کشف علت خشم در بیش فعالی کودکان و ارتباط آن با تفاوت های ساختاری مغز

تحقیقات جدید علمی با بررسی دقیق تفاوت های ساختاری در نواحی خاصی از مغز و نقص در شبکه های عصبی مربوط به کنترل هیجان، به شناسایی علت خشم در بیش فعالی کودکان پرداخته است.

بچه های مبتلا به ADHD که طغیان های احساسی شدیدی رو هم تجربه می کنن، تفاوت های واضحی توی ساختار و ارتباطات مغزی شون دارن؛ این موضوعیه که یک مطالعه جدید نشان می دهد علت خشم در بیش فعالی کودکان به این تفاوت ها مرتبط است و در Psychological Medicine منتشر شده.

اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) بیشتر با علائمی مثل بی توجهی و پرتحرکی شناخته می شه، اما خیلی از بچه ها با واکنش های احساسی شدید مثل قشقرق به پا کردن، عصبانیت و ناتوانی در آروم شدن هم دست وپنجه نرم می کنن. این چالش های احساسی جزو معیارهای تشخیصی رسمی ADHD نیستن، اما می تونن از ناتوان کننده ترین جنبه های این اختلال باشن. مطالعات قبلی تصویربرداری مغزی برای پیدا کردن نشانگرهای عصبی ثابت برای ADHD با مشکل مواجه بودن، چون معمولا از این علائم احساسی چشم پوشی می شده.

علت خشم در بیش فعالی کودکان؛ نگاهی به یافته های جدید

محققای این مطالعه جدید به سرپرستی «امی کرین روی» از دانشگاه فوردهام، می خواستن بفهمن که آیا مشکلات احساسی و رفتاری توی ADHD از یه مکانیسم مغزی منشا می گیرن یا مکانیسم های متفاوتی دارن. اونا به خصوص به بچه هایی علاقه مند بودن که «طغیان های احساسی ناتوان کننده» (IEOs) رو تجربه می کنن؛ یعنی خشم های کلامی یا فیزیکی شدیدی که چندین بار در هفته رخ می ده، با سن کودک تناسب نداره و توی زندگی روزمره ش اختلال ایجاد می کنه. درک علت خشم در بیش فعالی کودکان می تواند به تشخیص و مداخلات بهتر کمک کند.

برای بررسی این موضوع، تیم تحقیق 123 کودک (94 پسر) بین سنین 5 تا 9.9 سال رو جذب کردن. این نمونه شامل 47 کودک با هر دو اختلال ADHD و IEOs، 39 کودک با ADHD بدون طغیان احساسی و 37 کودک با رشد عصبی طبیعی بود. والدین پرسشنامه های دقیقی رو درباره رفتار و احساسات بچه هاشون پر کردن و بچه ها هم تحت اسکن های مغزی MRI ساختاری و عملکردی قرار گرفتن تا هرگونه ناهنجاری یا تاثیرات ساختاری خواب نامنظم بر مغز نوجوان شناسایی شود.

تفاوت های مغزی مرتبط با علت خشم در بیش فعالی کودکان

تیم «روی» اول داده های رفتاری رو با یه روش آماری تحلیل کردن که ابعاد رفتاری زیربنایی رو شناسایی می کنه. اونا چهار فاکتور رفتاری کلیدی رو استخراج کردن: رفتار برون ریزی (مثل پرخاشگری، عصبانیت و بیش فعالی)، بدتنظیمی هیجانی (تغییرات خلقی مثبت و منفی)، رفتار درون ریزی (مثل اضطراب) و تکانشگری. بیشترین تفاوت توی فاکتور «رفتار برون ریزی» دیده شد که توی بچه هایی که هم ADHD و هم طغیان احساسی داشتن، نسبت به دو گروه دیگه به طور قابل توجهی بالاتر بود.

تصویر زیر نشان دهنده گستره تحقیقات مدرن در زمینه علوم اعصاب است که به شناسایی تغییرات فیزیکی در مغز کودکان مبتلا به اختلالات رفتاری کمک می کند.

این تصویر به خوبی اهمیت بررسی های دقیق بیولوژیکی را در کنار ارزیابی های رفتاری برای تشخیص دقیق تر ریشه های پرخاشگری نشان می دهد.

در مرحله بعد، محققا ساختار مغز بچه ها رو با استفاده از یه تکنیک یادگیری ماشین به اسم «تخصیص پنهان دیریکله» (LDA) بررسی کردن. این رویکرد داده محور به اونا اجازه داد تا الگوهای پنهان ضخامت قشر مغز رو بدون تکیه بر فرض های قبلی کشف کنن.

اونا فهمیدن بچه های مبتلا به ADHD و طغیان های احساسی، در مقایسه با بچه های عادی، ضخامت قشر مغزی بیشتری توی ناحیه ای از مغز به اسم «قشر پیش پیشانی پشتی-جانبی چپ» (DLPFC) دارن. این ناحیه به شدت در کنترل خود، توجه و تنظیم احساسات نقش داره. علاوه بر این، ضخامت این ناحیه مستقیما با نمرات بالاتر در فاکتور «رفتار برون ریزی» در ارتباط بود. این یافته ها بینش جدیدی درباره علت خشم در بیش فعالی کودکان ارائه می دهد.

برای درک اینکه این تفاوت ساختاری چطور ممکنه روی عملکرد مغز تاثیر بذاره، تیم تحقیق از DLPFC به عنوان یک «هسته» استفاده کردن تا ببینن ارتباطش با بقیه بخش های مغز در طول اسکن fMRI در حالت استراحت، چه تفاوتی بین گروه ها داره.

تیم «روی» متوجه شد که در مقایسه با بچه های عادی، هر دو گروه ADHD ارتباط ضعیف تری بین DLPFC و بخش هایی از «شبکه حالت پیش فرض» مغز (که در خوداندیشی و خیال بافی نقش داره) نشون دادن. این نقص ها ممکن است به علت خشم در بیش فعالی کودکان مرتبط باشد.

با این حال، وقتی دو گروه ADHD با هم مقایسه شدن، یه تفاوت حیاتی پیدا شد. بچه های مبتلا به ADHD و طغیان های احساسی، در مقایسه با بچه های ADHD بدون طغیان، ارتباط به طور قابل توجهی ضعیف تری بین DLPFC و شبکه های بینایی، توجه بازگشتی و شبکه های برجستگی نشون دادن. این نقص ارتباطی خاص – یعنی ناتوانی مرکز کنترل مغز در تعامل درست با نواحی پردازش کننده محرک های بینایی و احساسی – نشون دهنده یه امضای عصبی متمایز برای بدتنظیمی هیجانی شدید در ADHD هست.

همون طور که نویسنده های مقاله توضیح می دن، ترکیب داده های رفتاری، ساختاری و عملکردی، ویژگی های عصبی منحصر به فردی رو نشون می ده که با بدتنظیمی رفتاری و احساسی مرتبطن. یافته های اونا نشون می ده که طغیان های احساسی شدید در ADHD فقط یه مشکل رفتاری ساده نیستن، بلکه ممکنه بازتاب دهنده تفاوت های مغزی متمایز و بیولوژیکی باشن. این موضوع از این ایده حمایت می کنه که درک کامل علت خشم در بیش فعالی کودکان برای تشخیص دقیق تر ضروری است.

البته این مطالعه محدودیت هایی هم داره. چون این تحقیق به صورت مقطعی انجام شده، نمی شه تعیین کرد که آیا این تفاوت های مغزی باعث طغیان های احساسی می شن یا به مرور زمان در اثر اون ها ایجاد شدن. علاوه بر این، فاکتورهای رفتاری فقط بر اساس پرسشنامه های والدین بودن که می تونه باعث سوگیری بشه. در نهایت، اسکن های fMRI برای رعایت حال بچه های کم سن، فقط 6 دقیقه طول کشیدن؛ اسکن های طولانی تر می تونست قابلیت اطمینان داده های ارتباطات عملکردی رو بالا ببره. با این حال، این تحقیق گام مهمی در شناخت علت خشم در بیش فعالی کودکان محسوب می شود.

این مطالعه با عنوان «نقشه برداری از زیرساخت های پنهان عصبی-کالبدشناختی بدتنظیمی رفتاری و احساسی در ADHD» توسط شین وون پارک، مارگارت بندا، آنتونی مکانیک، مایکل پی. میلهام، سوک جون هونگ و امی کرین روی نوشته شده است. نتایج آن به درک بهتر علت خشم در بیش فعالی کودکان کمک شایانی می کند.

در نهایت، یافته های این تحقیق نشان می دهد که مداخلات درمانی برای کودکان مبتلا به ADHD نباید تنها بر کاهش پرتحرکی متمرکز باشد، بلکه درک جنبه های بیولوژیکی تنظیم هیجان می تواند کلید اصلی بهبود کیفیت زندگی این کودکان و خانواده هایشان باشد. توجه به ریشه های عصبی رفتارهای تنشی، مسیرهای جدیدی را در روان درمانی و علوم اعصاب باز می کند.

Severe emotional outbursts in ADHD are linked to distinct brain differences, study finds