تحقیقات اخیر نشان می دهد که افت مهارت های اجتماعی و تحصیلی در نوجوانی می تواند از نشانه های هشدار دهنده روان پریشی باشد که سال ها پیش از علائم حاد ظاهر می شوند.
شناسایی زودهنگام؛ نشانه های هشدار دهنده روان پریشی
یه تحلیل جدید از داده های یه کنسرسیوم بین المللی بزرگ نشون میده که مشکلات اجتماعی و تحصیلی اغلب سال ها قبل از شروع علائم بالینی قابل تشخیص در جوون های در معرض خطر سایکوز (روان پریشی)، به ویژه نشانه های هشدار دهنده روان پریشی، بروز می کنه. یافته ها حاکی از اونه که این افت عملکرد، به ویژه در محیط های اجتماعی، ممکنه مثل یه هشدار زودهنگام قبل از شروع توهمات یا هذیان هایی باشه که معمولا با این بیماری همراه هستن. این تحقیق در مجله Schizophrenia Bulletin.
روش اصلی برای شناسایی افرادی که در معرض خطر بالینی بالای (CHR) سایکوز هستن، در حال حاضر بر اساس وجود علائم روان پریشی تضعیف شده است، که از جمله نشانه های هشدار دهنده روان پریشی محسوب می شوند. این علائم شامل تجربه هایی مثل ناهنجاری های ادراکی، شنیدن نجواهای نامشخص یا داشتن بدبینی های شدید میشه. با اینکه این علائم نشانه های تشخیصی هستن، اما اغلب زمانی ظاهر میشن که یه فرد جوون از قبل با مشکلات زندگی روزمره دست وپنجه نرم کرده.
مطالعات کوچیک تر قبلی که عمدتا در آمریکای شمالی انجام شده بود، نشون می داد که مشکلات در روابط با همسالان و عملکرد تحصیلی اغلب قبل از تشخیص بالینی اتفاق می افته. جامعه علمی نیاز داشت بفهمه که آیا این الگوها در فرهنگ های مختلف هم صدق می کنه و آیا به طور خاص با علائم منفی یا نقص های شناختی در ارتباط هستن یا نه.
علائم منفی به کاهش عملکردهای طبیعی مثل بی انگیزگی، کاهش بیان احساسات یا گوشه گیری اجتماعی اشاره دارن. این ها با علائم مثبت که شامل تجربیات اضافی مثل توهم هستن، متفاوتن. شناسایی این علائم، می تواند به درک بهتر نشانه های هشدار دهنده روان پریشی کمک کند.
تیم تحقیقاتی سعی کرد یافته های قبلی رو با استفاده از ابزارهای ارزیابی به روزتر که علائم منفی رو بهتر از مشکلاتی مثل افسردگی تشخیص میدن، تکرار کنه. اونا همچنین هدفشون این بود که روشن کنن آیا این مشکلات عملکردی صرفا محصول فرعی اضطراب یا اختلالات خلقی هستن یا نه.
این مطالعه به سرپرستی هنری آر. کوان از دانشگاه ایالتی میشیگان انجام شد. این تیم شامل شبکه گسترده ای از همکاران از مشارکت داروهای شتاب دهنده برای اسکیزوفرنی (AMP® SCZ) بود. این مشارکت عمومی-خصوصی شامل محققانی از 43 سایت در 13 کشور در پنج قاره جهان میشه.
روش شناسی تحقیق
برای انجام این تحقیق، محققان 1٬056 نوجوان و جوان رو جذب کردن. شرکت کننده ها بین 12 تا 30 سال سن داشتن. همه این افراد معیارهای در معرض خطر بالینی بالا برای سایکوز رو داشتن. نمونه ها به طور قابل توجهی متنوع بودن و شرکت کننده هایی از آمریکای شمالی، استرالیا، اروپا، آسیا و آمریکای جنوبی رو شامل می شدن.
این مطالعه از مجموعه ای جامع از مصاحبه های بالینی و پرسشنامه های خوداظهاری استفاده کرد. برای ارزیابی عملکرد قبل از شروع علائم، محققان از «مقیاس انطباق پیش مرضی» استفاده کردن.
این ابزار معاشرتی بودن، روابط با همسالان و عملکرد تحصیلی رو در دوران کودکی، اوایل نوجوانی و اواخر نوجوانی ارزیابی می کنه. بالینگران این دوره های رشدی رو به صورت گذشته نگر و با نگاه به زمان تا 6 ماه قبل از ظاهر شدن اولین علائم شبه روان پریشی شرکت کننده ها امتیازدهی کردن.
تیم تحقیقاتی علائم منفی رو با استفاده از «سیاهه علائم منفی برای خطر سایکوز» ارزیابی کرد. این معیار خاص، پنج حوزه رو بررسی می کنه: آنهدونیا (لذت نبردن)، گوشه گیری، بی انگیزگی، عاطفه سطحی و فقر کلامی. این ابزار برای ارزیابی هم رفتار مشاهده شده و هم تجربه درونی شرکت کننده طراحی شده. محققان همچنین توانایی شناختی رو با استفاده از مجموعه نوروکلاگنیتیو کامپیوتری پن (Penn)، به ویژه با تمرکز بر یادگیری کلامی و تخمین ضریب هوشی (IQ) اندازه گیری کردن.
برای اطمینان از اینکه نتایج فقط مربوط به خطر سایکوز هستن، محققان افسردگی و اضطراب رو هم ارزیابی کردن. افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی کالگری اندازه گیری شد؛ موضوعی که در کنار مباحثی مانند ارتباط افزایش خمیازه و بی اثری داروی افسردگی با روند بهبود بیماران، همواره مورد توجه محققان بوده است. اضطراب هم با استفاده از مقیاس کلی شدت و اختلال اضطراب پیگیری شد. محققان این متغیرها رو در مدل های آماری خودشون کنترل کردن تا احتمال اینکه اونا علت اصلی افت عملکرد باشن رو رد کنن.
یافته های کلیدی؛ ارتباط علائم منفی و نشانه های هشدار دهنده روان پریشی
نتایج شواهدی از یه الگوی ثابت رو در کل نمونه های بین المللی نشون داد. شرکت کننده هایی که در شروع مطالعه علائم منفی شدیدتری داشتن، معمولا سابقه انطباق اجتماعی ضعیف تری هم داشتن. این پیوند به خصوص برای علائم مربوط به انگیزه و لذت، مثل عدم علاقه به معاشرت یا فعالیت ها، خیلی قوی بود. این یافته ها بر اهمیت توجه به نشانه های هشدار دهنده روان پریشی در رفتارهای اجتماعی اولیه تاکید می کند.
مشکلات تحصیلی الگوی کمی متفاوتی رو نشون داد. انطباق تحصیلی ضعیف پیش مرضی با علائم منفی مرتبط بود، اما با اختلال شناختی هم پیوند محکمی داشت. شرکت کننده هایی که در مدرسه ضعیف عمل کرده بودن، در زمان انجام مطالعه هم امتیازات پایین تری در تست های یادگیری کلامی و IQ داشتن.
محققان شرکت کننده ها رو بر اساس زمان شروع علائمشون به دو گروه تقسیم کردن. گروه «علائم زودهنگام» اولین علائم تضعیف شده روان پریشی رو در کودکی یا اوایل نوجوانی تجربه کرده بودن. گروه «علائم دیرهنگام» این علائم رو در اواخر نوجوانی یا بزرگسالی نشون داده بودن.
برای گروه علائم دیرهنگام، محققان از مدل سازی منحنی رشد استفاده کردن تا تغییرات عملکرد رو در طول زمان پیگیری کنن. تحلیل ها نشون داد که با گذشت زمان و انتقال از دوران کودکی به اواخر نوجوانی، انطباق اجتماعی این افراد بدتر شده. این افت قبل از شروع علائم بالینی پرخطر اتفاق افتاده بود. این موضوع نشون میده که کاهش عملکرد اجتماعی یه فرآیند پویاست که قبل از نشانه های واضح تر بیماری شروع میشه. درک این فرآیندها برای تشخیص زودهنگام نشانه های هشدار دهنده روان پریشی حیاتی است.
برخلاف علائم منفی و شناخت، شدت خود علائم تضعیف شده روان پریشی (مثل بدبینی) تا حد زیادی با سابقه عملکرد اجتماعی یا تحصیلی بی ارتباط بود. این عدم ارتباط نشون میده که علائم «مثبت» سایکوز ممکنه از مسیری متفاوت از نقص های عملکردی رشد کنن. این یعنی گوشه گیری اجتماعی و شکست در مدرسه صرفا نتیجه بدبین بودن یا شنیدن صداها نیستن.
این مطالعه همچنین نشون داد که افسردگی و اضطراب در نمونه ها شایع بوده. سطوح بالای افسردگی و اضطراب با انطباق پیش مرضی بدتر در ارتباط بود. با این حال، حتی وقتی محققان این مسائل خلقی رو از نظر آماری تعدیل کردن، رابطه بین علائم منفی، شناخت و عملکرد پیش مرضی همچنان معنی دار باقی موند. این نشون میده که افت عملکرد منحصر به وضعیت خطر سایکوز هست و فقط با اختلالات خلقی همزمان توضیح داده نمیشه. این مسئله اهمیت تمرکز بر نشانه های هشدار دهنده روان پریشی را فراتر از اختلالات خلقی رایج برجسته می کند.
یافته ها زمانی که محققان زیرگروه شرکت کننده های خارج از آمریکای شمالی رو تحلیل کردن هم تا حد زیادی ثابت بود. این تکرار نتایج، از این ایده حمایت می کنه که مسیر رشد خطر سایکوز ویژگی های مشترک جهانی داره. تفاوت های منطقه ای جزئی وجود داشت، اما پیوندهای اصلی قوی باقی موندن.
محدودیت ها و چشم انداز آینده
محدودیت هایی هم در مورد این مطالعه وجود داره. ارزیابی انطباق پیش مرضی به گزارش های گذشته نگر متکی بود. این یعنی شرکت کننده ها و خانواده هاشون باید عملکرد دوران کودکی رو به یاد می آوردن که می تونه با خطاهای حافظه همراه باشه. علاوه بر این، مقیاس انطباق پیش مرضی فرض می کنه که بچه ها به صورت تمام وقت به مدرسه میرن، که ممکنه در همه زمینه های فرهنگی موجود در مطالعه صدق نکنه. با وجود این محدودیت ها، تحقیق بینش های مهمی در مورد نشانه های هشدار دهنده روان پریشی ارائه می دهد.
تحقیقات آینده با هدف جمع آوری داده های طولی انجام میشه تا ببینن وضعیت این شرکت کننده ها در طول زمان چطور پیش میره. مطالعه فعلی به عقب نگاه کرده، اما پیگیری این افراد در آینده مشخص می کنه که چه کسانی در نهایت به اختلال روان پریشی کامل مبتلا میشن. محققان همچنین پیشنهاد می کنن بررسی بشه که چطور هنجارهای فرهنگی در مورد استقلال نوجوان ها ممکنه بر این مسیرهای عملکردی تاثیر بذاره.
در این پژوهش جامع، بر اهمیت پایش افت عملکرد تحصیلی و اجتماعی به عنوان علائم پیش درآمدی اختلالات روانی تاکید شد. شناسایی این الگوها در سنین پایین می تواند به متخصصان سلامت روان کمک کند تا پیش از ظهور علائم حاد، مداخلات موثرتری را آغاز کرده و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشند.
New study identifies functional declines that predict psychosis risk
