بخشیدن دیگران حال خوب می آورد: تحقیقات جدید چه می گویند؟

تحقیقات جدیدی که در نشریه npj Mental Health Research منتشر شده، نشون می دن که تمایل کلی به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و با بهبودهای کوچیک اما گسترده در رفاه کلی فرد در ارتباطه. یافته ها نشون می دن که تمرینِ بخشش مثل یه عنصر کلیدی برای شکوفایی انسان در فرهنگ ها و مناطق جغرافیایی مختلف عمل می کنه. با برجسته کردن این فواید بالقوه، این تحقیق زمینه ای رو برای ترویج بخشش به عنوان راهی برای حمایت از سلامت روانی، اجتماعی و عاطفی در سراسر جهان فراهم می کنه.

بخشندگی ذاتی و فواید آن؛ بخشیدن دیگران حال خوب می آورد

محققان روی مفهومی به اسم «بخشندگی ذاتی» تمرکز کردن. این مفهوم به عادت یا تمایل کلی یک فرد برای بخشیدن دیگران در موقعیت های مختلف و در طول زمان اشاره داره. وقتی آدما با یه بی احترامی یا توهین بین فردی مواجه می شن، اغلب احساس بی عدالتی می کنن که منجر به نبخشیدن می شه.

نبخشیدن شامل واکنش های منفی شناختی و عاطفی مثل تلخ کامی، کینه و عصبانیت می شه. با گذشت زمان، نگه داشتن این احساسات منفی تمایل داره که به رفاه و سلامت فرد آسیب بزنه. دانشمندان بخشش رو یه استراتژی سازگارانه برای مقابله می دونن، به این معنی که یه راه سالم برای پردازش استرس و کاهش اثرات منفی مورد ظلم واقع شدنه.

یه بار بخشیدن می تونه به طور موقت حال آدم رو بهتر کنه. اما ایجاد یه روحیه پایدار برای بخشیدن دیگران، حال خوب می آورد و پتانسیل این رو داره که تاثیر خیلی گسترده تری روی زندگی فرد بذاره. با این حال، مطالعات قبلی در این مورد اغلب بر اساس داده هایی بود که تو یه مقطع زمانی خاص جمع آوری شده بودن، که این موضوع درک ترتیب اتفاقات یا تعیین علت و معلول رو سخت می کرد.

تحقیقات قبلی هم بیشتر روی گروه های خاصی در کشورهای غربی، تحصیل کرده و صنعتی تمرکز داشت. دانشمندان می خواستن بررسی کنن که چطور بخشندگی با شکوفایی انسان در مقیاس جهانی در ارتباطه. اون ها دنبال این بودن که بفهمن آیا فواید بخشش فراتر از سلامت روان می ره و ابعاد جسمی، اجتماعی و اقتصادی زندگی رو هم در بر می گیره یا نه.

تصویر زیر نشان دهنده اهمیت آرامش درونی در فرآیند بخشندگی است که در تحقیقات اخیر به آن تاکید شده است.

همان طور که در تصویر مشاهده می شود، رسیدن به صلح با خود و دیگران می تواند تاثیرات مثبتی بر روان انسان داشته باشد.

برای بررسی این روابط، دانشمندان از داده های «مطالعه شکوفایی جهانی» استفاده کردن. اون ها نمونه بزرگی شامل دقیقا 207،919 نفر از 23 کشور مختلف رو بررسی کردن. این نمونه ها طوری طراحی شده بودن که نماینده ملی باشن، یعنی ترکیب جمعیتی کل جمعیت هر کشور رو به درستی منعکس کنن.

«آسیب های بین فردی رایج هستن و خیلی از مردم با موضوع نبخشیدن دست و پنجه نرم می کنن. گاهی ریشه این مشکلات در تجربه های تلخ گذشته و بی اعتمادی نسبت به دیگران است؛ در موج اول مطالعه شکوفایی جهانی، حدودا از هر چهار شرکت کننده، یک نفر گزارش داد که کسانی رو که بهشون آسیب زدن، «به ندرت» یا «هرگز» نبخشیدن.»

این ها رو نویسنده مطالعه، ریچارد جی. کاودن, روانشناس اجتماعی-شخصیتی و محقق برنامه شکوفایی انسانی در دانشگاه هاروارد و بخش اپیدمیولوژی دانشکده سلامت عمومی تی.اچ. چان هاروارد، توضیح داد.

«ما از دو موج داده های طولی مطالعه شکوفایی جهانی استفاده کردیم تا یه شکاف بزرگ رو پر کنیم: هیچ کار قبلی در نمونه های نماینده ملی در کشورهای زیادی تست نکرده بود که آیا تمایل به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و رفاه بعدی رو در طیف گسترده ای از نتایج پیش بینی می کنه یا نه.»

محققان شرکت کننده ها رو در دو مقطع زمانی مختلف که حدود یک سال با هم فاصله داشت، مورد سنجش قرار دادن. در طول اولین موج جمع آوری داده ها، شرکت کننده ها به یه سوال نظرسنجی درباره اینکه هر چند وقت یک بار کسانی رو که بهشون آسیب زدن می بخشن، پاسخ دادن. این ارزیابی سطح بخشندگی ذاتی هر شرکت کننده رو تعیین کرد.

حدود یک سال بعد، شرکت کننده ها نظرسنجی دوم رو تکمیل کردن. این پیگیری، 56 نتیجه رفاهی خاص رو در هشت حوزه مختلف زندگی اندازه گیری کرد. این حوزه ها شامل رفاه روان شناختی، ناراحتی روان شناختی، رفاه اجتماعی، ناراحتی اجتماعی، مشارکت اجتماعی، شخصیت و رفتار اجتماعی پسند، سلامت جسمانی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی بود.

در تحلیل های خودشون، محققان عوامل زمینه ای مختلف مثل سن، جنسیت، تحصیلات و تجربیات دوران کودکی رو کنترل کردن. اون ها این کار رو انجام دادن تا تاثیر خاص بخشندگی رو از سایر متغیرهایی که ممکنه روی رفاه تاثیر بذارن، جدا کنن.

دانشمندان شواهدی پیدا کردن که نشون می داد تمایل به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و با بهبودهای کوچیک در رفاه چندبعدی در یک سال بعد در ارتباطه. این فواید در نتایج خاص متعددی دیده شد، هرچند شدت این ارتباطات بسته به حوزه مورد نظر متفاوت بود. بخشندگی به طور مداوم با رفاه روان شناختی و اجتماعی بهتر در ارتباط بود. افرادی که بخشنده تر بودن، تمایل داشتن سطوح بالاتری از خوش بینی، درک بهتری از هدف زندگی شون و رضایت بیشتری از روابط شون رو گزارش کنن.

کاودن به PsyPost گفت: «تمایل به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و با بهبودهای کوچیک در رفاه در نتایج متعددی که حدود یک سال بعد ارزیابی شد، مرتبط بود. نتایج نشون می ده که بخشش ممکنه یکی از عناصر مفید در حمایت از رفاه باشه، اما رفاه توسط عوامل خیلی زیاد دیگه ای هم شکل می گیره. اگه این یافته ها رو در کنار مطالعات مداخله ای در نظر بگیریم که نشون می دن بخشش رو می شه پرورش داد (هو و همکاران، 1403)، تقویت ظرفیت آدما برای تمرین بخشش به صورت مداوم تر (در صورت ایمن و مناسب بودن) می تونه به نفع رفاه باشه.»

محققان همچنین متوجه ارتباطات مثبتی با شخصیت و رفتار اجتماعی پسند شدن. این حوزه به اقدامات داوطلبانه ای مربوط می شه که برای کمک به دیگران انجام می شه، مثل ابراز عشق، تمرین قدردانی و داشتن گرایش به ترویج نیکی در جهان.

کاودن گفت: «تمایل به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و با نتایجی در چندین حوزه رفاه مرتبط بود و در برخی موارد شدت اون ارتباطات بیشتر از حد انتظار بود. برای مثال، بخشش با برخی نتایج شخصیتی و رفتارهای اجتماعی پسند (مثل گرایش به ترویج نیکی، قدردانی) ارتباطاتی رو نشون داد که از نظر بزرگی با ارتباطاتش با نتایجی که معمولا در تحقیقات بخشش روی اون ها تاکید می شه، مثل شاخص های رفاه روان شناختی شادی و سلامت روانِ خودارزیابی شده، قابل مقایسه بود.»

ارتباط بین بخشندگی و سلامت جسمانی یا نتایج اقتصادی-اجتماعی به طور کلی خیلی ضعیف تر بود. مثلا عادت به بخشیدن دیگران حال خوب می آورد، اما رابطه مشخصی با امنیت مادی یا تعداد روزهایی که یک فرد در هفته ورزش می کنه، نشون نداد.

داده ها همچنین نشون داد که رابطه بین بخشش و رفاه در کشورهای مختلف تا حدودی متفاوته. در جاهایی مثل ایالات متحده، ژاپن و بریتانیا، بخشندگی با رفاه بهتر در اکثریت بزرگی از نتایج اندازه گیری شده مرتبط بود. در کشورهایی مثل نیجریه، آفریقای جنوبی و مصر، دانشمندان ارتباطات خیلی کمی بین بخشیدن دیگران و رفاه بعدی پیدا کردن.

کاودن توضیح داد: «اگرچه وقتی نتایج در همه کشورها تجمیع شد، شواهدی از ارتباط در بسیاری از نتایج رفاهی وجود داشت، اما الگوی ارتباطات در کشورهای مختلف متفاوت بود که بر اهمیت فرض نکردن تاثیر یکسان بخشش بر رفاه در زمینه های اجتماعی-فرهنگی مختلف تاکید می کنه.»

محققان حدس می زنن که این تفاوت های بین المللی ممکنه به دلیل محیط های اجتماعی و فرهنگی گسترده تر باشه. در مناطقی که با بی ثباتی سیاسی شدید یا نابرابری اقتصادی روبرو هستن، اثرات مثبت بخشش ممکنه تحت تاثیر استرس زاهای مزمن روزانه قرار بگیره.

از طرف دیگه، در فرهنگ هایی که بخشش بیشتر به عنوان یه وظیفه اجتماعی سخت گیرانه دیده می شه تا یه انتخاب شخصی، ممکنه فواید فردی اون کمتر بشه. در حالی که این یافته ها چشم انداز گسترده ای از شکوفایی انسان ارائه می دن، چند محدودیت و سوءتعبیر احتمالی وجود داره که باید در نظر گرفت.

این مطالعه هم مثل همه تحقیقات، محدودیت هایی داره. چون در این مطالعه فقط از دو موج داده که با فاصله یک سال جمع آوری شده بودن استفاده شد، نمی تونه به طور قطعی ثابت کنه که بخشیدن دیگران مستقیما باعث رفاه بهتر می شه. ارتباطات مشاهده شده هم از نظر بزرگی نسبتا کم بودن. این مطالعه کاملا بر داده های نظرسنجی خودگزارشی متکی بود که گاهی اوقات می تونه تحت تاثیر تمایل شرکت کننده برای مثبت دیدن خودش قرار بگیره.

با وجود این محدودیت ها، یافته ها پیامدهای کاربردی دارن. کاودن به PsyPost گفت: «از منظر سلامت عمومی، اهمیت هر عاملی به میزان رایج بودن اون و میزان تاثیرش روی نتایج بستگی داره. از اونجایی که آسیب های بین فردی رایج هستن و خیلی از مردم با نبخشیدن دست و پنجه نرم می کنن (که اگه به طور مؤثری حل نشه می تونه روی سلامت جسمی و روانی تاثیر منفی بذاره)، حتی ارتباطات نسبتا کوچیک بین بخشش و نتایج رفاهی می تونه در سطح جامعه مهم باشه؛ به شرطی که منابع لازم برای حمایت از فرآیند بخشش (در صورت ایمن و مناسب بودن) بتونه با هزینه کم به طور گسترده توزیع بشه و توسط تعداد زیادی از مردم مورد استفاده قرار بگیره.»

تحقیقات آینده با هدف بررسی بیشتر این موضوع انجام می شه که چطور تفاوت های فرهنگی، تمرین و تاثیر بخشش رو شکل می دن. دانشمندان امیدوارن مکانیسم های خاصی رو شناسایی کنن که دقیقا توضیح می ده چطور بخشیدن دیگران حال خوب می آورد و منجر به بهبود سلامت و شادی می شه.

کاودن گفت: «این یافته ها به پیشرفت کارهای کاربردی جنبش جهانی بخشش کمک می کنه، که روی انتشار منابع مبتنی بر شواهد برای حمایت از واکنش های سالم به آسیب های بین فردی تمرکز داره. یه نمونه اش کتاب کار خودآموز REACH Forgiveness هست که در یک کارآزمایی تصادفی بزرگ به طور دقیق ارزیابی شده و به صورت رایگان برای استفاده عموم در دسترسه (PDF). تحقیقات آینده بر پایه این یافته ها خواهد بود تا تفاوت های فرهنگی در بخشش و اثرات اون، پیش بینی کننده های احتمالی قابل تغییر برای بخشش و مکانیسم های زیربنایی پیوند بین بخشش و نتایج رفاهی رو بررسی کنه.»

این مطالعه با عنوان «ارتباطات طولی بخشندگی ذاتی با رفاه چندبعدی: یک تحلیل دو موجی از نتایج در مطالعه شکوفایی جهانی»، توسط ریچارد جی. کاودن، اورت ال. ورتینگتون جونیور، آر. نوآ پاجت، کریس فلتون، دوروتا وزیاک-بیالوولسکا، رنا ویلکینسون، کاترین جکسون-مایر، ژو جی. چن، مت بردشاو، بایرون آر. جانسون و تایلر جی. وندر ویل نوشته شده است.

در نهایت، انتخاب مسیر بخشش می تواند به عنوان یک گام بلند در جهت بهبود سلامت روان و تقویت پیوندهای اجتماعی عمل کند. با تمرین این مهارت، ما نه تنها به آرامش فردی دست می یابیم، بلکه به ایجاد جامعه ای مهربان تر و شکوفاتر نیز کمک می کنیم.

Massive global study links the habit of forgiving others to better overall well-being