پژوهش های علمی هشدار می دهند که رفتارهای پرخطر جنسی مانند فشردن گردن می تواند به خفگی در سکس و آسیب مغزی منجر شود و تغییرات فیزیولوژیک جدی در سلول های عصبی و الگوهای فعالیتی مغز ایجاد کند.
«خفگی» اصطلاحی هست که معمولا برای توصیف فشار آوردن به گردن شریک زندگی در حین رابطه جنسی استفاده می شه. این عمل، که می تواند به خفگی در سکس و آسیب مغزی منجر شود، در زمینه های پزشکی به انسداد داخلی مجرای تنفسی اشاره داره، مثل زمانی که یک جسم خارجی بلعیده می شه. اصطلاح بالینی برای وارد کردن فشار خارجی به گردن، «سترانگولاسیون» یا همون فشردن گردن هست.
فشردن گردن باعث محدود شدن جریان خون و رسیدن اکسیژن به مغز می شه. در دهه گذشته، این کار از حلقه های خاص به روابط جنسی معمول و رایج تبدیل شده. متخصصان پزشکی دارن تحقیق روی عواقب عصبی احتمالی این رفتار و خطر خفگی در سکس و آسیب مغزی رو شروع می کنن.
تعداد زیادی از مقالات علمی نشون می دن که این برخوردها شواهدی از فشار فیزیولوژیک پنهان دارن. دانشمندان الان دارن این سوال رو مطرح می کنن که آیا فشردن توافقی گردن می تونه منجر به خفگی در سکس و آسیب مغزی دائمی بشه یا نه. برای جواب دادن به این سوال، محققان همه چیز رو از آناتومی پایه گرفته تا تصویربرداری های پیشرفته مغزی بررسی می کنن.
زیست شناسی فشردن گردن و ریسک خفگی در سکس و آسیب مغزی
برای درک خطرات، بررسی آناتومی گردن می تونه کمک کننده باشه. گردن شامل ورید های جوگولار (سیاهرگ های گردنی) هست که خون بدون اکسیژن رو از مغز خارج می کنن، و شریان های کاروتید (سرخرگ های گردنی) که اکسیژن تازه رو به مغز می رسونن. همچنین نای هم در گردن قرار داره که اجازه می ده هوا وارد ریه ها بشه. وارد کردن فشار به این ساختارها، سیستم عصبی مرکزی رو مختل می کنه.
مقالات علمی چهار راه خاص رو شناسایی کردن که فشردن گردن باعث آسیب می شه. اول، فشار دادن وریدهای جوگولار از خروج خون از سر جلوگیری می کنه که باعث افزایش فشار داخل جمجمه می شه و ورود خون جدید رو محدود می کنه. دوم، فشردن شریان های کاروتید مستقیما جلوی رسیدن خون اکسیژن دار به بافت مغز رو می گیره. سوم، مسدود کردن مجرای تنفسی باعث می شه اکسیژن اصلا وارد جریان خون نشه.
تصویر زیر به بررسی بصری فشارهای وارد شده بر نواحی حساس گردن و ارتباط آن با سلامت سیستم عصبی و خطرات احتمالی می پردازد.
درک دقیق محل قرارگیری رگ های خونی و ساختارهای تنفسی که در این تصویر به آن ها اشاره شده، برای پیشگیری از آسیب های جدی به بافت مغز ضروری است.
در نهایت، فشار آوردن به خوشه های عصبی که بهشون «اجسام کاروتید» گفته می شه، می تونه باعث افت ناگهانی و خطرناک ضربان قلب بشه. این شرایط می تواند به خفگی در سکس و آسیب مغزی منجر شود. وقتی مغز از اکسیژن محروم می شه (وضعیتی که بهش هیپوکسی می گن)، سلول های مغز خیلی سریع آسیب می بینن. قطع کامل جریان خون یا همون «ایسکمی»، حتی برای بافت های اطراف مخرب تر هم هست.
مطالعات بافت شناسی که بافت ها رو در سطح میکروسکوپی بررسی می کنن، نشون می دن که آسیب به سلول های مغزی می تونه چند ساعت بعد از محرومیت از اکسیژن شروع بشه. بعضی از سلول ها دچار مرگ با تاخیر می شن، فرآیندی که بهش «آپوپتوز» می گن و روزها بعد از اتفاق اولیه رخ می ده. بعضی از نواحی مغز به این اختلالات خیلی حساس هستن.
هیپوکامپ، ناحیه ای که مسئول حافظه هست، نورون های خاصی داره که در برابر از دست دادن اکسیژن بسیار آسیب پذیرن. مخچه که حرکات رو هماهنگ می کنه هم سلول های متخصصی داره که تمایل دارن سریع آسیب ببینن. این آسیب های میکروسکوپی ممکنه فورا دیده نشن، اما ریسک تغییرات شناختی و عاطفی طولانی مدت رو به همراه دارن.
تغییر فرهنگی در رفتارهای جنسی
برای درک اینکه این کار چقدر رایج شده، محققان پاسخ های یک نظرسنجی در سطح ملی از بزرگسالان ایالات متحده رو تحلیل کردن. این مطالعه که در مجله Archives of Sexual Behavior منتشر شده، شیوع رفتارهای جنسی تهاجمی مختلف رو بررسی کرده. روش تحقیق شامل جمع آوری داده ها از بیش از 9000 نفر در بازه سنی 18 تا 94 سال بود. دانشمندان داده ها رو با وزن های آماری تنظیم کردن تا بازتاب دهنده کل جمعیت باشه.
یافته ها نشون می دن که این رفتارها، به خصوص بین نسل های جوون تر، بسیار رایجه. تقریبا 48 درصد از زنان و 61 درصد از مردان گزارش دادن که حداقل یک بار رفتار تهاجمی رو نسبت به شریک زندگی شون انجام دادن. افراد ترنس جندر و غیردوگانه (نان باینری) بالاترین نرخ مشارکت رو گزارش کردن که بررسی ها نشان می دهند همبستگی افسردگی و التهاب در اقلیت جنسی و پیامدهای آن می تواند تجربیات آن ها را در روابط فیزیکی تحت تاثیر قرار دهد.
فشردن گردن به وفور گزارش شده و یک شکاف سنی مشخص نشون می ده که بزرگسالان جوون خیلی بیشتر از افراد مسن تر این کار رو انجام می دن. زنان دوجنس گرا و همه جنس گرا به طور قابل توجهی بیشتر از زنان دگرجنس گرا گزارش کردن که در معرض این رفتارها قرار گرفتن. محققان اشاره کردن که اگرچه این مطالعه نگاه گسترده ای به عادت های مدرن داره، اما اتکا به داده های خوداظهاری یک محدودیت محسوب می شه، چون خطارهای حافظه ممکنه روی دقت آمار تاثیر بذاره.
یک بررسی ادبیات جداگانه که در Current Sexual Health Reports منتشر شده، شواهدی در مورد دلیل مشارکت جوون ها در این فعالیت ارائه می ده. این بررسی نشون می ده که عادی سازی فشردن گردن و پیامدهای احتمالی آن، شامل خفگی در سکس و آسیب مغزی، عمدتا توسط رسانه های جریان اصلی، پورنوگرافی و شبکه های اجتماعی هدایت می شه. جوون ها اغلب این کار رو از «میم »های اینترنتی یاد می گیرن که تمایل دارن این رفتار رو رمانتیک جلوه بدن و ریسک های فیزیکی اش رو کوچک بشمرن.
بعضی از افراد گزارش می دن که به این دلیل این کار رو انجام می دن که محدودیت موقت اکسیژن می تونه حس گذرا و سرخوشی (یوفوریا) ایجاد کنه. بقیه برای راضی کردن شریک جنسی، کاوش در قدرت یا تقلید از صحنه هایی که آنلاین دیدن، در این کار مشارکت می کنن. دانشمندان اشاره می کنن که یک محدودیت در این حوزه تحقیقاتی، نبود ردیابی طولانی مدت برای دیدن اینه که چطور مصرف رسانه ای مستقیما رفتار فردی رو در طول زمان تغییر می ده.
پاسخ های فیزیکی و عاطفی فوری
برای اندازه گیری واکنش بدن به محرومیت از اکسیژن در کوتاه مدت، دانشمندان یک مطالعه متقاطع تصادفی انجام دادن. این تحقیق که در مجله The Journal of Sexual Medicine منتشر شده، روی 31 زن جوان انجام شد. همه شرکت کننده ها در ماه گذشته هم فشردن گردن و هم رابطه جنسی استاندارد رو تجربه کرده بودن.
روش تحقیق به این صورت بود که هر شرکت کننده سه بار به آزمایشگاه مراجعه کنه. اولین بار یک ارزیابی پایه بعد از 24 ساعت خویشتن داری جنسی بود. مراجعات بعدی ظرف 24 ساعت بعد از یک رابطه جنسی شامل فشردن گردن، و ظرف 24 ساعت بعد از یک رابطه بدون آن انجام شد. این طراحی متقاطع به دانشمندان اجازه داد تا مقایسه کنن که یک فرد چطور به سناریوهای مختلف واکنش نشون می ده.
در طول این ملاقات ها، محققان نقطه نزدیک همگرایی رو اندازه گیری کردن. این یک تست بالینی هست که تعیین می کنه یک جسم چقدر می تونه به صورت فرد نزدیک بشه قبل از اینکه چشم ها تمرکزشون رو از دست بدن و تصویر رو دوتا ببینن. چون چشم ها به مسیرهای عصبی پیچیده ای متکی هستن، این تست به تشخیص اختلالات عصبی خفیف کمک می کنه. یافته ها نشون می دن که تمرکز بینایی شرکت کننده ها بعد از هر دو نوع رابطه جنسی بدتر شده.
اختلال بینایی بعد از رابطه هایی که شامل فشردن گردن بود، به طور قابل توجهی بیشتر بود. فاصله همگرایی بینایی شرکت کننده ها بعد از فشردن گردن تقریبا 20 درصد افزایش یافت، در حالی که بعد از رابطه جنسی استاندارد این افزایش 8 درصد بود. حدود یک سوم شرکت کننده ها هم گزارش دادن که دچار «سرگیجه آنی» شدن و بعضی ها تاری دید یا آب ریزش چشم رو ذکر کردن.
دانشمندان همچنین تغییرات سلامت روان رو با استفاده از پرسشنامه های استاندارد ردیابی کردن. علائم افسردگی بعد از روابط جنسی استاندارد کاهش پیدا کرد که با اثرات شناخته شده تقویت خلق وخو در صمیمیت همخوانی داره. این مزیت عاطفی بعد از رابطه های شامل فشردن گردن اتفاق نیفتاد. در عین حال، شرکت کننده ها کاهش موقتی در اضطراب رو بعد از فشردن گردن گزارش کردن.
این مطالعه محدودیت های قابل توجهی داره، چون حجم نمونه نسبتا کوچک بود. دانشمندان به گزارش خود شرکت کننده ها درباره شدت برخوردها اتکا کردن. چون دوره پیگیری کوتاه بود، هنوز مشخص نیست که اختلالات بینایی و تغییرات خلقی چقدر طول می کشه.
پیامدهای خفگی در سکس و آسیب مغزی؛ جستجوی نشانه ها در خون
فراتر از علائم فیزیکی فوری، محققان با استفاده از آزمایش خون به دنبال شواهد میکروسکوپی فشار مغزی هستن. مطالعه دیگه ای که در مجله The Journal of Sexual Medicine منتشر شده، 32 زن جوان رو ارزیابی کرد. دانشمندان گروهی از زنان رو که به طور مکرر سِترانگولاسیون جنسی رو تجربه کرده بودن با گروهی که هیچ سابقه ای از این کار نداشتن، مقایسه کردن.
روش تحقیق شامل گرفتن نمونه خون برای جستجوی پروتئین های خاصی بود که وقتی سلول های مغز آسیب می بینن یا ملتهب می شن، از مغز نشت می کنن. یکی از اهداف اصلی پروتئینی به نام S100B بود. این پروتئین به شدت در داخل آستروسیت ها متمرکز شده؛ آستروسیت ها سلول های پشتیبان ستاره شکلی هستن که سلامت بافت مغز رو حفظ می کنن.
وقتی مغز دچار کمبود اکسیژن یا محدودیت جریان خون می شه، این سلول های پشتیبان تحت فشار قرار می گیرن. آستروسیت های آسیب دیده S100B رو وارد جریان خون می کنن و این باعث می شه که این پروتئین نشانگر مفیدی برای تشخیص التهاب عصبی یا پریشانی سلولی باشه. دانشمندان همچنین پروتئین های دیگه ای رو که معمولا نشون دهنده پارگی فیزیکی رشته های عصبی هستن، آزمایش کردن.
تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی نشون داد زنانی که به طور مکرر در معرض فشردن گردن در رابطه جنسی بودن، سطح S100B به طور قابل توجهی در خونشون بالاتر بود. این یافته ها ارتباطی بالقوه با خفگی در سکس و آسیب مغزی را نشان می دهند. دانشمندان تفاوتی در پروتئین های ساختاری که نشون دهنده آسیب عصبی ناشی از ضربه مستقیم هست، پیدا نکردن. این نشان دهنده اینه که تکرار محرومیت از اکسیژن ممکنه باعث ایجاد یک پاسخ التهابی موضعی بشه تا اینکه بخواد باعث پارگی ساختاری بشه.
در حالی که این یافته ها شواهدی از فشار فیزیولوژیک ارائه می دن، این تحقیق محدودیت های خاصی داره. طراحی مقطعی مطالعه به این معنیه که محققان فقط یک لحظه خاص از زمان رو بررسی کردن. غیرممکنه که به طور قطعی ثابت بشه که روابط جنسی باعث افزایش سطح پروتئین شده و حجم کم نمونه هم توانایی تعمیم یافته ها به جمعیت های بزرگتر رو محدود می کنه.
نقشه برداری از مغز در حالت استراحت
برای دیدن اینکه مغز بعد از دوره های مکرر محرومیت از اکسیژن چطور کار می کنه، دانشمندان به سراغ تکنولوژی تصویربرداری پیشرفته رفتن. مطالعه ای که در Journal of Neurotrauma منتشر شده، از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) برای اسکن مغز 41 زن جوان استفاده کرد. 20 نفر از شرکت کننده ها سابقه اخیر فشردن مکرر گردن در رابطه رو گزارش کرده بودن، در حالی که 21 شرکت کننده هرگز این کار رو تجربه نکرده بودن.
روش تحقیق روی اسکن شرکت کننده ها در حالی که در آرامش استراحت می کردن تمرکز داشت. این رویکرد به محققان اجازه داد تا نوسانات خودبه خودی جریان خون در مغز رو بدون حواس پرتیِ ناشی از یک کار خاص، اندازه گیری کنن. دانشمندان تراکم این سیگنال های عصبی رو تحلیل کردن و ارزیابی کردن که مناطق مجاور مغز چقدر خوب فعالیتشون رو با هم هماهنگ می کنن.
نتایج نشون دهنده یک عدم تعادل مشخص بین دو طرف مغز در افرادی بود که به طور مکرر فشردن گردن رو تجربه کرده بودن. محققان فعالیت عصبی کمتر و هماهنگی کاهش یافته ای رو در نیمکره چپ مغز مشاهده کردن. در عین حال، فعالیت و هماهنگی غیرعادی بالایی رو در نیمکره راست دیدن.
این نوع عدم تعادل بین دو نیمکره مکررا در مقالات پزشکی بین بیمارانی که از اختلالات خلقی یا علائم افسردگی رنج می برن، ثبت شده. اسکن های مغزی همچنین بیش فعالی رو در ناحیه ای به نام شکنج زاویه ای (Angular gyrus) نشون دادن. این منطقه خاص مغز به عنوان یک مرکز اصلی برای پردازش اطلاعات حسی، تنظیم احساسات و حفظ آگاهی هوشیار عمل می کنه.
دانشمندان حدس می زنن که شکنج زاویه ای ممکنه بیش از حد کار کنه تا سیگنال های نامنظم ناشی از دوره های مکرر محدودیت جریان خون رو جبران کنه. با این حال، این مطالعه به داده های مشاهده ای متکی هست، به این معنی که محققان نمی تونن این احتمال رو رد کنن که این الگوهای مغزی قبل از اینکه شرکت کننده ها این رفتار رو شروع کنن وجود داشته. دو گروه زنان هم تفاوت های سنی کمی داشتن که باعث شد محققان مدل های خودشون رو به صورت ریاضی تنظیم کنن.
توهم امنیت
با وجود شواهد روزافزون از فشار فیزیولوژیک، خیلی از افرادی که فشردن گردن در رابطه جنسی رو انجام می دن فکر می کنن که این کار رو به روشی بی خطر انجام می دن. یک مطالعه کیفی که در Archives of Sexual Behavior منتشر شده، بررسی کرده که بزرگسالان جوون چطور ریسک های مرتبط با این رفتار رو درک می کنن. دانشمندان پاسخ های نظرسنجی باز رو از بزرگسالان استرالیایی بین 18 تا 35 سال جمع آوری کردن.
روش تحقیق شامل تحلیل هزاران پاسخ متنی برای شناسایی تم های مشترک در مورد کاهش آسیب و مسئولیت فردی بود. خیلی از پاسخ دهنده ها بر این باور بودن که اگر شرکت کننده ها اقدامات احتیاطی خاصی رو رعایت کنن، این کار می تونه کاملا بی خطر باشه. یک تم برجسته این بود که فشار آوردن ملایم به دو طرف گردن برای محدود کردن جریان خون، خیلی ایمن تر از فشار دادن جلوی گردن برای محدود کردن جریان هواست.
متخصصان پزشکی می گن این باور یک تصور اشتباه و خطرناکه. وریدها و شریان های دو طرف گردن در برابر فشار ملایم بسیار آسیب پذیر هستن. محدود کردن گردش خون در واقع می تونه سریع تر از محدود کردن مجرای تنفسی باعث بیهوشی بشه.
شرکت کننده ها همچنین به شدت تاکید داشتن که رضایت متقابل، اعتماد عمیق بین فردی و ارتباط مداوم به عنوان مکانیسم های اصلی ایمنی عمل می کنن. بعضی از پاسخ دهنده ها اشاره کردن که این کار رو فقط با یک شریک طولانی مدت انجام می دن، با این باور که آشنایی ریسک آسیب فیزیکی رو کم می کنه. در حالی که ارتباط مستمر امنیت عاطفی رو بالا می بره، اما دادن رضایت نمی تونه به طور فیزیکی از سلول های مغز در برابر اثرات محرومیت از اکسیژن محافظت کنه.
محققان اشاره می کنن که ماهیت کیفی پاسخ های متنی محدودیت های خاصی رو ایجاد می کنه. پاسخ های کتبی کوتاه ممکنه عمق کامل درک یک فرد رو نشون ندن. همچنین ممکنه افراد در خلوت متفاوت از اون چیزی که در یک نظرسنجی ناشناس ادعا می کنن، رفتار کنن.
تلاقی با خشونت بین فردی
در حالی که گفتگوی فرهنگی فعلی اغلب روی کاوش های جنسی توافقی تمرکز داره، غیرممکنه که عمل فشردن گردن رو از تاریخچه اون در سوءاستفاده های خانگی جدا کرد. مطالعه ای که در Brain Sciences منتشر شده، تمرکز رو به بازماندگان خشونت از طرف شریک زندگی تغییر می ده. محققان به دنبال درک بار عصبی انباشته شده روی افرادی هستن که حملات خشونت آمیز رو تحمل می کنن.
وقتی فشردن گردن کشنده می شود
در شدیدترین موارد، فشار آوردن به گردن منجر به مرگ می شه. برای درک شرایط دقیق پیرامون این مرگ ومیرها، محققان داده های یک پایگاه داده قانونی در استرالیا رو تحلیل کردن. این مطالعه که در Journal of Interpersonal Violence منتشر شده، نزدیک به 200 پرونده مختومه سِترانگولاسیون بین فردی مرگ بار رو در طول دو دهه بررسی کرد.
روش تحقیق شامل استخراج اطلاعات دقیق از روایت های پلیس، گزارش های کالبدشکافی و غربالگری های سم شناسی بود. داده ها نشون می دن که اکثریت قریب به اتفاق این مرگ ومیرها قتل هایی بوده که توسط مردان علیه زنانی که باهاشون رابطه نزدیک داشتن انجام شده. در خیلی از این پرونده ها، قربانیان سوابق مستندی از زنده موندن از حوادث خشونت خانگی قبلی داشتن.
اقلیت کوچک اما قابل توجهی از پرونده ها مربوط به مرگ های تصادفی بود که در حین فعالیت جنسی توافقی رخ داده بود. محققان مشاهده کردن که حتی وقتی شرکت کننده ها تلاش می کنن تا اونچه رو که فکر می کنن رفتار ایمن هست تمرین کنن، مکانیسم های فیزیولوژیک بدن انسان می تونه به طور غیرقابل پیش بینی شکست بخوره. در این مرگ های تصادفی، علت مرگ اغلب شامل عوارض پیچیده قلبی یا سکته های ناگهانی ناشی از فشار خارجی به گردن بود.
ناوبری در خطرات ناشناخته
با افزایش محبوبیت فشردن گردن در روابط جنسی، جامعه علمی در تلاشه تا پیامدهای طولانی مدت اون رو درک کنه. شواهد موجود نشون می ده که این کار خطرات فیزیولوژیک پنهانی داره. حتی در محیط های توافقی و با مذاکره دقیق، قطع جریان خون و اکسیژن به نظر می رسد باعث تحریک التهاب عصبی و اختلال در عملکردهای عصبی پایه می شود.
آگاهی از مرز بین لذت و خطر در روابط جنسی بسیار حیاتی است. در حالی که صمیمیت بخش مهمی از زندگی انسان است، محافظت از سلامت فیزیولوژیک و جلوگیری از آسیب های مغزی باید در اولویت قرار گیرد. آموزش درست و شناخت آناتومی بدن می تواند به زوج ها کمک کند تا بدون به خطر انداختن جان یا سلامت طولانی مدت خود، رابطه ای سالم و ایمن را تجربه کنند.
Can choking during sex cause brain damage? Emerging evidence points to hidden neurological risks
