پژوهش های جدید نشان می دهند که هیچ شواهد علمی معتبری برای اثربخشی تنبیه بدنی کودکان وجود ندارد و روش های انضباطی غیربدنی علاوه بر ایمنی بیشتر، در بهبود رفتارهای همکاری جویانه کودکان نیز کارآمدتر هستند.
یه مطالعه جدید نشون میده که هیچ مدرک آزمایشی وجود نداره که ثابت کنه اثربخشی تنبیه بدنی کودکان یه راه موثر برای تربیت بچه هاست. یافته ها حکایت از این دارن که استراتژی های جایگزین و غیربدنی، دقیقا به همون اندازه در تشویق بچه ها به همکاری موثر هستن، اونم بدون خطرات احتمالی که با کتک زدن همراهه. این تحقیق در مجله علمی Child Abuse & Neglect منتشر شده.
کتک زدن (تنبیه بدنی) هنوز هم یه روش رایج برای تربیته و در خیلی از فرهنگ ها یه امر عادی و از نظر اجتماعی قابل قبول تلقی میشه. با وجود مخالفت بعضی از سازمان های بهداشتی، بحث اثربخشی تنبیه بدنی کودکان همچنان ادامه دارد. تخمین زده میشه که در سطح جهان، از هر سه کودک دو تا چهار ساله، دو نفرشون تنبیه بدنی شدن.
دانشمندان این مطالعه جدید رو در پاسخ به بحث های مداوم درباره مزایای تنبیه بدنی انجام دادن. اخیرا، بعضی از دانشگاهی ها یه یادداشت منتشر کردن و مدعی شدن که آزمایش های تجربی دقیق نشون میدن که کتک زدن یه راه موثر برای وادار کردن بچه ها به اطاعته. این موافق ها ادعا کردن که قوانین منع تنبیه بدنی اشتباه هستن و کتک زدن باید به عنوان یه گزینه برای والدین باقی بمونه.
بررسی اثربخشی تنبیه بدنی کودکان در تحقیقات اخیر
لزلی اتکینسون از دانشگاه متروپولیتن تورنتو، نویسنده مسئول این تحقیق جدید، گفت: «ما این موضوع رو بررسی کردیم چون اخیرا یه یادداشت در یک مجله روان پزشکی منتشر شده بود که از کتک زدن به عنوان ابزاری برای وادار کردن بچه ها به اطاعت دفاع می کرد. نویسنده های اون مطلب استدلال کرده بودن که “دقیق ترین” کارآزمایی های بالینی (به ویژه کارآزمایی های تصادفی کنترل شده) اثربخشی کتک زدن رو تایید می کنن.»
«اون ها در ادامه استدلال کرده بودن که مطالعاتی که نشون دهنده پیوند مثبت بین کتک زدن و مشکلات رشدی (مثل مشکلات رفتاری و عاطفی کودک) هستن، برای ارزیابی علیت طراحی نشدن (مثلا ممکنه مشکلات رفتاری کودک باعث کتک زدن بیشتر بشه، نه برعکس). اون ها با این استدلال ها، به اثربخشی تنبیه بدنی کودکان به عنوان یک استراتژی انضباطی اشاره کردند.»
تصویر زیر نشان دهنده ابعاد پیچیده تعاملات والد و کودک در زمان اجرای روش های انضباطی است.
این بازنمایی تصویری بر لزوم بازنگری در شیوه های تربیتی سنتی و جایگزینی آن ها با متدهای مدرن تاکید دارد.
«ما از این دیدگاه تعجب کردیم، چون کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد می خواد که بچه ها در برابر تنبیه بدنی محافظت بشن. در حال حاضر، فقط 70 کشور عضو این کنوانسیون هستن.»
این بحث با چالش های حقوقی فعلی در آمریکای شمالی خیلی مرتبطه. ایالات متحده عضو این کنوانسیون نیست و تنبیه بدنی رو در سطح ایالتی یا ملی قانونا ممنوع نکرده. در کانادا، دیوان عالی قبلا از استفاده از نیروی فیزیکی معقول برای اصلاح رفتار حمایت کرده بود، اما این حکم در حال حاضر در پارلمان به چالش کشیده شده.
دانشمندان می خواستن مبنای علمی ادعاهایی که از این قوانین حمایت می کنن رو ارزیابی کنن. اون ها تمرکزشون رو روی چهار کارآزمایی بالینی خاص گذاشتن که بین سال های 1360 و 1369 منتشر شده بودن. طرفدارهای تنبیه بدنی معمولا به این چهار کارآزمایی به عنوان مدرکی برای اثربخشی کتک زدن استناد می کنن.
محقق ها به دنبال این بودن که بفهمن آیا این مطالعات قدیمی واقعا با استانداردهای علمی امروزی همخونی دارن یا نه، به ویژه در مورد اثربخشی تنبیه بدنی کودکان. اون ها همچنین می خواستن چندین تجزیه و تحلیل ترکیبی از این مطالعات رو که به عنوان «متاآنالیز» (فراداده) شناخته میشن، ارزیابی کنن.
متاآنالیز و اثربخشی تنبیه بدنی کودکان
متاآنالیزهای گذشته از لحاظ تاریخی روی تصمیمات دادگاه و دستورالعمل های حرفه ای اطفال تاثیر گذاشتن. با این حال، دانشمندان مشکلات آماری رو در برخی از متاآنالیزهای قبلی پیدا کردن که به نفع کتک زدن بود. خیلی از اون بررسی های قبلی فقط یک یا دو معیار محدود از اطاعت کودک رو بررسی کرده بودن و طیف گسترده ای از نتایج رفتاری دیگه رو که در کارآزمایی های اصلی ثبت شده بود، نادیده گرفتن.
بعضی از بررسی های قدیمی تر هم از تکنیک های ریاضی استفاده کرده بودن که باعث می شد موفقیت یک مداخله به طور مصنوعی بیشتر از چیزی که هست به نظر برسه. مثلا، به جای مقایسه مستقیم رفتار نهایی گروه کتک خورده با گروه کتک نخورده، تغییرات رفتاری رو از قبل از تنبیه تا بعد از اون اندازه گیری کرده بودن. این انتخاب آماری قوانین آزمایش های تصادفی رو نقض می کنه و مزایای گزارش شده رو بیش از حد بزرگ جلوه میده.
هدف اون ها این بود که به طور عینی ارزیابی کنن آیا این چهار کارآزمایی قدیمی واقعا از این ادعا که کتک زدن بهتر از تنبیه غیربدنیه، حمایت می کنن یا نه. برای ارزیابی شواهد، محقق ها اول یه بررسی دقیق روی این چهار کارآزمایی تاریخی انجام دادن. این کارآزمایی ها در اصل کتک زدن رو به عنوان یه روش پشتیبان برای اجرای «تایم اوت» (وقفه کوتاه) در بین بچه های لجباز دو تا شش ساله آزمایش کرده بودن.
در این آزمایش های قدیمی، یه مادر بچه اش رو برای تایم اوت روی صندلی می نشوند. اگه بچه سعی می کرد از روی صندلی بلند بشه، مادر از استراتژی های مختلفی که بهش محول شده بود استفاده می کرد. این استراتژی ها شامل کتک زدن بچه، برگردوندن بچه به صندلی و نگه داشتنش، یا قرار دادن بچه در اتاقی بود که با یه مانع تخته لایایی مسدود شده بود.
شرایط دیگه به بچه اجازه می داد بدون جریمه صندلی رو ترک کنه یا اصلا هیچ پیامدی نداشت. اندازه نمونه ها در این آزمایش های اصلی خیلی کوچک بود. اون ها فقط شامل چهار، هشت یا نه جفت مادر و کودک برای هر وضعیت آزمایشی بودن.
محقق ها طراحی این کارآزمایی ها رو با استفاده از یک ابزار استاندارد که برای تشخیص سوگیری در مطالعات علمی طراحی شده، ارزیابی کردن. اون ها متوجه شدن که سه مورد از این چهار کارآزمایی، به دلیل روش های ناقص طبق استانداردهای امروزی، در معرض خطر بالای سوگیری قرار دارن. مثلا، روش هایی که بچه ها به گروه های انضباطی مختلف اختصاص داده می شدن، به طور دقیق تصادفی سازی نشده بود.
وقتی قدیمی ترین کارآزمایی سال 1360 رو بررسی کردن، متوجه یه نقص طراحی بزرگ شدن که بررسی های قبلی نادیده گرفته بودن. بچه های گروه کتک زدن در نهایت زمان خیلی بیشتری رو روی صندلی تایم اوت گذرونده بودن تا بچه های گروه غیربدنی. این یعنی هر نوع افزایش در همکاری کودک ممکنه به خاطر طولانی تر بودن زمان تایم اوت بوده باشه، نه خود کتک زدن.
محقق ها همچنین به این نتیجه رسیدن که کارآزمایی های اصلی فاقد «اعتبار بیرونی» هستن. اعتبار بیرونی یعنی اینکه نتایج یه مطالعه چقدر در دنیای واقعی و برای جمعیت های مختلف خارج از محیط آزمایشگاه صدق می کنه. چون کارآزمایی های اصلی فقط شامل مادرهایی در محیط های بالینی به شدت کنترل شده در بیش از سی سال پیش بود، یافته هاشون به راحتی برای خانواده های امروزی قابل تعمیم نیست.
علاوه بر محیط های بالینی قدیمی، آزمایش های اصلی فقط بچه ها رو روی انواع خاصی از دستورات تست کرده بودن، مثل گفتن به کودک برای برداشتن اسباب بازی. اون ها هرگز دستوراتی رو که مستلزم متوقف کردن یه رفتار بد بود، تست نکردن. تحقیقات نشون میده که تمایل کودک به انجام یک دستور مستقیم همیشه نشون دهنده تمایلش به متوقف کردن یک کار ممنوعه نیست.
نگرش ها نسبت به فرزندپروری هم از دهه 60 خورشیدی تا حالا تغییرات بزرگی کرده. مطالعات مدرن نشون میدن که تاثیر روانی تنبیه بدنی به شدت تحت تاثیر اینه که این کار چقدر در یک جامعه خاص رایج و پذیرفته شده است. به همین دلیل، توجه به سلامت روان و درک احساسات پسران و مردانگی در محیط های تربیتی اهمیت دوچندانی پیدا کرده است. چون کارآزمایی های اصلی دهه ها پیش در یک چارچوب محدود انجام شده بودن، نمی تونن این تغییرات فرهنگی گسترده رو در نظر بگیرن.
بعد از بررسی جداگانه کارآزمایی ها، دانشمندان متاآنالیز به روز شده خودشون رو انجام دادن. این تحلیل جدید داده های هر چهار کارآزمایی رو که در مجموع شامل شصت و هشت جفت مادر و کودک بود، با هم ترکیب کرد.
دانشمندان اثربخشی کتک زدن رو با تمام استراتژی های غیربدنی دیگه که با هم ترکیب شده بودن، مقایسه کردن. اون ها «اندازه اثر» رو محاسبه کردن، که اعدادی هستن که قدرت رابطه بین دو متغیر رو نشون میدن. برای در نظر گرفتن اندازه نمونه های به شدت کوچک در مطالعات قدیمی، دانشمندان از یک معیار آماری تخصصی به نام Hedges’ g استفاده کردن که برای جلوگیری از نتایج اغراق آمیز طراحی شده.
اون ها همچنین فواصل اطمینان رو محاسبه کردن تا بازه ای رو که اثر واقعی کتک زدن احتمالا در اون قرار می گیره، تخمین بزنن. نتایج به دست آمده خیلی پراکنده بودن، که نشون دهنده سطح خیلی بالایی از تردید در مورد اثربخشی تنبیه بدنی کودکانه. در نهایت، محقق ها هیچ تفاوت معناداری در اثربخشی بین کتک زدن و استراتژی های جایگزین ترکیبی پیدا نکردن.
وقتی اون ها به طور خاص کتک زدن رو با استراتژی اجازه دادن به کودک برای ترک زودهنگام تایم اوت مقایسه کردن، تفاوت در اطاعت از نظر آماری معنادار نبود. این یافته بر اساس داده های دو کارآزمایی شامل سی و چهار جفت مادر و کودک بود. به همین ترتیب، کتک زدن به طور معناداری موثرتر از استفاده از یک مانع فیزیکی برای اجرای تایم اوت نبود.
در واقع، داده ها نشون دادن که روش مانع فیزیکی تمایل داشت کمی موثرتر باشه، هرچند این اختلاف زیاد نبود. این مقایسه بر اساس داده های سه کارآزمایی شامل سی و چهار جفت بود. دانشمندان همچنین کتک زدن رو با نگه داشتن فیزیکی کودک روی صندلی تایم اوت مقایسه کردن.
بر اساس داده های یک کارآزمایی با هجده جفت، ثابت نشد که کتک زدن موثرتر از نگه داشتن باشه. در نهایت، اون ها متوجه شدن که کتک زدن در واقع در مقایسه با قرار دادن ساده کودک در یک اتاق، منجر به رفتارهای مخرب بیشتری در طول تایم اوت میشه. در مجموع، این آمارها نشون میدن که کتک زدن به طور قابل اطمینانی بهتر از تنبیه غیربدنی عمل نمی کنه.
اتکینسون به PsyPost گفت: «ما تصمیم گرفتیم ادبیاتی رو که ادعاهای مربوط به اثربخشی کتک زدن بر اساس اون ها بود، ارزیابی کنیم. این ادبیات شامل چهار کارآزمایی کنترل شده است که بین سال های 1360 و 1369 منتشر شدن و یک متاآنالیز از این کارآزمایی ها که در سال 1403 منتشر شد. ما کارآزمایی ها رو یکی یکی بررسی کردیم و متوجه شدیم که 1) اون ها با استانداردهای امروزی طراحی ضعیفی دارن و خطر سوگیری در اون ها بالاست، 2) در بهترین حالت حمایت مبهمی از کتک زدن ارائه میدن و 3) این حمایت ها مربوط به شرایط خیلی خاص و محدوده. علاوه بر این، 4) نتایج برای جمعیت امروز قابل تعمیم نبود.»
این یافته های جدید با برخی از انتشارات اخیر که از کتک زدن محدود حمایت می کنن، تفاوت داره. مثلا، یک بررسی اخیر روی مطالعات مشاهده ای بلندمدت نشون داد که کتک زدن ملایم و گاه به گاه تاثیرات منفی حداقلی روی رفتار داره. اون مطالعه خاص استدلال می کرد که کتک زدن می تونه یک ابزار پشتیبان موثر برای والدینِ بچه های کوچک باشه، وقتی که واکنش های ملایم تر شکست می خورن.
تحلیل دیگه ای که قبلا توسط دانشمندان دانشگاه پوردو انجام شده بود هم نشون می داد که کتک زدنِ خیلی کم با دست ممکنه رفتارهای لجبازانه رو کاهش بده. اون محقق ها داده های سالانه بچه های شش تا هشت ساله رو در تنسی و ایندیانا بررسی کردن. اون ها استدلال کردن که مطالعات قبلی با جدا نکردن تفاوت های شخصیتی فردی از اثرات خودِ تنبیه، در مضرات کتک زدن اغراق کردن.
در عین حال، یافته های جدید با مجموعه گسترده ای از تحقیقات جهانی همسو هست که خطرات احتمالی تنبیه بدنی رو برجسته می کنن. مثلا، یک مطالعه بزرگ اخیر که بچه ها رو در بوتان، کامبوج، اتیوپی و رواندا بررسی کرده بود، نشون داد که کتک زدن رابطه منفی با رشد شناختی و عاطفی داره. اون مطالعه بین المللی نشون داد بچه هایی که کتک خورده بودن، در مهارت های عددنویسی، سوادآموزی و تنظیم هیجان نتایج ضعیف تری داشتن.
بحث بر سر اثربخشی کتک زدن به خاطر تعداد خیلی کم یافته های آزمایشی با مشکل روبروست. چون دستورالعمل های اخلاقی مدرن به دانشمندان اجازه نمیده آزمایش های جدیدی انجام بدن که شامل کتک زدن بچه ها باشه، داده های آزمایشی موجود احتمالا همیشه کم باقی می مونن. این کمبود داده، قطعیت هر نوع نتیجه گیری آماری گسترده رو زیر سوال می بره. اندازه کوچک نمونه ها به این معنیه که تخمین های ریاضی از اثربخشی نسبتا ناپایدار هستن.
با این حال، محقق ها تاکید می کنن که همین نبود شواهد قوی در مورد اثربخشی تنبیه بدنی کودکان، نکته اصلی بحثه. مردم نمی تونن ادعا کنن که شواهد آزمایشی ثابت می کنه کتک زدن جواب میده، وقتی آزمایش های موجود تا این حد محدود و ناقص هستن.
اتکینسون گفت: «متاآنالیز ما بر اساس تنها چهار کارآزمایی موجود در مورد کتک زدن بود (و احتمالا به دلیل ملاحظات اخلاقی، تنها مواردی هستن که همیشه در دسترس خواهند بود). این کمبود شواهد، قطعیت نتایج متاآنالیز ما رو کم می کنه. با این حال، نشون میده که در حال حاضر هیچ مدرک آزمایشی برای حمایت از اثربخشی کتک زدن وجود نداره و این برخلاف ادعاهاییه که برعکس این رو میگن.»
«ادبیات علمی دیگه نشون میده که تنبیه بدنی با پیامدهای رشدی منفی مرتبطه، هرچند ماهیت علی این یافته ها قطعی نیست. در مجموع، این شواهد نشون میدن که هوشمندانه ترین استراتژی های فرزندپروری شامل روش های مثبت و رابطه محور (مثل تقویت مثبت، به ویژه تحسین و پیامدهای طبیعی/منطقی) هستن که اثربخشی شون ثابت شده.»
این مطالعات نشان می دهند که درک ما از اثربخشی تنبیه بدنی کودکان همچنان نیازمند تحقیقات جامع تر و با معیارهای اخلاقی جدید است. اتکینسون در پایان گفت: «در این مرحله، منصفانه است که بگیم استفاده از تنبیه بدنی یک استراتژی فرزندپروری پرخطر محسوب میشه.»
مطالعه «آیا مدرک آزمایشی برای اثربخشی کتک زدن انضباطی وجود دارد؟ بررسی و متاآنالیز چهار کارآزمایی کنترل شده» توسط لزلی اتکینسون، جنیفر خوری، مگان کنی و آندره آ گونزالس نوشته شده است.
در نهایت، شواهد علمی حاکی از آن است که برای پرورش کودکانی سالم و مسئولیت پذیر، باید به دنبال راه هایی بود که بر پایه احترام متقابل و درک نیازهای عاطفی آن ها بنا شده باشد. جایگزین کردن تنبیه بدنی با استراتژی های مثبت نه تنها تنش های خانوادگی را کاهش می دهد، بلکه مسیر رشد کودک را هموارتر می سازد.
Researchers find major flaws in the historical clinical trials used to justify spanking
