تحقیق جدید روی مردان بومی آمازون نشان می دهد که میزان تستوسترون طبیعی و محیط زندگی افراد، الگوهای هورمونی متفاوتی نسبت به جوامع غربی ایجاد می کند که بر اساس دسترسی به منابع انرژی و فشارهای محیطی تنظیم می شود.
تحقیقی که در مجله American Journal of Human Biology منتشر شده، نشون میده که استانداردهای پزشکی غربی برای تستوسترون طبیعی و محیط مردان ممکنه تنوع طبیعی موجود در محیط های مختلف رو به خوبی نشون نده. محقق ها متوجه شدن که در بین مردان بومی «شوآر» (Shuar) در آمازونِ اکوادور، سطح تستوسترون در طول عمر به شکلی تغییر می کنه که با الگوهای دیده شده در کشورهای پردرآمد متفاوته. این یافته ها نشون میدن چیزی که پزشکان یک وضعیت هورمونی معمولی می دونن، در واقع یک واکنش فیزیولوژیک به سبک زندگی و عوامل محیطی خاصه.
تستوسترون هورمونیه که عمدتا در بیضه ها تولید میشه و از رشد فیزیکی مردانه، رشد عضلات و عملکرد تولید مثل حمایت می کنه. این هورمون بخشی از یک سیستم بازخورد بیولوژیکیه که مغز و غده هیپوفیز رو درگیر می کنه. هیپوتالاموس هورمونی ترشح می کنه که باعث میشه هیپوفیز موادی تولید کنه که به بیضه ها دستور ساخت تستوسترون میدن. درک چگونگی تاثیر تستوسترون طبیعی و محیط بر این فرآیند، برای علم پزشکی حیاتی است. وقتی سطح این هورمون بالا میره، مغز متوجه این افزایش میشه و چرخه تولید رو کند می کنه.
این فرآیند بیولوژیکی به محیط و انرژی در دسترس بدن حساسه. عضله سازی و حفظ سطح بالای هورمون به کالری زیادی نیاز داره. در محیط هایی که غذا کمیابه یا بدن باید با انگل های زیادی مبارزه کنه، ممکنه بدن برای ذخیره انرژی لازم برای بقا، تولید هورمون رو کاهش بده. این سبک-سنگین کردن، یک ایده مرکزی در مطالعه نحوه تخصیص منابع محدود توسط موجودات زنده ست و چگونگی تاثیر تستوسترون طبیعی و محیط بر این تخصیص.
«ترزا ای. گیلدنر»، انسان شناس در دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس، این مطالعه رو برای درک چگونگی عملکرد این عوامل در یک محیط غیر غربی رهبری کرد. گیلدنر و همکارانش روی مردم شوآر تمرکز کردن چون اونا در محیطی با منابع محدود در آمازونِ اکوادور زندگی می کنن. بسیاری از افراد شوآر همچنان به باغداری سنتی، شکار و جمع آوری غذا متکی هستن و در عین حال با نرخ بالایی از بیماری های عفونی روبرو هستن.
بیشتر تحقیقات درباره هورمون های مردانه روی مردان در کشورهای ثروتمند و صنعتی متمرکز شده که نسبتا کم تحرک هستن و دسترسی آسانی به غذاهای پرکالری دارن. در اون جوامع، تستوسترون معمولا در اوایل بزرگسالی به اوج خودش می رسه و بعد با افزایش سن یا افزایش چربی بدن، به طور مداوم کاهش پیدا می کنه. این کاهش در غرب اون قدر رایجه که اغلب به عنوان یک بخش جهانی از پیری مردان دیده میشه. گیلدنر می خواست ببینه آیا همین الگو در جمعیتی که تحت فشارهای اکولوژیکی متفاوتی زندگی می کنن هم ظاهر میشه و مفهوم تستوسترون طبیعی و محیط را بهتر درک کند یا نه.
تیم تحقیقاتی با 104 مرد شوآر بین سنین 12 تا 67 سال از 11 جامعه مختلف همکاری کرد. برای اندازه گیری سطح هورمون، محقق ها نمونه های بزاق هر شرکت کننده رو دو بار در روز برای سه روز متوالی جمع آوری کردن. اونا یک نمونه رو صبح قبل از ساعت 9 و نمونه دیگه ای رو عصر بعد از ساعت 4 گرفتن. این کار به تیم اجازه داد تا ببینن سطح هورمون از زمان بیدار شدن فرد تا پایان روز چطور نوسان پیدا می کنه.
محقق ها همچنین قد، وزن و درصد چربی بدن شرکت کننده ها رو اندازه گیری کردن. اونا از این اندازه گیری ها برای محاسبه شاخص توده بدنی هر فرد استفاده کردن. اگرچه این شاخص معیار بی نقصی برای چربی نیست، اما به محقق ها کمک می کنه تا ذخایر انرژی بدن یک فرد رو تخمین بزنن؛ موضوعی که در جوامع غربی با چالش هایی مثل خطر برگشت وزن بعد از اوزمپیک بر اساس تحقیقات جدید و نوسانات متابولیک همراه است. تیم از مدل های آماری استفاده کرد تا ببینه سن و چربی بدن چه رابطه ای با تغییرات روزانه تستوسترون دارن.
تجزیه و تحلیل ها نشون داد که مردان شوآر به طور کلی سطح تستوسترون کمتری نسبت به مردان در ایالات متحده دارن. به طور متوسط، غلظت هورمون در زمان بیدار شدن حدود 401.77 پیکومول در لیتر بود. سپس این سطح به ازای هر ساعتی که در طول روز می گذشت، حدود 2.1 درصد کاهش پیدا می کرد. این کاهش روزانه یک ریتم بیولوژیکی استاندارده که به بدن کمک می کنه صبح ها انرژی آزاد کنه و عصرها استراحت کنه.
سن نقش قابل توجهی در میزان بالای این سطوح صبحگاهی برای هر شرکت کننده داشت. مردان جوان در دهه بیست زندگیشون بالاترین سطح هورمون رو در شروع روز نشون دادن. شرکت کننده های نوجوان و افراد بالای پنجاه سال کمترین غلظت بیداری رو داشتن. این نشون میده که هورمون در سال هایی که مردان در جستجوی همسر و تشکیل خانواده فعال تر هستن، به اوج خودش می رسه.
این مطالعه همچنین به نسبت بین سطح هورمون صبح و عصر نگاه کرد تا ببینه ریتم روزانه در طول زمان چطور تغییر می کنه. با افزایش سن مردان، تفاوت بین اوج صبحگاهی و کف عصرگاهی کمتر شد. این یافته خاص نشون میده که برخی از جنبه های پیری هورمونی ممکنه در فرهنگ های مختلف ثابت باشه. این موضوع ممکنه به این دلیل اتفاق بیفته که با افزایش سن، مغز نسبت به سیگنال های انرژی حساسیت کمتری پیدا می کنه.
تداخل آشکاری بین سن و چربی بدن پیدا شد که فرضیات رایج غربی رو به چالش کشید. در مردانی که سطح چربی بدن کمتری داشتن، محقق ها یک الگوی “U-شکل معکوس” برای تستوسترون در طول عمر مشاهده کردن. این مردان لاغر در جوانی سطح هورمون کمتری داشتن، که بعد در میان سالی به اوج می رسید و در سال های بعدی کمی کاهش پیدا می کرد. این با الگوی غربی متفاوته که در اون سطوح تمایل دارن بعد از اوایل بزرگسالی به طور مداوم کاهش پیدا کنن. این تفاوت ها اهمیت بررسی تستوسترون طبیعی و محیط در بافت های مختلف را برجسته می کند.
اثرات تستوسترون طبیعی و محیط بر الگوهای هورمونی
برای شرکت کننده هایی که چربی بدن بالاتری داشتن، الگو بیشتر شبیه چیزی بود که معمولا در ایالات متحده دیده میشه. در این افراد، بالاترین سطح هورمون در مردان جوان تر دیده شد و به دنبال اون با افزایش سن، کاهش مداومی داشت. این نشون میده که داشتن انرژی ذخیره شده بیشتر به شکل چربی، به بدن اجازه میده تا در اوایل زندگی سطح هورمون بالاتری رو حفظ کنه. وقتی انرژی محدوده، ممکنه بدن تولید هورمون رو تا میان سالی به تعویق بندازه.
محقق ها همچنین بررسی کردن که عوامل اجتماعی چطور روی این نشانگرهای بیولوژیکی تاثیر میذارن. مردانی که با یک شریک زندگی یا همسر زندگی می کردن، سطح تستوسترون صبحگاهی به طور قابل توجهی کمتری نسبت به مردان مجرد داشتن. این ارتباط نشون میده که بدن ممکنه پس از اینکه مرد با موفقیت همسری پیدا کرد، تولید هورمون رو کاهش بده. تغییر مسیر انرژی از جستجوی جفت ممکنه به مرد اجازه بده تا بیشتر روی خانواده و خانوار فعلی خودش سرمایه گذاری کنه.
در حالی که تعداد فرزندان یک مرد در مدل مربوط به شاخص توده بدنی عامل آماری معناداری نبود، اما در مدل مربوط به درصد چربی بدن، رابطه ای رو نشون داد. در اون تحلیل خاص، مردانی که فرزندان بیشتری داشتن، سطح هورمون بیداری کمتری داشتن. این یافته با این ایده همخوانی داره که بدن فیزیولوژی خودش رو بر اساس نقش اجتماعی و مسئولیت های والدینی مرد تنظیم می کنه. این تغییرات بیولوژیکی ممکنه به جای رفتارهای رقابتی، رفتارهای همکارانه رو تشویق کنه و نقش تستوسترون طبیعی و محیط در این تعدیلات فیزیولوژیک را نشان می دهد.
این مطالعه شواهدی ارائه میده که هیچ سطح “نرمال” واحدی برای تستوسترون طبیعی و محیط در تمام مردان جهان وجود نداره. در عوض، به نظر می رسه بدن تولید هورمون خودش رو برای مطابقت با چالش های خاص محیطش تنظیم می کنه. در آمازون، جایی که کار بدنی شدیده و عوامل بیماری زا شایع هستن، سطح پایین تر تستوسترون ممکنه یک پاسخ سالم و انطباقی باشه. این در تضاد با دیدگاه های بالینی غربیه که اغلب سطوح پایین تر رو به عنوان یک نقص پزشکی که نیاز به درمان داره، در نظر می گیرن.
محدودیت هایی در این تحقیق وجود داره که باید در نظر گرفته بشه. این مطالعه مقطعی بود، به این معنی که گروهی از افراد رو در یک بازه زمانی خاص بررسی کرد، نه اینکه همون افراد رو برای سال ها دنبال کنه. این موضوع باعث میشه سخت بشه با اطمینان گفت که سطح هورمون یک فرد با افزایش سن دقیقا چطور تغییر می کنه. دنبال کردن همون گروه از مردان شوآر در طول یک دهه، داده های واضح تری درباره این گذارها فراهم می کنه.
تعداد شرکت کننده های مسن در این مطالعه هم نسبتا کم بود. چون بسیاری از جوامع شوآر جمعیت جوان تری دارن، مردان بالای 50 سال کمتری برای شرکت در مطالعه در دسترس بودن. مطالعات آینده می تونن از حضور سالمندان بیشتر برای نقشه برداری بهتر از پایان طول عمر باروری مردان بهره ببرن. جمع آوری اطلاعات دقیق تر درباره فعالیت های فیزیکی مثل شکار یا فوتبال هم به روشن شدن جهش های کوتاه مدت هورمونی کمک می کنه.
استفاده از شاخص توده بدنی به عنوان معیاری برای چربی هم در این زمینه معایبی داره. این شاخص نمی تونه تفاوت بین توده عضلانی و توده چربی رو تشخیص بده، که این موضوع محل بحث بین برخی زیست شناس هاست. در جمعیتی که مردان کارهای بدنی سنگینی انجام میدن، امتیاز بالای این شاخص ممکنه نشان دهنده عضله باشه نه چربی بدن. تحقیقات آینده می تونن از ابزارهای دقیق تری مثل اندازه گیری ضخامت پوست یا تست های ایزوتوپی برای داشتن تصویری بهتر از ترکیب بدنی و درک بهتر تستوسترون طبیعی و محیط در بدن استفاده کنن.
این مطالعه با عنوان «ارتباط تستوسترون بزاقی، سن و چربی در میان مردان شوآر در آمازونِ اکوادور، فرضیات مربوط به الگوهای “نرمال” تستوسترون را به چالش می کشد» توسط ترزا ای. گیلدنر، ملیسا ای. لیبرت، جاشوا ام. شراک، ساموئل اس. اورلاچر، درسا امیر، کریستوفر جی. هرینگتون، فلیسیا سی. مادیمنوس، تارا جی. سپون-رابینز، ریچارد جی. بریبیسکاس، لارنس اس. سوگیاما و جی. جاش اسنودگراس نوشته شده است.
این یافته ها تاکید می کنند که سلامت هورمونی یک مفهوم ثابت و جهانی نیست، بلکه فرآیندی پویا است که با سبک زندگی و محیط زندگی فرد همگام می شود. درک بهتر این نوسانات می تواند به پزشکان کمک کند تا به جای تجویز نسخه های یکسان برای همه، به نیازهای خاص هر فرد بر اساس پیشینه اکولوژیکی او پاسخ دهند.
Anthropologists just upended our understanding of “normal” testosterone levels
