تحقیقات نشان می دهند که تجربیات دشوار دوران کودکی می تواند منجر به تغییرات بیولوژیکی و دردهای مزمن در بزرگسالی شود؛ در واقع تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی عاملی کلیدی در پیش بینی روند بهبودی پس از آسیب دیدگی های فیزیکی است.
تحقیقات جدید نشون می ده که تجربه های سخت در دوران کودکی ممکنه سیستم عصبی رو برای دردهای مزمن در آینده آماده کنه. یه مطالعه روی حدود 2500 نفر از کسانی که تروما یا آسیب های روحی رو تجربه کرده بودن، نشون داد افرادی که سابقه سوءرفتار یا قلدری (زورگویی) داشتن، بیشتر احتمال داره بعد از یه تصادف رانندگی یا اتفاقات مشابه در بزرگسالی، دچار دردهای جسمی مداوم بشن. محقق ها با مشاهده الگوهای مشابه توی موش های آزمایشگاهی، این یافته ها رو تایید کردن. این نتایج که در مجله علمی درد (Pain) ، منتشر شده، شواهدی رو نشون می ده که سختی های اوایل زندگی یه عامل آسیب پذیری بیولوژیکی برای بهبودی ضعیف بعد از آسیب دیدگیه. در این مقاله به تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی می پردازیم.
درک تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی
بیشتر مردم یه جایی تو زندگیشون یه اتفاق تلخ یا تروما رو تجربه می کنن. در حالی که اکثر افراد از نظر جسمی و عاطفی بهبود پیدا می کنن، یه گروه کوچک دچار دردهای عضلانی-اسکلتی مزمن پس از حادثه می شن که حتی می تواند تاثیر ناتوانی جسمی بر ذهن و ارتباط آن با زوال شناختی را در طولانی مدت به همراه داشته باشد. ویژگی این وضعیت، درد و ناراحتی مداومیه که اغلب تا مدت ها بعد از خوب شدن جراحت های فیزیکی ادامه پیدا می کنه. کادر درمان همیشه با این چالش روبرو بودن که تشخیص بدن کدوم بیمارها بیشتر در معرض این وضعیت قرار دارن.
ناتوانی در پیش بینی اینکه چه کسی دچار درد مزمن می شه، مانع از توسعه درمان های پیشگیرانه شده. تحقیقات قبلی ثابت کرده بود که سختی های اوایل زندگی می تونه به سلامت روان در طولانی مدت آسیب بزنه. لورن ای. مک کبین، محقق دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و همکارانش، این فرضیه رو مطرح کردن که این تجربه های اولیه ممکنه روی پردازش دردهای جسمی هم تاثیر بذاره. اونا می خواستن بفهمن که آیا استرس دوران کودکی بدن رو جوری تغییر می ده که دهه ها بعد، بهبودی از ترومای فیزیکی سخت تر بشه و چه تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی وجود دارد.
برای بررسی این ارتباط، تیم تحقیقاتی از داده های یه پروژه بزرگ کشوری به نام مطالعه AURORA استفاده کردن. این پروژه بزرگسالانی رو ثبت نام کرد که بعد از یه حادثه تلخ، به بخش های اورژانس در سراسر ایالات متحده مراجعه کرده بودن. بیشتر این حوادث مربوط به تصادفات وسایل نقلیه موتوری بود. طراحی این مطالعه به محقق ها اجازه داد تا روند بهبودی شرکت کننده ها رو به صورت لحظه ای دنبال کنن.
دو هفته بعد از مراجعه به اورژانس، شرکت کننده ها پرسشنامه هایی رو درباره گذشته شون پر کردن. اونا به سوالات پرسشنامه ترومای دوران کودکی درباره سوءرفتار فیزیکی، عاطفی و جنسی و همچنین بی توجهی پاسخ دادن. محقق ها سوالات خاصی رو هم درباره اینکه آیا شرکت کننده ها در دوران نوجوانی توسط همسالانشون مورد قلدری قرار گرفتن یا نه، اضافه کردن.
در طول هشت هفته بعد، بیمارها سطح دردشون رو از طریق نظرسنجی های دیجیتال روی گوشی های همراهشون گزارش دادن. تیم تحقیق از یه روش آماری استفاده کرد تا بیمارها رو بر اساس نحوه تغییر دردشون در طول زمان، به چهار گروه متمایز دسته بندی کنه. این گروه ها از کسانی که سطح درد پایینی داشتن تا کسانی که از درد شدید و بی وقفه رنج می بردن، متغیر بود. این دسته بندی به دانشمندها اجازه داد تا الگوهای متمایز بهبودی یا عدم بهبودی رو ببینن.
رابطه بین تروما کودکی و درد جسمی مزمن
تجزیه و تحلیل ها نشون داد که رابطه قوی ای بین سابقه سختی های دوران کودکی و روند بهبودی درد وجود داره. افرادی که سطح بالاتری از ترومای دوران کودکی رو گزارش کرده بودن، از نظر آماری بیشتر احتمال داشت که جزو گروه با درد شدید و بی وقفه باشن. داده ها نشون داد که هر چی شدت ترومای گذشته بیشتر باشه، احتمال درد جسمی مزمن هم بالاتر می ره و این نشان دهنده مستقیم تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی در بزرگسالی است.
این مطالعه نشون داد که همه انواع مشکلات دوران کودکی تاثیر یکسانی روی درد در بزرگسالی ندارن. آزار جسمی، آزار عاطفی و قلدری به عنوان قوی ترین پیش بینی کننده های بهبودی ضعیف درد ظاهر شدن. نویسنده های مقاله خاطرنشان کردن که «آزار جسمی، آزار عاطفی و قلدری، قوی ترین پیش بینی کننده ها برای قرار گرفتن در طبقه درد بالا بودن.» بی توجهی جسمی و عاطفی در مدل های نهایی تنظیم شده، ارتباط آماری معنی داری با روندهای درد نشون ندادن.
محقق ها تاثیر بالقوه حذف این استرس های اولیه رو محاسبه کردن. مدل های آماری اونا پیشنهاد داد که اگه سختی های اوایل زندگی از جامعه حذف می شد، می شد کاهش قابل توجهی رو در تعداد افرادی که درد مزمن شدید رو تجربه می کنن، شاهد بود. این یافته بر پیامدهای بلندمدت بدرفتاری با کودکان روی سلامت جسمی تاکید می کنه و ابعاد تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی را برجسته می سازد.
برای تایید اینکه این یافته ها مبنای بیولوژیکی دارن و نه فقط روان شناختی، تیم آزمایش های موازی رو با استفاده از موش های اسپرگ داولی انجام دادن. مدل های حیوانی به دانشمندها اجازه می ده متغیرهای محیطی رو که جداسازی اونا در سوژه های انسانی غیرممکنه، کنترل کنن. این رویکرد کمک می کنه تایید بشه که اثرات مشاهده شده ناشی از تغییرات فیزیولوژیکی هستن.
محقق ها یه مدل از سختی های اوایل زندگی برای حیوانات ایجاد کردن. اونا مقدار پوشال و وسایل لایه بندی لونه رو که در اختیار موش های مادر و توله هاشون بود، برای مدت کوتاهی بعد از تولد محدود کردن. این کمبود باعث ایجاد استرس در مادر می شه، که روی تعاملش با بچه هاش تاثیر می ذاره و یه محیط استرس زا برای توله های در حال رشد ایجاد می کنه.
وقتی این موش ها به سن بلوغ رسیدن، محقق ها اونا رو در معرض یه اتفاق استرس زا قرار دادن که برای شبیه سازی تجربه های تلخ شرکت کننده های انسانی طراحی شده بود. این روش که به عنوان «استرس طولانی مدت منفرد» (SPS) شناخته می شه، شامل مهار فیزیکی موقت و شنای اجباریه. این یه روش استاندارد برای ایجاد علائمی شبیه به استرس پس از سانحه در حیواناته.
بعد دانشمندها حساسیت حیوانات به لمس فیزیکی رو اندازه گیری کردن تا سطح دردشون رو بسنجن. اونا از یه دستگاه الکترونیکی استفاده کردن تا فشار ملایمی به پنجه های موش ها وارد کنن. محقق ها مقدار فشار لازم برای اینکه حیوان پنجه اش رو عقب بکشه، ثبت کردن.
نتایج آزمایش های حیوانی دقیقا مشابه روندهایی بود که در شرکت کننده های انسانی دیده شد. موش هایی که در نوزادی در معرض شرایط استرس زای لونه قرار گرفته بودن، در بزرگسالی نسبت به موش هایی که در شرایط استاندارد بزرگ شده بودن، حساسیت اولیه بالاتری به لمس نشون دادن. این موضوع نشون می ده که استرس های اولیه، حتی قبل از اینکه ترومایی در بزرگسالی رخ بده، پردازش حسی اونا رو تغییر داده بوده، که به نوعی تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی را در مدل های حیوانی نیز منعکس می کند.
این اثر بعد از قرار گرفتن در معرض استرس بزرگسالی حتی بیشتر هم شد. موش هایی که سابقه سختی در اوایل زندگی داشتن، برای مدت طولانی تری نسبت به گروه کنترل به لمس حساس موندن. در حالی که موش های گروه کنترل در نهایت از حساسیت ناشی از استرس بهبود پیدا کردن، موش های با سختی اولیه همچنان نشانه هایی از واکنش درد تشدید شده رو نشون می دادن.
نویسنده ها گزارش کردن که «محدودیت بستر نوزادی در ترکیب با SPS باعث افزایش حساسیت پایه و حساسیت مکانیکی طولانی مدت شد.» این حساسیت طولانی مدت در حیوانات با درد بی وقفه ای که در سوژه های انسانی مشاهده شد، برابری می کنه. مدل حیوانی یه محیط کنترل شده رو برای مطالعه این پدیده، به دور از عوامل مزاحم موجود در زندگی انسانی فراهم می کنه.
محقق ها به چندین محدودیت در کارشون اعتراف کردن. شرکت کننده های انسانی جزئیات تجربه های دوران کودکی خودشون رو به صورت گذشته نگر ارائه دادن. این تکیه بر حافظه می تونه باعث بروز خطا یا سوگیری بشه. علاوه بر این، مطالعه دقیقا مشخص نکرد که سختی های دوران کودکی در چه سنی رخ دادن.
زمان بندی رشد در هنگام استرس ممکنه در نحوه سازگاری سیستم عصبی نقش داشته باشه. مراحل مختلف رشد مغز ممکنه نسبت به انواع خاصی از استرس کمتر یا بیشتر حساس باشن. داده های انسانی فعلی اجازه تحلیل دقیق زمان بندی رو نمی داد.
مدل حیوانی هم محدودیت هایی داشت. محقق ها یه واکنش رفلکسی به لمس فیزیکی رو اندازه گیری کردن. این اندازه گیری به عنوان جایگزینی برای درد عمل می کنه، اما تمام پیچیدگی های عاطفی و شناختی تجربه درد انسانی رو در بر نمی گیره. درد انسانی شامل رنج و تداخل در زندگی روزمره است که یه تست رفلکس ساده نمی تونه اون رو اندازه گیری کنه.
علاوه بر این، مکانیسم های بیولوژیکی دقیقی که استرس اولیه رو به درد بعدی مرتبط می کنه، هنوز باید به طور کامل شرح داده بشن. این مطالعه ثابت می کنه که این پیوند وجود داره و قابل تکراره، اما دقیقا توضیح نمی ده که این تغییر چطور در سطح سلولی رخ می ده. مشخص نیست که آیا تغییرات عمدتا در مغز هستن، یا نخاع و یا اعصاب محیطی و این جنبه های تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی نیاز به بررسی عمیق تری دارند.
نویسنده ها پیشنهاد می دن که تحقیقات آینده باید این مسیرهای بیولوژیکی رو بررسی کنن. حوزه های بالقوه برای مطالعه شامل تغییرات در سیستم ایمنی و سیستم غدد درون ریز هستن. تحقیقات قبلی اشاره کرده بودن که استرس اولیه ممکنه وضعیتی از التهاب خفیف ایجاد کنه که تا بزرگسالی ادامه پیدا می کنه.
احتمالات دیگه شامل تغییرات در انعطاف پذیری عصبی (نوروپلاستیسیته) هست. استرس اولیه ممکنه نحوه سیم کشی سیستم عصبی رو تغییر بده و اون رو مستعد «گیر کردن» در حالت درد کنه. شناسایی این مکانیسم ها قدمی ضروری به سمت توسعه درمان های پزشکیه.
درک ریشه های بیولوژیکی این آسیب پذیری می تونه به استراتژی های درمانی جدید منجر بشه. اگه پزشک ها بتونن بلافاصله بعد از یه تصادف رانندگی، بیمارانی رو که سابقه سختی های اولیه دارن شناسایی کنن، ممکنه مداخلات متفاوتی رو به اونا پیشنهاد بدن. این مداخلات می تونن مسیرهای فیزیولوژیکی خاصی رو هدف قرار بدن که مانع از بهبودی می شن.
این رویکرد ترجمانی کمک می کنه تا شکاف بین روان شناسی و فیزیولوژی پر بشه. این موضوع این مفهوم رو تقویت می کنه که ترومای روانی و درد جسمی عمیقا به هم گره خوردن. یافته ها بر ضرورت یه رویکرد کل نگر (هولیستیک) برای درمان بازماندگان تروما تاکید دارن و درک تاثیر تروما کودکی بر درد جسمی را ضروری می سازند.
ارتباط عمیق بین تجربیات عاطفی گذشته و پاسخ های فیزیولوژیکی بدن، لزوم بازنگری در شیوه های درمانی درد را گوشزد می کند. با شناسایی به موقع سوابق تروما در بیماران، می توان از تبدیل شدن دردهای حاد به دردهای مزمن و ناتوان کننده جلوگیری کرد و کیفیت زندگی افراد را در طولانی مدت بهبود بخشید.
مطالعه «سختی های اوایل زندگی خطر دردهای مزمن پس از حادثه رو افزایش می ده؛ داده هایی از انسان ها و جوندگان» توسط لورن ای. مک کبین، آلیس وولارد، ساموئل ای. مک لین، یینگ ژائو، تانوی ورما، جکلین میکلسون، هونگ شیا لو، جارد لوبو، استیسی ال. هاوس، فرانچسکا ال. بودوین، شین مینگ آن، جنیفر اس. استیونز، توماس سی. نیلان، تانیا جووانوویچ، لورا تی. جرمین، اسکات ال. راوچ، جان پی. هاران، آلن بی. استورو، کریستوفر لواندوفسکی، فیلیس ال. هندری، سوفیا شیخ، کریستوفر دبلیو. جونز، بریتانی ای. پانچز، لورن ای. هوداک، خوزه ال. پاسکوال، مارک جی. سیمون، کلر پیرسون، دیوید ای. پیک، رولاند سی. مرچنت، رابرت ام. دومایر، نیلز کی. راثلو، برایان جی. اونیل، لئون دی. سانچز، استیون ای. بروس، جان اف. شریدان، رونالد سی. کسلر، کارستان سی. کونن، کری جی. رسلر، و سارا دی. لینستد نوشته شده است.
Early life adversity primes the body for persistent physical pain, new research suggests
