تحقیقات جدید نشان می دهند که داروی سرترالین می تواند گزینه ای موثر برای درمان مشکلات پس از ارگاسم و کاهش علائم ناتوان کننده جسمی و شناختی ناشی از سندرم POIS باشد.
گزارش موردی جدیدی که در مجله پزشکی جنسی (The Journal of Sexual Medicine) منتشر شده، جزئیات تجربیات دو مرد رو توضیح می ده که از یه وضعیت نادر و ناتوان کننده که با انزال تحریک می شد، نجات پیدا کردن. این بیمارها که بعد از ارگاسم دچار علائم شدید شبیه آنفولانزا و مشکلات شناختی می شدن، بعد از مصرف یه داروی ضد افسردگی بهبود خیلی خوبی داشتن. این یافته ها یه گزینه درمانی احتمالی برای بیماری ای ارائه می ده که در حال حاضر هیچ درمان استانداردی برای درمان مشکلات پس از ارگاسم نداره.
سندرم بیماری پس از ارگاسم یه وضعیت پزشکیه که با علائم جسمی و شناختی مشخص می شه و بلافاخته بعد از اینکه فرد ارگاسم رو تجربه می کنه، ظاهر می شه. افرادی که این وضعیت رو دارن، اغلب از خستگی مفرط، ضعف عضلانی، حالت تب و لرز و مشکل در تمرکز شکایت می کنن. این علائم معمولا بین دو تا هفت روز طول می کشه و خیلی وقت ها باعث می شه افراد کلا از فعالیت جنسی دوری کنن. درک و درمان مشکلات پس از ارگاسم برای بهبود کیفیت زندگی این افراد ضروری است.
فشار عاطفی این وضعیت می تونه خیلی شدید باشه. مردانی که با این علائم دست وپنجه نرم می کنن، اغلب از کاهش اعتمادبه نفس، احساس درماندگی و فشار زیاد توی روابط عاطفی شون می گن. خیلی از بیمارها بابت مشکلات جنسی شون خودشون رو مقصر می دونن و فکر می کنن ساختار جسمی یا روانی شون از پایه و اساس ایراد داره.
مکانیسم های بیولوژیکی دقیق پشت این بیماری هنوز به خوبی شناخته نشده. بعضی از متخصص های پزشکی حدس می زنن که این وضعیت ناشی از یه پاسخ خودایمنیه، یعنی جایی که بدن به اشتباه به مایع منی خودش حمله می کنه. محقق های دیگه پیشنهاد می کنن که این سندرم به دلیل عدم تعادل در سیستم عصبی و هورمون ها ایجاد می شه، به خصوص موادی مثل سروتونین و دوپامین در مغز.
چالش ها در درمان مشکلات پس از ارگاسم
چون هنوز سر علت اصلی این مشکل بحث هست، دکترها برای پیدا کردن درمان های قابل اعتماد با چالش روبرو بودن. تلاش های قبلی شامل استفاده از داروهای ضد حساسیت، داروهای ضد التهاب و حتی درمان هایی برای حساسیت زدایی سیستم ایمنی نسبت به منی بوده. با این حال، این روش ها اغلب نتایج متناقضی داشتن و خیلی از بیمارها رو بدون بهبودی رها کردن، که نشان دهنده نیاز به روش های جدید برای درمان مشکلات پس از ارگاسم است.
تصویری که در ادامه مشاهده می کنید، نمایی کلی از چالش های پیش روی بیماران و اهمیت اطلاع رسانی در این زمینه را نشان می دهد.
این پوستر آموزشی به بررسی جنبه های مختلف علمی و درمانی این وضعیت نادر در جامعه پزشکی می پردازد.
تالیا هردر، روان پزشک در مرکز پزشکی دانشگاه اوترخت در هلند، و همکارانش این گزارش جدید رو برای بررسی یه راه درمانی جایگزین نوشتن. اون ها می خواستن بفهمن که آیا تنظیم سیگنال های شیمیایی خاص در مغز می تونه خستگی جسمی و ذهنی رو کمتر کنه یا نه. تیم تحقیقاتی روی استفاده از سرترالین تمرکز کردن، یه داروی رایج که به عنوان مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین شناخته می شه؛ امروزه حتی می توان با استفاده از مزایای تست ژنتیک داروهای افسردگی انتخاب دقیق تری برای این نوع درمان ها داشت.
این نوع دارو معمولا برای افسردگی و اضطراب تجویز می شه، اما روی نحوه واکنش مغز به استرس و عملکرد جنسی هم تاثیر می ذاره. با افزایش دسترسی به سروتونین بین سلول های عصبی، این دارو ممکنه به پایدار شدن سیستم عصبی بعد از تخلیه شدید جسمی و عاطفی ارگاسم کمک کنه. هردر و تیمش نتایج بالینی دو بیماری رو که این درمان رو دریافت کردن، ثبت کردن و به دنبال راه های مؤثر برای درمان مشکلات پس از ارگاسم بودند.
بیمار اول یه مرد 28 ساله بود که تمام عمرش بعد از ارگاسم، خستگی مفرط، احساس ناخوشی عمومی، گرفتگی بینی و «مه مغزی» رو تجربه کرده بود. این علائم معمولا در عرض یک ساعت بعد از انزال ظاهر می شد و تا یک هفته ادامه داشت. این مرد قبلا قرص های ضد حساسیت و مسکن رو امتحان کرده بود، اما هیچ کدوم براش فایده ای نداشت.
در طول ارزیابی بالینی، پزشکان متوجه شدن که اون در طول این دوره های پس از ارگاسم، به شدت تحریک پذیر می شه و برای شفافیت ذهنی دچار مشکله. اون همچنین سابقه طولانی از ناراحتی شدید در محیط های اجتماعی رو بیان کرد که باعث شد تیم پزشکی تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی رو براش بذارن. برای درمان هر دو مشکل اضطراب اجتماعی و علائم پس از ارگاسم، که در واقع قدمی برای درمان مشکلات پس از ارگاسم بود، پزشکانش دوز روزانه سرترالین رو تجویز کردن.
بعد از سه ماه افزایش تدریجی دوز، بیمار گزارش داد که هم اضطراب اجتماعی و هم بیماری پس از ارگاسمش به شکل قابل توجهی کم شده. شدت خستگی جسمی و مه مغزی اون کمتر شد و مدت زمان علائمش هم کوتاه تر شد. اون هیچ عارضه جانبی خاصی از مصرف دارو نداشت.
بیمار دوم یه مرد 29 ساله بود که بعد از رابطه جنسی و همین طور خودارضایی، دچار خستگی عمیق، درد عضلانی و احساس ماندگار بی ارزشی می شد. این مشکلات از زمانی که در سنین نوجوانی فعالیت جنسی ش رو شروع کرده بود، آزارش می داد. علائم پس از ارگاسم اون به طور معمول روی عملکردش در محل کار تاثیر می ذاشت و مجبورش می کرد فعالیت جنسی ش رو بر اساس برنامه کاریش تنظیم کنه.
این بیمار همچنین با مشکل زودانزالی همیشگی دست وپنجه نرم می کرد، مشکلی که به تمرینات بدنی یا پمادهای بی حس کننده جواب نداده بود. از اونجایی که مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین برای تاخیر در انزال شناخته شده هستن، پزشکانش دوز روزانه سرترالین رو تجویز کردن. در عرض یک ماه بعد از شروع دارو، زمان انزال اون به طور چشم گیری افزایش پیدا کرد.
در کنار بهبود عملکرد جنسی، این مرد متوجه کاهش محسوس در درد عضلانی، ضعف و اختلالات خلقی پس از ارگاسم شد، که این یک گام مثبت در درمان مشکلات پس از ارگاسم محسوب می شود. محققان اشاره کردن که این اثر درمانی در طول یه دوره مشاهده سه ساله پایدار موند. مثل بیمار اول، اون هم هیچ عارضه جانبی منفی خاصی از مصرف روزانه دارو نداشت.
سرترالین؛ راه حلی نوین برای درمان مشکلات پس از ارگاسم
محققان پیشنهاد می کنن که سرترالین ممکنه با آرام کردن سیستم عصبی-غدد درون ریز بدن عمل کنه. ارگاسم شامل یه انفجار هماهنگ از فعالیت های خودمختار و غدد درون ریزه که شامل ترشح هورمون های مختلف و سیگنال های استرس می شه. در افراد مبتلا به سندرم بیماری پس از ارگاسم، ممکنه این سیستم دچار اختلال بشه و منجر به یه پاسخ استرسی طولانی و خسته کننده بشه.
سرترالین با مسدود کردن بازجذب سروتونین، به آرام کردن سیگنال دهی های بیش از حد مربوط به استرس در مغز کمک می کنه. این دارو همچنین تاثیر ملایمی روی دوپامین داره، ماده ای شیمیایی که به انگیزه و پاداش ربط داره. نرمال کردن این مسیرها ممکنه از افت شدید انرژی و خلق وخو که ویژگی سقوط پس از انزال هست، جلوگیری کنه.
اگرچه این نتایج خیلی امیدوارکننده هستن، اما محققان هشدار می دن که نمی شه فقط بر اساس دو بیمار، یه رابطه علت و معلولی قطعی رو ثابت کرد. گزارش های موردی در واقع روایت های مشاهداتی از درمان های پزشکی فردی هستن، یعنی اون دقت و کنترل های سختی که در آزمایش های بالینی بزرگتر وجود داره رو ندارن. قدرت آماری این نتایج خیلی زیاد نبود، چون حجم نمونه برای نتیجه گیری های ریاضی کلی خیلی کوچیکه.
ممکنه این دارو فقط برای گروه خاصی از افراد جواب بده. بیمارانی که علائمشون ناشی از عدم تعادل سیستم عصبی یا اضطراب زمینه ای هست ممکنه خوب پاسخ بدن، اما اون هایی که آلرژی های اولیه سیستم ایمنی دارن ممکنه نتیجه نگیرن. محدودیت های دیگه شامل نبود ردیابی استاندارد علائم و وجود شرایط روان پزشکی همزمان در هر دو مرد هست.
با وجود این نقاط ضعف، گزارش های موردی یه نقطه شروع اساسی برای کشف های پزشکی هستن. اون ها به پزشکان اجازه می دن مشاهدات جدید و موفقیت های درمانی غیرمنتظره ای رو که ممکنه هیچ جا ثبت نشن، با بقیه به اشتراک بذارن. با انتشار این موفقیت های فردی، محققان می تونن فرضیه های جدیدی بسازن و مسیر رو برای مطالعات بزرگتر و دقیق تر باز کنن.
در آینده، نویسندگان توصیه می کنن که دانشمندان آزمایش های بالینی کنترل شده ای رو انجام بدن تا بهتر بفهمن مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین چطور با این سندرم خاص در تعامل هستن. تحقیقات آینده باید دنبال شناسایی نشانگرهای بیولوژیکی دقیقی باشن که پیش بینی می کنن کدوم بیمار به این نوع دارو پاسخ می ده. تا اون زمان، یافته ها نشون می ده که پزشکان باید موقع گشتن دنبال درمان های اختصاصی برای درمان مشکلات پس از ارگاسم، پروفایل های روان شناختی و عصبی بیماران رو هم بررسی کنن.
این مطالعه با عنوان «سندرم بیماری پس از ارگاسم (POIS) در دو بیمار با پاسخ دهی به سرترالین: یک گزارش موردی»، توسط تالیا هردر، ریکوس نگترینگ، نینکه بونسترا و کور اسپولسترا نوشته شده است.
در نهایت، اگرچه نتایج این گزارش موردی برای هر دو بیمار بسیار مثبت بوده است، اما مسیر تحقیقات برای یافتن راهکارهای قطعی همچنان ادامه دارد. شناخت بهتر سیستم عصبی و واکنش های بیولوژیکی بدن به ارگاسم می تواند به پزشکان کمک کند تا زندگی بیماران مبتلا به POIS را به حالت عادی بازگردانند و از فشارهای عاطفی و جسمی آن ها بکاهند.
A common antidepressant shows promise for treating post-orgasmic illness syndrome
