یه مطالعه که افرادی رو که دچار اختلال افسردگی مداوم هستن با اونایی که افسردگی اساسی دوره ای دارن مقایسه کرده، نشون داده کسایی که افسردگی شون مداومه، انتظارات کمتری از درمان دارن. این افراد حتی وقتی گزارش های مثبت بقیه بیمارها رو می شنون، باز هم کمتر پیش می آید که انتظارات شون رو درباره نتیجه درمان تغییر بدن. این تحقیق در مجله Psychological Medicine منتشر شده. در مواجهه با این چالش ها، اهمیت افسردگی مزمن و باور به درمان بیشتر به چشم می آید.
افسردگی یا همون اختلال افسردگی اساسی، یه نوع اختلال خلقیه که با احساس غم مداوم یا از دست دادن علاقه به کارها شناخته می شه؛ این حالت حداقل دو هفته طول می کشه و باعث می شه عملکرد روزانه فرد مختل بشه. این اختلال شامل علائم شناختی، احساسی و جسمی مثل ناامیدی، خستگی، اختلال در خواب، تغییر اشتها و مشکل در تمرکز می شه. درمانش هم معمولا شامل روان درمانی، دارو درمانی (مثل قرص های ضد افسردگی) یا ترکیبی از هر دوتاست، هرچند گاهی عوامل بیولوژیکی مثل اثر التهاب بر افسردگی و اختلال در سیستم پاداش مغز در تحقیقات اخیر نیز در پایداری این وضعیت نقش دارند.
درک افسردگی مزمن و باور به درمان
با این حال، برای خیلی از کسایی که دچار افسردگی می شن، درمان ممکنه باعث بهبود کامل علائم نشه. علاوه بر این، تعداد قابل توجهی از افرادی که علائمشون بعد از درمان فروکش می کنه، خیلی زود دوباره یه دوره افسردگی جدید رو تجربه می کنن. کلا در حدود 20 تا 30 درصد از کسایی که دچار اختلال افسردگی اساسی هستن، علائم افسردگی شون مزمن می شه؛ یعنی حداقل 2 سال طول می کشه. تو این حالت، ممکنه وضعیت شون به عنوان «اختلال افسردگی مداوم» (PDD) شناخته بشه، که با افسردگی دوره ای (که بعد از یه دوره افسردگی، علائم بهبود پیدا می کنه) تفاوت داره. درک این تفاوت ها برای موضوع افسردگی مزمن و باور به درمان حیاتی است.
نویسنده این مطالعه، توبیاس کوبه و همکارانش می خواستن دو تا فرضیه رو امتحان کنن. اولی این بود که افرادی که افسردگی مداوم دارن، در مقایسه با اونایی که افسردگی دوره ای دارن، وقتی اطلاعات مثبتی دریافت می کنن، کمتر انتظارات شون رو از درمان های روان شناختی تغییر می دن. فرضیه دوم هم این بود که این افراد با افسردگی مداوم، نسبت به بقیه، کمتر انتظارات شون رو درباره اتفاقات آینده زندگی عوض می کنن. این یافته ها بر پیچیدگی های افسردگی مزمن و باور به درمان تاکید دارند.
چالش های افسردگی مزمن و باور به درمان
این مطالعه بخشی از یه پروژه بزرگتر بود که نقش «ایمنی سازی شناختی» رو در تغییر انتظارات در افسردگی بررسی می کرد. ایمنی سازی شناختی یه فرآیند روان شناختیه که تو اون، افراد مدارکی که خلاف باورشون هست رو نادیده می گیرن یا یه جور دیگه تفسیر می کنن تا اون باور یا ذهنیت قبلی خودشون رو حفظ کنن؛ این جوری با وجود اطلاعات متناقض، باز هم باورشون عوض نمی شه.
در این بخش تصویری نمادین قرار گرفته است که می تواند نشان دهنده فشارهای روانی و ذهنی ناشی از دوره های طولانی بیماری و چالش های پذیرش بهبودی باشد.
مشاهده این تصاویر و درک فضای حاکم بر آن ها به فهم بهتر وضعیت روحی افرادی که با چالش های ذهنی عمیق دست و پنجه نرم می کنند کمک می کند.
شرکت کننده های این مطالعه 156 نفر بودن که دچار اختلال افسردگی اساسی یا افسردگی مداوم بودن و از یه کلینیک سرپایی دانشگاهی تو آلمان و چند تا مرکز روان درمانی خصوصی انتخاب شده بودن. به هر کدوم برای شرکت تو این تحقیق 15 یورو داده شد. از این افراد، 65.4 درصد معیارهای افسردگی اساسی دوره ای رو داشتن و 34.6 درصد بقیه هم دچار اختلال افسردگی مداوم بودن. میانگین سنی شرکت کننده ها حدود 35 سال بود و 67 درصدشون هم خانم بودن.
اول مطالعه، شرکت کننده ها انتظارات شون رو از درمان های روان شناختی (با استفاده از پرسشنامه انتظارات روان درمانی میلواکی) و همچنین انتظارات شون رو از اتفاقات آینده زندگی (با پرسشنامه رویدادهای آینده) گزارش کردن. بعدش، ویدئوهایی از چهار تا بیمار رو تماشا کردن (که نقش شون رو بازیگرهای آماتور بازی می کردن). این شخصیت ها اول از علائم شون می گفتن، اما بعدش تعریف می کردن که چطور روان درمانی بهشون کمک کرده تا بر مشکلات شون غلبه کنن.
شرکت کننده ها به صورت تصادفی توی یکی از چهار گروه آزمایش قرار گرفتن که دستورالعمل های متفاوتی برای دیدن ویدئوها داشتن. به یه گروه گفته شد که روی شباهت های بین خودشون و فرد توی ویدئو تمرکز کنن. محقق ها فکر می کردن این کار باعث می شه شرکت کننده ها نتونن به راحتی اطلاعات مثبتی رو که اون افراد درباره روان درمانی می گفتن نادیده بگیرن.
به یه گروه دیگه گفته شد که روی تفاوت های بین خودشون و افراد توی ویدئو تمرکز کنن؛ با این امید که این جوری راحت تر بتونن سراغ ایمنی سازی شناختی برن و تجربه های فرد توی ویدئو رو نادیده بگیرن. به گروه سوم هم گفته شد که روی ظاهر فیزیکی افراد توی ویدئو تمرکز کنن (که این گروه کنترل بود). در نهایت، به گروه چهارم قبل از دیدن ویدئوها هیچ دستورالعمل خاصی داده نشد.
بعد از دیدن ویدئوها، شرکت کننده ها دوباره پرسشنامه های مربوط به انتظارات از درمان و اتفاقات آینده رو پر کردن. اونا همچنین یه ارزیابی درباره ایمنی سازی شناختی (مقیاس ایمنی سازی شناختی در برابر تجربیات دیگران)، یه ارزیابی 7 سوالی برای اینکه ببینن آیا ویدئوها رو منفی تفسیر کردن یا نه، و یه تست کوتاه برای یادآوری محتوای ویدئوها رو انجام دادن. علائم افسردگی شرکت کننده ها هم با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک – نسخه دوم سنجیده شد.
نتایج نشون داد کسایی که افسردگی مداوم داشتن، در شروع کار، نسبت به اونایی که افسردگی دوره ای داشتن، انتظارات مثبت کمتری از نتیجه روان درمانی داشتن. بعد از دیدن ویدئوها، شرکت کننده های دارای افسردگی مداوم خیلی کمتر از افراد با افسردگی دوره ای، انتظارات شون رو از روان درمانی تغییر دادن. این تفاوت مخصوصا توی گروهی که بهشون گفته شده بود روی تفاوت ها تمرکز کنن (که برای تشویق ایمنی سازی شناختی بود) خیلی بیشتر به چشم می اومد و اهمیت موضوع افسردگی مزمن و باور به درمان را برجسته ساخت.
با این حال، برخلاف فرضیه دوم، دو تا گروه توی تغییر انتظارات شون نسبت به اتفاقات آینده زندگی تفاوتی نداشتن. علاوه بر این، سطح میانگین نمرات ایمنی سازی شناختی بین افراد با افسردگی دوره ای و مداوم فرقی نمی کرد.
اهمیت افسردگی مزمن و باور به درمان
محققان این مطالعه نتیجه گرفتن: «این نتایج نشون می ده که افراد دارای افسردگی مداوم برای تغییر دادن انتظارات درمانی شون در پاسخ به اطلاعات مثبت درباره روان درمانی، مشکل دارن. این موضوع می تونه یه عامل خطر برای نتیجه نگرفتن از درمان باشه. نتایج مربوط به ایمنی سازی شناختی هم نشون می ده که برای افراد با افسردگی مداوم، حتی یه شک کوچیک درباره ارزش اطلاعات مربوط به اثرات مثبت روان درمانی ممکنه کافی باشه تا نذاره اونا این اطلاعات رو بپذیرن.» این چالش ها ضرورت توجه به افسردگی مزمن و باور به درمان را نشان می دهد.
این مطالعه به درک علمی بهتر از ویژگی های عملکرد شناختی افراد مبتلا به افسردگی کمک می کنه. اما با این حال، توی این تحقیق گروه کنترل سالم وجود نداشت. بنابراین، هنوز مشخص نیست که آیا این اثرات مشاهده شده فقط مخصوص افسردگیه یا اینکه ممکنه توی افراد سالم هم دیده بشه و چقدر با اونا تفاوت داره. تحقیقات بیشتر در زمینه افسردگی مزمن و باور به درمان می تواند این شکاف ها را پر کند.
مقاله «تفاوت های بین افسردگی مداوم و دوره ای در پردازش اطلاعات مثبت جدید» توسط توبیاس کوبه، ادیت راپو، میمی هوبن، توماس گارتنر، اوا-لوتا برکمایر، جولیا آنا گلومبیوسکی و وینفرید ریف نوشته شده است.
درک عمیق تر الگوهای فکری در بیماران مبتلا به اختلالات خلقی مزمن به درمانگران کمک می کند تا با شناسایی موانع ذهنی، استراتژی های موثرتری برای بهبود انتظارات بیماران طراحی کنند. بازنگری در شیوه های انتقال اطلاعات مثبت می تواند مسیر جدیدی را برای افزایش اثربخشی درمان های روان شناختی باز کند.
Persistent depression linked to resistance in processing positive information about treatment
