این پژوهش به تحلیل ابعاد روانشناختی پدیده دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد پرداخته و تفاوت های رفتاری میان افراد دارای خودشیفتگی خودبزرگ بین و آسیب پذیر را در تعاملات دانشگاهی بررسی می کند.
تحقیقات جدید نشون می ده که سطح خودشیفتگیِ یه دانشجو توی درک و مشارکتش در روابط لاس زدن با اساتید نقش داره. یافته ها حاکی از اینه که دانشجوهایی با سطح بالایی از خودشیفتگیِ خودبزرگ بین، بیشتر احتمال داره گزارش کنن که با اساتید لاس می زنن و باور دارن که اساتید هم متقابلا باهاشون لاس می زنن، در حالی که اونایی که خودشیفتگیِ آسیب پذیر دارن، تمایل دارن این رفتار رو بین همکلاسی هاشون رایج ببینن، اما نه توی تعاملات خودشون. این تحقیقات به بررسی عمیق تر پدیده دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد می پردازد.
این مطالعه در مجله روانشناسی اجتماعی منتشر شده.
پویاییِ روابط بین دانشجو و استاد مدت هاست که توی آموزش عالی موضوع نگران کننده ای بوده. با اینکه اکثر تعاملات حرفه ای باقی می مونن، اما درگیری های جنسی یا عاطفی پیش میان و می تونن عواقب جدی داشته باشن. این موارد شامل شکایت های حقوقی، تضاد منافع و از بین رفتنِ محیط یادگیریِ امن می شه.
با وجود جدی بودن این مسائل، تحقیقات تجربیِ خیلی کمی درباره اینکه کدوم ویژگی های شخصیتیِ فردی ممکنه شروعِ چنین رفتارهایی رو پیش بینی کنن، انجام شده. تحقیقات قبلی از اوایل دهه 1360 شمسی نشون می داد که بخش قابل توجهی از دانشجوها با اساتید لاس می زدن، اما داده های مدرن درباره محرک های روانشناختیِ پشت این اقدامات، خیلی کم بوده.
دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد: ابعاد روانشناختی
برادن تی. هال، دانشجوی دکترا در دانشگاه آلاباما و نویسنده مطالعه، توضیح داد: «با اینکه محقق ها اغلب علاقه مند هستن بدونن خودشیفتگی چطور روی رفتار توی محیط های آکادمیک تاثیر می ذاره، اما تحقیقات قبلی روی موفقیت تحصیلی (مثل معدل) و یا تخلفات آکادمیک (مثل تقلب) تمرکز داشتن.»
«با این حال، لاس زدن بین دانشجوها و اساتید یه مشکل واقعی در دنیای واقعی با پیامدهای جدیه (مثل صدمه به اعتبار، عدم تعادل شدید قدرت، آسیب به صداقت آکادمیک، شکایت ها و غیره). هیچ تحقیقی بررسی نکرده که چه تیپ دانشجوهایی ممکنه بیشتر وارد چنین رفتارهایی بشن، یا اینکه این رفتار رو از سمت اساتیدشون حس کنن. همچنین، اینکه چه دانشجوهایی این رفتار رو توی دانشگاهشون رایج و یا از نظر اخلاقی کم اهمیت بدونن، به ویژه در مورد پدیده دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد، مغفول مانده بود.»
در تصویر زیر، نمایی از تعاملات محیط های آموزشی نمایش داده شده است که می تواند تحت تاثیر بردارهای شخصیتی قرار گیرد:
این عکس نشان دهنده فضایی است که در آن رعایت اصول حرفه ای برای جلوگیری از سوءبرداشت ها اهمیت ویژه ای دارد.
خودشیفتگی معمولا به عنوان یه ویژگی شخصیتی شناخته می شه که با حس استحقاق و خودپسندی همراهه. درک این انواع خودشیفتگی برای تحلیل رفتار دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد حیاتی است. با این حال، روانشناس ها دو نوع متفاوت از اون رو شناسایی کردن: خودبزرگ بین و آسیب پذیر.
خودشیفتگیِ خودبزرگ بین با جسارت، جذابیت و تمایل به تحسین شدن همراهه. خودشیفتگیِ آسیب پذیر هم حس استحقاق مشابهی داره، اما با ناامنی، اضطراب و حس قربانی بودن ترکیب شده. تیم تحقیق پیشنهاد کرد که این دو نوع خودشیفتگی توی لاس زدن های آکادمیک به شکل های متفاوتی خودشون رو نشون می دن.
محقق ها فرض کردن که افراد خودبزرگ بین اون قدر جسور هستن که شخصا لاس بزنن، در حالی که هر دو گروه این رفتار رو قابل قبول تر و بین بقیه رایج تر می بینن. برای تست فرضیه هاشون، محقق ها 233 دانشجوی مقطع لیسانس روانشناسی رو از دانشگاه آلاباما جذب کردن.
نمونه ها بیشتر خانم و سفیدپوست بودن و میانگین سنی شون 19 سال بود. شرکت کننده ها با پر کردن «فهرست خودشیفتگی پنج عاملی – فرم کوتاه» شروع کردن؛ یه معیار استاندارد که برای سنجش سطح هر دو نوع خودشیفتگی طراحی شده. این کار به تیم اجازه داد تا به هر شرکت کننده در ابعاد خاصِ این ویژگی شخصیتی امتیاز بدن.
هسته اصلی مطالعه شامل ارزیابی دقیق رفتارهای لاس زدن بود. برای اطمینان از مرتبط بودن رفتارهای لیست شده، محقق ها اول یه مطالعه اولیه انجام دادن تا اقداماتی رو که دانشجوها و اساتید توافق داشتن «لاس زدن» محسوب می شه، شناسایی کنن. نتیجه این شد که یه لیست از 12 رفتار خاص برای محیط کلاس (مثل تعریف از ظاهر) و 12 رفتار برای محیط دفتر (مثل نشستن روی میز) تهیه شد. نکته مهم اینه که این رفتارها طوری طراحی شده بودن که در سطح ملایم تا متوسط باشن، نه آزار جنسی صریح یا اجبار.
شرکت کننده ها این رفتارها رو بررسی کردن و میزان تکرار اون ها رو توی چندین سناریوی مختلف تخمین زدن. اون ها امتیاز دادن که چقدر خودشون این رفتارها رو نسبت به اساتید انجام دادن و چقدر اساتید با دانشجوها اینطوری رفتار کردن. اون ها همچنین تخمین زدن که به نظرشون همکلاسی هاشون چقدر با اساتید لاس می زنن. در نهایت، دانشجوها میزان اخلاقی بودن این رفتارها رو ارزیابی کردن. محقق ها از مدل های آماری استفاده کردن تا تحلیل کنن چطور نمرات خودشیفتگی، این تخمین ها و قضاوت های اخلاقی رو پیش بینی می کنه.
نتایج نشون داد که خودشیفتگی روی نگاه دانشجوها به مرزهای آکادمیک و پویایی دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد تاثیر می ذاره. دانشجوهایی با سطح بالاتری از خودشیفتگیِ خودبزرگ بین، گزارش دادن که بیشتر با اساتید لاس می زنن. اون ها همچنین گزارش دادن که اساتید هم بیشتر باهاشون لاس می زنن.
تاثیر خودشیفتگی بر درک دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد
این الگو بدون توجه به اینکه تعامل توی کلاس بوده یا دفتر، ثابت بود. این یافته با پروفایل خودشیفته های خودبزرگ بین همخوانی داره؛ افرادی که دنبال توجه هستن، ترسی از طرد شدن ندارن و ممکنه خودشون رو برای شخصیت های قدرتمند، فوق العاده جذاب یا مطلوب ببینن.
یافته ها برای خودشیفتگیِ آسیب پذیر متفاوت بود. دانشجوهایی که نمره بالایی توی خودشیفتگیِ آسیب پذیر داشتن، گزارش ندادن که خودشون زیاد با اساتید لاس می زنن. این موضوع احتمالا به خاطر اضطراب اجتماعی و ترس از طرد شدنیه که ویژگیِ این نوع خودشیفتگیه. با اینکه ممکنه دنبال رفتار خاص باشن، اما ریسکِ ضایع شدن یا نادیده گرفته شدن احتمالا اون ها رو از انجام این کارها باز می داره.
با این حال، خودشیفتگیِ آسیب پذیر پیش بینی می کرد که دانشجوها رفتار بقیه رو چطور می بینن. سطح بالای خودشیفتگیِ آسیب پذیر با این باور همراه بود که همکلاسی ها زیاد با اساتید لاس می زنن و اساتید هم با همکلاسی ها لاس می زنن. این نشون دهنده یه جهان بینیِ بدبینانه ست که می تواند ناشی از بی اعتمادی و دشواری در تغییر باورها نسبت به دیگران باشد. در این حالت، دانشجوها فکر می کنند بقیه دارن از راه های فریبکارانه جلو می افتن، حتی اگه خودشون این کار رو انجام ندن و این موضوع در مورد دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد نیز صادق است.
وقتی نوبت به قضاوت اخلاقی رسید، هر دو نوع خودشیفتگی الگوهای مشابهی رو نشون دادن. سطح بالاترِ هر دو نوع خودشیفتگیِ خودبزرگ بین و آسیب پذیر، با این دیدگاه همراه بود که لاس زدن بین دانشجو و استاد کمتر نامناسبه.
در حالی که یه دانشجوی معمولی توی این مطالعه، این رفتارها رو کلا نامناسب می دید، دانشجوهای خودشیفته نسبت به اون ها تسامح بیشتری داشتن. این با تحقیقات قبلی که می گن خودشیفتگی با «گسست اخلاقی» یا تمایل به توجیه رفتارهای غیراخلاقی (وقتی به نفع فرد باشه یا با جهان بینی ش بخونه) مرتبطه، همخوانی داره.
هال گفت: «بیشتر تاثیرات خودشیفتگی که پیدا کردیم در سطح متوسط تا بزرگ بود، بنابراین این نتایج قوی به نظر می رسن. همچنین تاثیرات خودشیفتگیِ خودبزرگ بین توی موقعیت های مختلف (مثلا کلاس و دفتر) یکسان بود، که نشون می ده این تاثیرات به خاطر تفاوت های شخصیتیه نه فقط شرایط محیطی.»
این مطالعه همچنین روندهای کلی رو درباره فضای این تعاملات فاش کرد. شرکت کننده ها گرایش داشتن که لاس زدن رو توی کلاس نسبت به دفتر خصوصی، کمتر نامناسب ببینن. محقق ها پیشنهاد می کنن این ممکنه به این دلیل باشه که تعاملات توی کلاس جنبه عمومی دارن و ممکنه به عنوان تلاشی برای سرگرم کننده بودن یا درگیر کردن کلاس تعبیر بشن، در حالی که تعاملات توی دفتر خصوصی، سطح بالاتری از صمیمیت و پتانسیل برای تخلف رو نشون می دن.
هال توضیح داد: «لاس زدن بین دانشجو و استاد، با اینکه خیلی وقت ها بی خطر به نظر می رسه، اما ممکنه اشتباه برداشت بشه و پیامدهای جدی توی محیط های آکادمیک داشته باشه. مطالعه فعلی بینش جدیدی درباره تیپ دانشجوهایی (دانشجوهای با خودشیفتگیِ خودبزرگ بین و آسیب پذیر) می ده که بیشتر احتمال داره این رفتار رو از نظر اخلاقی کمتر نگران کننده ببینن و فکر کنن لاس زدن بین دانشجو و استاد یه چیز عادیه. این درک به ما کمک می کند تا وضعیت دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد را بهتر تحلیل کنیم. علاوه بر این، ما یه تفاوت مهم پیدا کردیم؛ اینکه فقط دانشجوهای با خودشیفتگیِ خودبزرگ بین هستن که بیشتر احتمال داره لاس زدن رو برای خودشون یه چیز عادی بدونن.»
اما مهمه که این یافته ها رو توی چارچوبِ گسترده ترِ داده ها ببینیم. میانگینِ تخمین های فراوانی برای لاس زدن توی کل مطالعه پایین بود. این یعنی با اینکه دانشجوهای خودشیفته نسبت به همتاهای کمتر خودشیفته شون بیشتر گزارش لاس زدن دادن، اما فراوانیِ مطلقِ گزارش شده هنوز هم نسبتا کم بود.
این مطالعه نمی گه که دانشگاه ها پر از روابط لاس زدنه، بلکه می گه وقتی پدیده دانشجویان خودشیفته و فلیرت با استاد اتفاق میفته، احتمالا ویژگی های شخصیتیِ خاصی درگیر هستن.
هال اشاره کرد که حتی دانشجوهای خودشیفته تر هم «لاس زدن بین دانشجو و استاد رو مناسب ندونستن، بلکه فقط اون رو کمتر نامناسب ارزیابی کردن.»
مثل همه تحقیقات، محدودیت هایی هم وجود داره که باید در نظر گرفت. این تحقیق کاملا بر اساس داده های خوداظهاری بوده. ممکنه دانشجوهای خودبزرگ بین صرفا به خاطر اعتماد به نفس کاذبشون فکر کنن دارن لاس می زنن یا کسی باهاشون لاس می زنه، نه اینکه واقعا واقعیت رو گزارش کنن. همچنین مطالعه مقطعی بوده، یعنی فقط یه لحظه رو ثبت کرده و نمی تونه قطعی ثابت کنه که خودشیفتگی باعث این رفتار می شه، فقط نشون می ده که با هم رابطه دارن.
علاوه بر این، نمونه ها از یه دانشگاه دولتی بزرگ توی جنوب شرقی ایالات متحده گرفته شده بودن. هال گفت: «جالب می شه اگه ببینیم آیا این نتایج توی دانشگاه های کوچیک تر که دانشجوها و اساتید ممکنه روابط نزدیک تر و دو نفره تری داشته باشن هم تکرار می شه یا نه، که ممکنه منجر به نتایج قوی تری بشه.»
این مطالعه با عنوان «میز تو یا میز من؟»: خودشیفتگی فراوانی لاس زدن دانشجو و استاد و درک مناسب بودن اون رو پیش بینی می کنه» توسط برادن تی. هال، ویلیام هارت، جاشوا تی. لمبرت و بلا سی. رابرتز نوشته شده است.
درک عمیق تر از تفاوت های شخصیتی در محیط های آموزشی می تواند به بهبود تعاملات حرفه ای کمک کند. با شناسایی محرک های روانی، می توان از بروز چالش های اخلاقی جلوگیری کرد و فضای یادگیری سالم تری را برای تمامی اعضای جامعه دانشگاهی فراهم آورد.
Narcissistic students perceive student-professor flirting as less morally troubling
