شناخت ریشه های خشونت اینسل نیازمند بررسی دقیق الگوهای رفتاری، شکست های سیستمی و تاثیرات مخرب جوامع آنلاین رادیکال است که با کالبدشکافی وقایع گذشته و تحلیل محرک های فردی مورد ارزیابی قرار می گیرد.
مطالعه ای که اخیرا در مجله Deviant Behavior منتشر شده، علائم هشداردهنده و شکست های سیستمی ای رو نقشه برداری کرده که پیش از حملات مرگبارِ مردهایی که خودشون رو «مجردان ناخواسته» (Incel) می دونن، اتفاق می افته. محقق ها با بررسی معکوس چهار تراژدی مشخص، زنجیره ای از انزوای اجتماعی شدید، مشکلات سلامت روانِ درمان نشده و فرصت های از دست رفته برای مداخله رو شناسایی کردن. این یافته ها مسیر مشخصی رو برای شناخت ریشه های خشونت اینسل و علائم هشداردهنده افراط گراییِ زن ستیزانه و جلوگیری از اقدامات خشونت آمیز جمعی در آینده نشون می ده.
اینترنت میزبان طیف گسترده ای از انجمن هاست که بعضی هاشون به دلیل نارضایتی های مشترک با هم متحد شدن. یکی از این گروه ها خرده فرهنگ «اینسل» هست؛ یک شبکه عمدتا آنلاین از مردانی که بابت ناتوانی شون در برقراری روابط جنسی یا عاطفی با زن ها، ابراز ناامیدی شدید می کنن. این جامعه در فضای دیجیتال گسترده تری به نام «منوسفر» (manosphere) وجود داره که در اون زن ستیزی افراطی و برتری طلبی مردانه از موضوعات رایجه. بسیاری از انجمن های اینسل ها مثل اتاق های پژواک عمل می کنن که دیدگاهی به شدت تحریف شونده از پویایی های جنسیتی و نقد نظریه ارتباط چهره و مردانگی رو ترویج می دن.
توی این فضاهای دیجیتال، زن ها مدام تحقیر می شن و بابت طرد اجتماعی که این مردها تجربه می کنن، مقصر شناخته می شن. بیشتر افرادی که در این انجمن های آنلاین فعالیت می کنن، هرگز دست به آزار فیزیکی نمی زنن. اما بخش کوچکی از اون ها تا حدی رادیکال می شن که علیه زن ها و کل جامعه دست به خشونت هدفمند می زنن. این تشدید خشونت اغلب ناشی از احساس «حق به جانب بودنِ آسیب دیده» است؛ یک وضعیت روانی که در اون افراد احساس می کنن از چیزی که ذاتا لیاقتش رو دارن، محروم شدن.
شناخت ریشه های خشونت اینسل و مسیرهای منتهی به آن
وقتی این انتظارات برآورده نمی شن، برخی افراد خشونت رو روشی توجیه پذیر برای بازپس گیری اقتدار مردانه متصورِ خودشون می بینن. کریستوفر جی. کالینز، استادیار مددکاری اجتماعی در دانشگاه ایالتی سِیلم، یک تیم تحقیقاتی رو برای بررسی توالی وقایعی که نفرت آنلاین رو به خونریزی در دنیای واقعی تبدیل می کنه، رهبری کرد. این تیم تشخیص داد که پیش بینی خشونت به شدت دشواره. چون خیلی از افرادی که علائم هشداردهنده رو نشون می دن هرگز جرمی مرتکب نمی شن، متخصصان ارزیابی تهدید با نرخ بالایی از «مثبت کاذب» روبرو هستن.
برای بهبود این ارزیابی ها، کالینز و همکارانش می خواستند فاکتورهای تاریخی و فوری خاصی رو که یک فرد در معرض خطر رو به مرز انفجار می رسونه، جدا کنن. برای دستیابی به این هدف، محققان از تکنیکی به نام «تحلیل علت ریشه ای» (Root Cause Analysis) استفاده کردن. بازرس ها معمولا از این روش در زمینه هایی مثل پزشکی و هوانوردی برای بررسی حوادث ناگوار و جلوگیری از اتفاقات آینده استفاده می کنن. این تحلیل علت ریشه ای برای شناخت ریشه های خشونت اینسل به جای تلاش برای پیش بینی آینده، کاملا با نگاه به گذشته عمل می کنه.
محقق ها با یک رویداد فاجعه بار خاص شروع می کنن و به صورت سیستماتیک یک خط زمانی معکوس می سازن. این فرآیند به اون ها اجازه می ده تا هم محرک های فوری و هم شرایط طولانی مدتی رو که راه رو برای تراژدی هموار کردن، شناسایی کنن. تیم تحقیق چهار مورد خاص از خشونت های جمعیِ مرتبط با اینسل ها رو در ایالات متحده برای تحلیل انتخاب کرد. این موارد شامل قتل های دسته جمعی سال 1393 در ایسلا ویستا کالیفرنیا و تیراندازی سال 1394 در کالج محلی اومپکوا در اورگان بود.
اون ها همچنین تیراندازی سال 1396 در دبیرستان آزتک در نیومکزیکو و تیراندازی سال 1397 در استودیوی یوگای گرم در تالاهاسی فلوریدا رو بررسی کردن. محقق ها این موارد رو به این دلیل انتخاب کردن که بعد از حمله ایسلا ویستا رخ دادن؛ اتفاقی که به عنوان یک نقطه عطف مدرن برای ایدئولوژی خشونت آمیز اینسل ها شناخته می شه. برای هر مورد، بازرس ها طیف وسیعی از اسناد عمومی و رسمی رو جمع آوری کردن. اون ها گزارش های پلیس، نتایج کالبدشکافی، مانیفست های شخصی و پست های آنلاین عمومی رو بررسی کردن.
با تطبیق این منابع متنوع، تیم تحقیق خطوط زمانی بسیار دقیقی از زندگی هر مهاجم با نگاه به گذشته ساخت. این رویکرد به اون ها اجازه داد تا عوامل خطر مختلفی رو که در هر چهار رویداد ظاهر شده بودن، دسته بندی کنن. محققان یافته های خودشون رو به دو دسته مجزا تقسیم کردن. این دسته بندی نقشی کلیدی در شناخت ریشه های خشونت اینسل داشت. دسته اول شامل شرایط طولانی مدتی بود که سال ها ادامه داشت و تیم اون ها رو «عوامل خطر دور» نامید.
دسته دوم شامل وقایع فوری و شکست های سیستمی بود که نزدیک به زمان حملات رخ داده بودن و به عنوان «مسیرهای نزدیک» شناخته می شن. تک تک مهاجمان در این مطالعه مجموعه خاصی از عوامل خطر طولانی مدت رو داشتن. این عوامل شامل انزوای اجتماعی شدید، خودشیفتگی افراطی و حضور عمیقا ریشه دار در فضای آنلاین بود. این مهاجم ها به جای برقراری روابط معنادار در جوامع فیزیکی خودشون، زمان زیادی رو در انجمن های افراطی می گذروندن.
توی این فضاهای دیجیتال، اون ها در کنار سایر محتواهای سیاسی افراطی، مطالب توهین آمیز و ضدزن رو مصرف می کردن و به اشتراک می ذاشتن. این قرار گرفتنِ مداوم در معرض باورهای افراطی احتمالا اون مردها رو نسبت به خشونت بی حس کرده بود. همچنین این موضوع دیدگاه های تحریف شده اون ها رو درباره خودشون به عنوان موجودات برتری که ناعادلانه مورد ظلم جامعه قرار گرفتن، تقویت می کرد. سه نفر از این چهار مرد هم سابقه ثبت شده ای از مورد قلدری قرار گرفتن در دوران جوانی داشتن.
مشکلات سلامت روان یکی دیگه از موضوعات همیشگی در تاریخچه مهاجمان بود. هر چهار مهاجم در مقاطع مختلف زندگی شون افکار خودکشی رو تجربه و ثبت کرده بودن. محققان اشاره کردن که افکار خودکشی در خرده فرهنگ اینسل به شدت رایجه. این موضوع در شناخت ریشه های خشونت اینسل یک عامل مهم بود. مهاجمان اغلب اقدامات خشونت آمیز خودشون رو به عنوان نمایش نهایی قدرت می دیدن که به مرگ خودشون ختم می شه.
همون طور که در بخشی از ادبیات تحقیق اومده، «خطر خشونت فقط برای دیگران نیست، بلکه برای خودِ اینسل هم هست.» این مطالعه همچنین نشون داد که برای سه نفر از مهاجمان در مقطعی داروهای روان پزشکی تجویز شده بود. با این حال، گزارش های کالبدشکافی و مصاحبه های پلیس نشون داد که اون ها این داروها رو به طور مداوم و طبق دستور مصرف نمی کردن. محققان هشدار دادن که اگرچه هدف از درمان سلامت روان بهبود عملکرد فرد هست، اما متخصصان باید نسبت به مصرف نامنظم داروها هوشیار باشن.
شکست های سیستمی و تاثیر آن در شناخت ریشه های خشونت اینسل
هنگام بررسی مسیرهای نزدیک، الگوی آشکاری در مورد مداخلات انجام نشده ظاهر شد. در هر چهار مورد، اعضای نزدیک خانواده متوجه رفتارهای نگران کننده شده بودن اما نتونسته بودن اقدام موثری انجام بدن. نزدیکان اغلب ابراز نگرانی می کردن اما علائم هشداردهنده رو به متخصصانی که می تونستن مداخله کنن، گزارش ندادن. حتی وقتی به مقامات اطلاع داده شد، پاسخ ها همیشه ناکافی بود.
سه نفر از مهاجمان قبلا با نیروی انتظامی در مورد رفتارهای تهدیدآمیز آنلاین یا تعقیب مزاحمانه (stalking) تعامل داشتن. با وجود این برخوردها، مقامات هرگز تحقیقات خودشون رو فراتر از چک کردن های ساده وضعیت سلامت نبردن. پلیس گزارش هایی درباره آهنگ های زن ستیزانه و خشونت آمیز و پست های آنلاین دریافت کرده بود، اما این هشدارها در نهایت غیرقابل پیگرد قانونی تشخیص داده شدن. محققان خاطرنشان کردن که این شکست های سیستمی در مداخله، نقشی در شناخت ریشه های خشونت اینسل و پیشگیری از آن داشت و به مهاجمان اجازه داد تا نقشه های خودشون رو بدون کنترل پیش ببرن.
دسترسی آسان به سلاح گرم در هر مورد به عنوان آخرین مسیر فوری برای خشونت عمل کرد. هر چهار مهاجم اسلحه های استفاده شده در جنایات شون رو به صورت قانونی خریداری کرده بودن. در بیشتر موارد، اون ها این سلاح ها رو چند روز یا چند هفته قبل از حمله خریده بودن که نشون دهنده یک دوره مشخص برنامه ریزی قبلیه. در زمان این تیراندازی ها، هیچ کدوم از ایالت های درگیر، قانونی نداشتن که به مقامات اجازه بده به طور موقت سلاح گرم رو از افرادی که علائم هشداردهنده نشون می دن، بگیرن. این جنبه در شناخت ریشه های خشونت اینسل مهم است.
از اون زمان به بعد، دستورات حفاظتی در برابر خطرات شدید در این ایالت ها وضع شده، اما نبودِ اون ها در اون زمان مرگبار بود. تیم تحقیق چند محدودیت رو برای کار پژوهشی شون برشمردن. این مطالعه به شدت به اطلاعات در دسترس عموم متکی بود، به این معنی که برخی جزئیات محرمانه پزشکی یا حقوقی غیرقابل دسترسی باقی موندن. تفاوت در پوشش رسانه ای و بسته بودن سوابق رسمی می تونه منجر به درک ناقص از وضعیت روانی دقیق یک مهاجم بشه.
از اونجایی که نتایج از نظر آماری در معنای پیش بینی کننده معنی دار نبودن، یافته ها نمی تونن به عنوان یک چک لیست مطلق برای خشونت های آینده عمل کنن. علاوه بر این، حجم نمونه کوچکِ چهار مورد آمریکایی، میزان تعمیم پذیری این الگوها رو محدود می کنه. ترکیب پویایی های فرهنگی خاص و قوانین آزادانه اسلحه در ایالات متحده ممکنه محیط منحصر به فردی برای رادیکال شدن ایجاد کنه. محققان پیشنهاد کردن که تحقیقات آینده باید موارد بین المللی مثل حمله با ون در سال 1397 در تورنتو یا تیراندازی سال 1400 در پلیموث انگلستان رو هم برای شناخت ریشه های خشونت اینسل در بافت های مختلف بررسی کنن.
مطالعه «خشونت انجام شده توسط اینسل ها: عوامل خطر دور و نزدیک و مسیرها»، توسط کریستوفر جی. کالینز، ملیسا جی. مورفی، کاترین رید و جیمز جی. کلارک نوشته شده است.
تحلیل دقیق زنجیره حوادثی که منجر به فجایع انسانی می شود، نشان دهنده اهمیت مداخلات زودهنگام و نظارت بر فضاهای آنلاین است. با شناخت دقیق تر از نحوه شکل گیری این خشونت ها، می توان امیدوار بود که سیستم های حمایتی پیش از وقوع فاجعه، مسیر رادیکال شدن افراد را مسدود کنند.
A reverse timeline of tragedy reveals the warning signs of incel violence
