تحقیقات جدید نشان می دهند که تجربیات عمیق عرفانی در فرآیند درمان تروما با ایبوگاین، عاملی تعیین کننده در بهبود پایدار علائم اختلال اضطراب پس از سانحه در کهنه سربازان است.
یه مطالعه جدید نشون میده که شدت لحظات معنوی یا «عرفانی» که در طول درمان با داروهای سایکدلیک (روان گردان) احساس می شه، ممکنه پیش بینی کنه که کهنه سربازها چقدر خوب از علائم تروما یا همون آسیب های روانی بهبود پیدا می کنن. محقق ها متوجه شدن سربازهایی که هنگام درمان تروما با ایبوگاین، احساسات عمیقی از وحدت و مقدس بودن رو گزارش کردن، بهبود پایدارتری رو در اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD) تجربه کردن. این یافته ها در مجله Journal of Affective Disorders منتشر شده است.
چندین دهه است که متخصص های پزشکی دنبال راه های بهتری برای کمک به نیروهای نظامی هستن که از جنگ برمی گردن. خیلی از کهنه سربازها از اختلال اضطراب پس از سانحه یا همون PTSD و همچنین آسیب های مغزی ناشی از ضربه که به خاطر قرار گرفتن مکرر در معرض انفجارها ایجاد می شه، رنج می برن. این شرایط معمولا با هم اتفاق می افتن و ممکنه به درمان های دارویی معمولی جواب ندن. نبودِ گزینه های موثر باعث شده که بعضی از محقق ها سراغ بررسی درمان های جایگزینی برن که از منابع طبیعی گرفته شدن. در این راستا، پتانسیل درمان تروما با ایبوگاین به عنوان یک گزینه مورد بحث قرار گرفته است.
یکی از این مواد، ایبوگئین هست. این ترکیب روان گردان از پوست ریشه درختچه «تابرنانته ایبوگا» (Tabernanthe iboga) به دست میاد که بومی آفریقای مرکزی هست. فرهنگ های اون منطقه قرن هاست که از این گیاه در مراسم های شفابخشی و معنوی استفاده می کنن. در سال های اخیر، این ماده در غرب به خاطر پتانسیلش در درمان اعتیاد و ناراحتی های روانی، از جمله درمان تروما با ایبوگاین مورد توجه قرار گرفته. برخلاف بعضی از سایکدلیک های دیگه، ایبوگئین اغلب حالتی شبیه به رویا ایجاد می کنه که در اون افراد خاطراتشون رو مرور می کنن.
با وجود گزارش های غیررسمی از موفقیت این روش، جامعه علمی هنوز درک محدودی از نحوه عملکرد ایبوگئین در مغز انسان داره. بیشتر تحقیقات قبلی روی سایکدلیک های کلاسیک مثل سیلوسایبین یا MDMA تمرکز داشتن. مکانیسم های روان شناختی خاصی که ممکنه به درمان تروما با ایبوگاین کمک کنه، تا حد زیادی ناشناخته باقی مونده.
راندی ای. براون، محقق دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد و سیستم مراقبت های بهداشتی VA Palo Alto، تیمی رو برای بررسی این سوال رهبری کرد. اون ها با همکاری نولان آر. ویلیامز فقید و سایر متخصص های روان پزشکی و علوم رفتاری کار کردن. تیم تحقیق می خواست ببینه آیا کیفیت ذهنی تجربه دارو برای بهبودی مهم هست یا نه. اون ها فرض کردن که یک «تجربه عرفانی» ممکنه عامل اصلی تغییرات درمانی باشه.
درمان تروما با ایبوگاین و تجربه عرفانی
مفهوم تجربه عرفانی در روان شناسی، دقیق و قابل اندازه گیری هست. این مفهوم به حس وحدت با جهان، فراتر رفتن از زمان و مکان و احساس عمیق آرامش یا شادی اشاره داره. همچنین شامل ویژگی ای به اسم «توصیف ناپذیری» می شه، به این معنی که تجربه اون قدر عمیقه که نمیشه با کلمات بیانش کرد. محقق ها می خواستن بدونن آیا کهنه سربازهایی که این احساسات رو قوی تر درک کردن، نتایج بالینی بهتری می گیرن یا نه.
این مطالعه داده های سی کهنه سرباز مردِ عملیات ویژه رو تجزیه و تحلیل کرد. همه شرکت کننده ها سابقه آسیب مغزی و حضور در جنگ رو داشتن. چون ایبوگئین برای استفاده پزشکی در ایالات متحده تایید نشده، کهنه سربازها برای درمان به کلینیکی در مکزیک سفر کردن. این شرایط به محقق ها اجازه داد تا اثرات دارو رو در یک محیط کلینیکی خارج از آمریکا مشاهده کنن.
پروتکل درمان شامل یک بار مصرف دارو بود. کادر پزشکی برای تسهیل درمان تروما با ایبوگاین، ایبوگئین رو با سولفات منیزیم ترکیب کردن. این ترکیب برای محافظت از قلب هست، چون ایبوگئین گاهی اوقات می تونه ضربان قلب رو مختل کنه. کهنه سربازها دارو رو بعد از یک دوره ناشتا بودن، به صورت خوراکی دریافت کردن. اون ها جلسه رو در حالی که دراز کشیده بودن و چشم بند داشتین گذروندن و به جای تعامل با دیگران، اثرات دارو رو در درون خودشون تجربه کردن.
برای اندازه گیری تاثیر روان شناختی این جلسه، محقق ها «پرسشنامه تجربیات عرفانی» رو اجرا کردن. این نظرسنجی از شرکت کننده ها می خواد که به شدت احساسات مختلف، مثل هیبت یا حس مقدس بودن، امتیاز بدن. محقق ها این امتیازها رو بلافاصله بعد از تموم شدن درمان جمع آوری کردن.
تیم تحقیق همچنین شدت PTSD کهنه سربازها رو با استفاده از یک مصاحبه بالینی استاندارد ارزیابی کرد. اون ها این اندازه گیری ها رو قبل از درمان، بلافاصله بعد از اون و دوباره یک ماه بعد انجام دادن. این کار بهشون اجازه داد تا تغییرات شدت علائم رو در طول زمان پیگیری کنن. علاوه بر این، محقق ها از الکتروانسفالوگرافی یا همون EEG برای ثبت فعالیت الکتریکی مغز استفاده کردن.
تجزیه و تحلیل ها یک ارتباط آماری واضح بین پاسخ های نظرسنجی و نتایج بالینی نشون داد. کهنه سربازهایی که تجربیات عرفانی شدیدتری رو گزارش کرده بودن، کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD داشتن. این الگو بلافاصله بعد از درمان صدق می کرد و وقتی محقق ها یک ماه بعد وضعیت شرکت کننده ها رو چک کردن، باز هم پایدار بود.
محقق ها روند مشابهی رو برای بقیه معیارهای سلامت روان مشاهده کردن. امتیازهای بالاتر در نظرسنجی تجربه عرفانی با بهبودهای بیشتر در افسردگی و اضطراب همراه بود. نقش تنهایی و خودارزیابی در تاثیر افسردگی بر معنای زندگی نیز نشان دهنده اهمیت این عوامل در سلامت روان است. این یافته ها با تحقیقات قبلی روی بقیه سایکدلیک ها مثل سیلوسایبین مطابقت داره که تحولات معنوی رو به بهبود سلامت روان مرتبط دونسته بودن.
این مطالعه همچنین تغییراتی رو در فیزیولوژی مغز شناسایی کرد. محقق ها روی یک اندازه گیری خاص موج مغزی به نام «فرکانس پیک آلفا» تمرکز کردن. این اندازه گیری سرعت چرخه های الکتریکی مغز رو وقتی که فرد در حال استراحته ولی بیداره، نشون میده. حالت های برانگیختگی بالا که اغلب در PTSD دیده می شه، می تونه با فرکانس های آلفای سریع تر مرتبط باشه.
داده ها نشون داد که تجربیات عرفانی شدیدتر با کند شدن این فرکانس آلفا در یک ماه بعد از درمان تروما با ایبوگاین مرتبط بوده. این کاهش نشون دهنده تغییر از حالت بیش برانگیختگی هست که از ویژگی های تروما به حساب میاد. به نظر می رسه مغز به سمت حالت عملکردی آرام تر حرکت کرده.
این تغییر فیزیولوژیکی از این ایده حمایت می کنه که اثرات درمان بیولوژیکی هستن و نه فقط روان شناختی. کند شدن ریتم های مغزی ممکنه نشون دهنده یک سازگاری عصبی پایدار باشه. این یعنی تجربه ذهنی شدید دارو ممکنه باعث تحریک تغییرات عصبی بشه که به بازنشانی (ریست شدن) مغز کمک می کنه.
براون و همکارهاش پیشنهاد می کنن که «مرگ ایگو» (از دست دادن موقت خود) که اغلب در طول تجربیات عرفانی گزارش می شه، ممکنه نقش داشته باشه. این پدیده شامل از دست دادن موقت حس «خود» هست و ممکنه به افراد اجازه بده از باورهای سفت و سخت و منفی درباره خودشون که در طول تروما شکل گرفته، جدا بشن. وقتی حس «خود» برمی گرده، ممکنه این کار رو بدون بار سنگین گناه یا ترسِ گذشته انجام بده.
نویسنده ها به چندین محدودیت در کارشون اشاره کردن. مطالعه از طراحی «برچسب باز» (open-label) استفاده کرده، یعنی گروه دارونما برای مقایسه وجود نداشته. همه شرکت کننده ها می دونستن که دارن ایبوگئین دریافت می کنن. ممکنه انتظار اون ها برای خوب شدن در نتایج مثبت نقش داشته باشه.
تعداد نمونه ها هم نسبتا کم بود و فقط شامل سی نفر می شد. علاوه بر این، گروه کاملا مرد و متشکل از کهنه سربازهای عملیات ویژه بود. این ویژگی های خاص یعنی نتایج ممکنه برای زن ها یا عموم مردم صدق نکنه. آموزش های خاص و تاب آوری این کهنه سربازها ممکنه روی نحوه واکنش اون ها به این درمان ها تاثیر بذاره.
محقق ها همچنین اشاره کردن که این مطالعه بر اساس همبستگی هست. با اینکه پیوند بین تجربیات عرفانی و بهبودی قوی هست، اما علیت رو ثابت نمی کنه. ممکنه عامل سومی که اندازه گیری نشده، باعث ایجاد هر دو مورد (تجربه عرفانی و بهبود علائم) شده باشه.
با وجود این ملاحظات، این تحقیق پایه ای رو برای بررسی های آینده فراهم می کنه. نویسنده ها توصیه می کنن که مطالعات بعدی از طراحی های تصادفی و کنترل شده برای تایید این اثرات استفاده کنن. اون ها همچنین پیشنهاد می دن که بررسی بشه آیا این تغییرات روان شناختی و فیزیولوژیکی فراتر از بازه زمانی یک ماهه هم دوام دارن یا نه.
تحقیقات آینده همچنین می تونه نقش روان درمانی رو در ترکیب با درمان تروما با ایبوگاین بررسی کنه. در این مطالعه، کهنه سربازها راهنمایی دریافت کردن اما در طول جلسه دوزبندی، درمان فشرده ای نداشتن. ترکیب بازنشانی بیولوژیکی ایبوگئین با حمایت های روان شناختی ساختاریافته ممکنه مزایا رو بیشتر کنه.
این مطالعه به مجموعه شواهد رو به رشدی اضافه می شه که از پتانسیل درمان های سایکدلیک حمایت می کنن. این موضوع بر اهمیت تجربه ذهنی در فرآیند شفابخشی تاکید می کنه. برای کهنه سربازهایی که با عواقب جنگ دست وپنجه نرم می کنن، این یافته ها امیدی اولیه رو ایجاد می کنه که درمان تروما با ایبوگاین که هم مغز و هم روح رو هدف قرار می ده، ممکنه بتونه آرامش رو براشون به ارمغان بیاره.
مطالعه با عنوان «تجربیات عرفانی در طول درمان با منیزیم-ایبوگئین با بهبود علائم PTSD در کهنه سربازان مرتبط است» توسط راندی ای. براون، جنیفر آی. لیسمور، کنت اف. شینوزوکا، جان پی. کوتزی، افیک فورمن، کلیتون ای. اولاش، اندرو دی. جولی، دریک ام. بوکانان، کیرستن ان. چریان، آنا چایکن، احمد شما، مالویکا سریدها، سارون ای. هونگنِاو، نوریا دی. جانسون، کامارین ای. رول، ماهین ام. آدامسون و نولان آر. ویلیامز نوشته شده است.
این نتایج امیدوارکننده نشان می دهند که رویکردهای نوین در درمان تروما با ایبوگاین می توانند پلی میان یافته های بیولوژیکی و ادراکات عمیق انسانی ایجاد کنند. درک بهتر این فرآیندها به متخصصان کمک می کند تا راهکارهای موثرتری را برای بهبود سلامت روان افرادی که تجربیات سخت و آسیب زا را پشت سر گذاشته اند، توسعه دهند.
A dream-like psychedelic might help traumatized veterans reset their brains
