های استاندارد برای اضطراب اجتماعی ممکن است برای نوجوان هایی که به جای ترس با رفتارهای پرخاشگرانه واکنش نشان می دهند و درگیر اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه هستند، جواب ندهد.
اریکسون گفت: «امیدوارم پیشینه های اوایل کودکی علائم اضطراب اجتماعی غیرمعمول رو هم از نظر رفتاری و هم بیولوژیکی بررسی کنم. این واقعا به تلاش های درمانی و پیشگیرانه کمک می کنه. همچنین امیدوارم با جزئیات بیشتر فرضیه ی جدیدی که مطرح کردیم رو بررسی کنم: اضطراب اجتماعی توسط دو مسیر تنظیم کننده ی خودِ متفاوت هدایت می شه. این فرضیه نیاز به یه طرح مطالعه طولی داره که قصد داریم در آینده ای نزدیک انجامش بدیم.»
مطالعه «توصیف نیمه تاریک اضطراب اجتماعی در نوجوانی: یک مطالعه تکرار و توسعه،» توسط مولی جی. اریکسون و لوئیس ای. اشمیت نوشته شده.
در نهایت، شناخت ابعاد مختلف رفتاری در نوجوانان نشان می دهد که همیشه نباید به دنبال الگوهای تکراری در اختلالات روانی بود. آگاهی از اینکه اضطراب می تواند در قالب خشم و پرخاشگری نیز بروز کند، مسیرهای جدیدی را برای حمایت از سلامت روان نوجوانان و بهبود تعاملات اجتماعی آنان در آینده باز می کند.
Social anxiety has a “dark side” that looks nothing like shyness
