تجربیات ناگوار ابتدای زندگی می توانند تاثیرات عمیق و ماندگاری بر سلامت فرد داشته باشند و شناخت دقیق عواقب تروما کودکی در سالمندی به پیشگیری از بیماری های مزمن و افسردگی در سنین بالاتر کمک می کند.
افرادی که توی سال های اولیه زندگی شون تجربه های سخت و آسیب زایی رو از سر گذروندن، با ریسک بالاتری برای ابتلا به مشکلات همزمان جسمی و روانی در سنین بالاتر روبرو هستن. یه مطالعه مشاهده ای جدید که هزاران فرد میانسال و مسن رو طی چندین سال تحت نظر داشته، نشون داده که سختی های دوران کودکی به شدت می تونه همزمانی بیماری های جسمی مزمن و افسردگی بالینی رو در آینده پیش بینی کنه. این تحقیق که دیدگاه های جدیدی درباره تاثیر تروماهای اولیه زندگی بر سلامت طولانی مدت انسان ارائه می ده، در مجله Journal of Affective Disorders منتشر شده و اهمیت درک عواقب تروما کودکی در سالمندی را برجسته می کند.
تجربه های ناخوشایند دوران کودکی شامل طیف گسترده ای از سختی های شدیده که قبل از رسیدن فرد به سن بزرگسالی رخ می ده. این اتفاقات آسیب زا شامل مواردی مثل آزار جسمی، خشونت عاطفی، قلدری های مداوم و بی توجهی کلی والدین می شه. این مفهوم همچنین مشکلات گسترده تر خانوادگی رو هم در بر می گیره؛ مثل شاهد خشونت خانگی بودن، زندگی با یکی از اعضای خانواده که بیماری روانی شدید داره، یا تحمل فقر مطلق و از دست دادن والدین. محقق های حوزه سلامت در حال مطالعه این موضوع هستن که چطور این سختی های اولیه و رابطه باورهای کودکی با سلامت روان، بیولوژی و رفتار انسان رو در طول کل زندگی شکل می ده و سعی دارن بفهمن که تروماهای اولیه چطور با بالا رفتن سن فرد، سایه بلندشون رو روی سلامتی اون می اندازن. این بررسی به روشن شدن عواقب تروما کودکی در سالمندی کمک شایانی می کند.
تاثیر و عواقب تروما کودکی در سالمندی؛ یافته های جدید
متخصص های پزشکی به طور فزاینده ای متوجه یه الگوی سلامت خاص شدن که در اون بیمارها به طور همزمان هم از یه اختلال روانی و هم از یه بیماری جسمی مزمن رنج می برن، که این موضوع چالش های شدیدی رو برای سیستم های بهداشتی ایجاد می کنه. درک این الگو برای پرداختن به عواقب تروما کودکی در سالمندی حیاتی است. افرادی که هم با افسردگی و هم با بیماری هایی مثل دیابت یا بیماری های قلبی روبرو هستن، اغلب نتایج درمانی بدتری نسبت به کسایی دارن که فقط به یکی از این شرایط مبتلا هستن. این افراد معمولا برای دنبال کردن درمان های پزشکی با سختی بیشتری روبرو می شن و با گذشت زمان هزینه های پزشکی خیلی بالاتری رو متحمل می شن. این فشار سلامتی دوگانه، اغلب باعث سرعت گرفتن زوال شناختی می شه و خطر مرگ ومیر کلی رو در جمعیت های سالخورده افزایش می ده.
تحقیقات گذشته بارها سختی های دوران کودکی رو به مشکلات سلامتی در بزرگسالی ربط دادن، اما بیشتر این بررسی ها به بیماری های جسمی و چالش های سلامت روان به صورت کاملا جداگانه نگاه می کردن. همچنین تحقیقات قبلی معمولا روی داده های مقطعی تکیه داشتن که همین موضوع تعیین توالی دقیق اتفاقاتی که منجر به بیماری می شه رو خیلی سخت می کرد. شینگ هه، محقق مؤسسه تحقیقات جمعیت در دانشگاه پکن، مطالعه جدیدی رو برای بررسی نحوه شکل گیری این شرایط دوگانه در طول زمان مدیریت کرده. اون و همکارانش سعی کردن مسیرهای تکاملی خاصی رو که یک کودکی سخت رو به مشکلات سلامتیِ ترکیبی در سنین بالا وصل می کنه، ترسیم کنن و نشان دهند که چگونه عواقب تروما کودکی در سالمندی خود را بروز می دهد.
برای آزمایش سیستماتیک این ایده ها، محقق ها اطلاعات به دست اومده از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین رو تجزیه و تحلیل کردن. این پروژه عظیم و مداوم، داده های گسترده سلامت، اقتصادی و اجتماعی-اقتصادی رو از بزرگسالان در سراسر چین جمع آوری می کنه. این نظرسنجی که نماینده کل کشور هست، شامل افرادی با پس زمینه های متنوع، از روستاهای دورافتاده گرفته تا مراکز شهری بزرگ با درآمدهای مختلف می شه. این حجم بزرگ از شرکت کننده ها فرصتی رو برای مطالعه پیری در کشوری با درآمد متوسط فراهم کرده که در اون موارد تروماهای اولیه نسبتا بالا هست.
در تصویر زیر، شمایی کلی از مسیرهای احتمالی که تروماهای زودهنگام را به مشکلات مزمن در دوران پیری متصل می کنند، مشاهده می شود.
این تصویر به خوبی نشان می دهد که عواقب تروما کودکی در سالمندی چگونه می تواند از سطح روانی به سطح بیولوژیک و فیزیکی گسترش یابد.
تیم تحقیقاتی 4015 نفر رو انتخاب کردن که وقتی مطالعه اولیه در سال 1390 شروع شد، کاملا از نظر مشکلات ترکیبی جسمی و روانی سالم بودن. تمام شرکت کننده ها 45 سال به بالا داشتن. محقق ها این افراد رو از طریق نظرسنجی های پیگیری مداوم که در سال های 1392، 1394 و 1397 انجام شد، ارزیابی کردن. در یک مرحله نظرسنجی اختصاصی و جداگانه در سال 1393، شرکت کننده ها به سوالات بسیار دقیقی در مورد تاریخچه زندگی اولیه شون پاسخ دادن.
محقق ها از یک چارچوب استاندارد بین المللی شامل 20 شاخص مختلف استفاده کردن تا شرکت کننده ها رو کاملا بر اساس میزان سختی های شدیدی که در دوران کودکی تجربه کرده بودن، دسته بندی کنن. همه شرکت کننده ها بر اساس حجم سختی هایی که به پرسشگران گزارش داده بودن، به سه گروه متمایز تقسیم شدن. گروه اول به عنوان گروه پایه در نظر گرفته شد، شامل افرادی که هیچ اتفاق ناخوشایندی رو از دوران رشدشون به یاد نمی آوردن. گروه دوم شامل افرادی بود که بین یک تا سه نوع مختلف از سختی های دوران کودکی رو گزارش کرده بودن. این روش شناسی به درک بهتر عواقب تروما کودکی در سالمندی کمک می کند.
گروه آخر شامل افرادی بود که در معرض خطر بالا قرار داشتن؛ یعنی کسایی که طبق تعریف محقق ها، قبل از رسیدن به سن بزرگسالی با چهار نوع یا بیشتر از سختی های مختلف روبرو شده بودن. محقق ها تغییرات سلامتی این شرکت کننده ها رو به طور مداوم در طول دوره مطالعه چندساله زیر نظر گرفتن. اون ها سلامت روانی رو با استفاده از یک پرسشنامه غربالگری استاندارد که مخصوص تشخیص علائم افسردگی طراحی شده بود، ارزیابی کردن. سلامت جسمی هم با شروع هر کدوم از 14 بیماری مزمن جداگانه، از جمله فشار خون بالا، آسم، بیماری کبدی، آرتروز، بیماری کلیوی و سرطان اندازه گیری شد.
چگونه عواقب تروما کودکی در سالمندی در طول زمان آشکار می شود؟
اگر شرکت کننده ای علائم بالینی افسردگی رو نشون می داد و همزمان در همون دوره پیگیری، ابتلای خودش رو به یک بیماری جسمی جدید گزارش می کرد، به طور رسمی در دسته «شرایط ترکیبی» قرار می گرفت. این شرایط ترکیبی به وضوح نشان دهنده عواقب تروما کودکی در سالمندی است. شیوع کلی سختی های اولیه در گروه مورد مطالعه به طرز غیرعادی بالا بود. بیش از 85 درصد شرکت کننده ها گزارش دادن که حداقل یک اتفاق ناخوشایند رو در کودکی تجربه کردن؛ آماری که به طور قابل توجهی بالاتر از ارقام معمول در کشورهای غربی هست. در طول دوره پیگیری، کمی بیش از 42 درصد از شرکت کننده های مطالعه در نهایت به شرایط ترکیبی روانی و جسمی مبتلا شدن.
سرعت شروع بیماری بسته به شدت چالش های اولیه زندگی فرد به وضوح متفاوت بود؛ به طوری که تقریبا 33 درصد از افرادی که هیچ سختی در کودکی نداشتن، در نهایت دچار شرایط دوگانه شدن. در مقابل، تقریبا 53 درصد از افراد گروه «در معرض خطر بالا»، در نهایت هم به افسردگی بالینی و هم به یک بیماری جسمی مزمن و شدید مبتلا شدن. محقق ها افزایش ریسک عددی دقیق رو بعد از تنظیم متغیرهایی مثل سن، جنسیت، سطح تحصیلات، محل زندگی و رفتارهای سلامتی مثل مصرف الکل و سیگار محاسبه کردن. اون ها یک رابطه تناسبی واضح، که اغلب رابطه «دوز-پاسخ» نامیده می شه، بین سختی های اولیه و بیماری های بعدی در داده های آماری پیدا کردن.
شرکت کننده هایی که یک تا سه سختی در دوران کودکی داشتن، در مقایسه با گروه پایه، با 20 درصد خطر بالاتر برای ابتلا به شرایط ترکیبی روبرو بودن. افرادی که چهار سختی یا بیشتر رو تحمل کرده بودن، با یک ریسک تناسبی عظیمِ 56 درصدی روبرو شدن. داده های تحلیلی همچنین تفاوت های واضحی رو بین زن ها و مردها در مورد نتایج سلامتی طولانی مدت نشون داد. زن هایی که سطح مشابهی از سختی های دوران کودکی رو تجربه کرده بودن، نسبت به همتایان مرد خودشون، با خطرات به مراتب بالاتری برای ابتلا به شرایط ترکیبی روبرو بودن.
هم تروماهای بین فردی مثل خشونت خانگی و هم تروماهای غیر بین فردی مثل از دست دادن والدین، در ایجاد این تفاوت جنسیتی نقش داشتن. تیم تحقیقاتی حدس می زنه که این شکاف ریسک ممکنه بازتاب دهنده تفاوت های بیولوژیکی در نحوه واکنش بدن زنان به استرس مزمن در طول دهه ها باشه. اون ها اضافه کردن که انتظارات فرهنگی و اجتماعی که به شدت روی دوش زن ها گذاشته می شه هم ممکنه در این آسیب پذیری جسمی بیشتر نقش داشته باشه. دانشمندان برای اینکه بفهمن دقیقا چطور اتفاقات اولیه زندگی مستقیما به بیماری در سنین بالا ختم می شه، مسیرهای تکاملی درگیر در این موضوع رو ترسیم کردن.
اون ها بررسی کردن که آیا فرد اول فقط دچار افسردگی می شه یا فقط بیماری جسمی، قبل از اینکه در نهایت به شرایط ترکیبی برسه. اون ها متوجه شدن که شروع افسردگی یا یک بیماری مزمن در اوایل بزرگسالی، اغلب به عنوان اولین پله عمل می کنه. یک کودکی سخت اول به یک مشکل سلامتیِ تنها منجر می شه، و اون مشکل اولیه بعدا احتمال آماریِ اینکه بیمار دچار یک بحران سلامتیِ گسترده تر و چندسیستمی بشه رو افزایش می ده.
برای شرکت کننده هایی که کمتر در معرض سختی های دوران کودکی بودن، بیماری های جسمی مزمن به عنوان پله اصلی برای حرکت به سمت شرایط ترکیبی عمل می کرد. اما برای افرادی که در معرض خطر بالا بودن، علائم اولیه افسردگی نقش خیلی پررنگ تری در تسریع شروع یک بیماری جسمی جداگانه داشت. محقق ها توضیح دادن که ترومای اولیه می تونه با تغییر دادن مکانیسم های درونی تنظیم استرس در سیستم عصبی مرکزی، اساسا بیولوژی انسان رو مختل کنه. این وضعیت مداومِ استرس بیولوژیکی بالا در بدن می تونه باعث التهاب سیستمیک بشه و پاسخ های ایمنی رو مختل کنه و به تدریج سلامت روحی و جسمی رو از بین ببره.
تیم تحقیقاتی محاسبات آماری خودشون رو با مجموعه ای از تست های جایگزین تایید کردن تا از نتایج اولیه مطمئن بشن. اون ها بررسی کردن که آیا بیماری های جسمی نادر باعث انحراف در داده های مشاهده ای شدن یا نه، که تایید شد اینطور نبوده. اون ها همچنین تعداد اتفاقات ناخوشایند کودکی رو به جای دسته بندی در گروه های صلب، به عنوان یک عدد پیوسته در نظر گرفتن. این روش تست خاص نشون داد که خطر مشکلات سلامتی در سطوح خیلی پایینِ سختی، نسبتا ثابت می مونه، اما به محض اینکه فرد به آستانه خاصِ چهار اتفاق ناخوشایند یا بیشتر می رسه، ریسک با سرعت زیادی بالا می ره.
در حالی که این مطالعه بر پایه یک نمونه ملی بزرگ و نماینده انجام شده، محقق ها به چندین محدودیت در روش انتخابی خودشون هم اشاره کردن. داده های اولیه درباره سختی های دوران کودکی کاملا بر اساس یادآوری اتفاقات آسیب زای چندین دهه قبل توسط شرکت کننده ها بود. گزارش های شخصیِ گذشته نگر ممکنه گاهی باعث خطاهای حافظه تصادفی بشه یا منجر به گزارش نکردن عمدیِ اتفاقات شخصیِ خیلی تلخ بشه. تیم تحقیقاتی همچنین به اطلاعات قابل اعتمادی در مورد درمان های خاص پزشکی، روان شناختی یا دارویی که شرکت کننده ها ممکنه در دوران اوایل بزرگسالی دریافت کرده باشن، دسترسی نداشتن.
علاوه بر این، این مطالعه مشاهده ای فقط سلامت روانی رو از نظر علائم افسردگی بالینی اندازه گیری کرده. محقق ها خاطرنشان کردن که سختی های دوران کودکی می تونه آسیب پذیوری بزرگسالان رو نسبت به طیف وسیعی از شرایط سلامت روان دیگه، مثل اختلالات اضطرابی یا علائم طولانی مدتِ مرتبط با تروما هم افزایش بده. مطالعات علمی آینده باید این مسائل روان شناختی دیگه رو هم در بر بگیرن تا کاملا درک بشه که سختی های اولیه چطور روی جمعیت های در حال پیر شدن در سطح جهانی تاثیر می ذاره. تحقیقات بالینی آینده ممکنه بررسی کنن که آیا مداخلات زودهنگام، شبکه های حمایتی اجتماعی قوی و برنامه های پزشکی اجتماعی می تونن با موفقیت چرخه تشدیدِ چندبیماری رو قبل از شروع شدنش بشکنن یا نه.
سیستم های پزشکی معمولا بیماری های جسمی و مسائل سلامت روان رو در دپارتمان های کاملا جداگانه و توسط متخصص های مختلف درمان می کنن. دانشمندان امیدوارن با شناسایی دقیق نحوه ظهور همزمانِ این شرایط در طول زمان، کارشون رویکردی متحدتر و کل نگرتر رو در مراقبت های اولیه بیماران تشویق کنه. پزشک هایی که بیماران رو برای بیماری های مزمنِ رایج غربالگری می کنن، می تونن از گنجاندن سوالات استاندارد در مورد تاریخچه زندگی اولیه و وضعیت عاطفی فعلی بیمار سود زیادی ببرن. شناسایی افراد مسنِ آسیب پذیر و ارائه مراقبت های روان پزشکی پیشگیرانه و هدفمند می تونه بار شدید جسمی، عاطفی و مالی رو که بر دوش جمعیت های در حال پیر شدن در سراسر جهان هست، کاهش بده و به مدیریت بهتر عواقب تروما کودکی در سالمندی کمک کند.
تحلیل دقیق ارتباط بین تجربیات ناگوار ابتدای زندگی و سلامت دوران سالخوردگی، اهمیت اتخاذ رویکردهای کل نگر در پزشکی را برجسته می کند. از آنجا که تروماهای دوران کودکی می توانند زمینه ساز چرخه ای از فرسودگی جسمی و روانی در آینده باشند، فراهم کردن بسترهای حمایتی و درمانی یکپارچه برای مدیریت بهتر این چالش ها در سنین بالا به یک ضرورت تبدیل شده است.
این مطالعه با عنوان «تاثیر طولانی مدت تجربه های ناخوشایند دوران کودکی بر چندبیماری جسمی و روانی در سنین بالا: یک مطالعه کوهورت آینده نگر روی بزرگسالان میانسال و مسن در چین»، توسط شینگ هه، مینگ شینگ وانگ، یوشان دو، زی یی یه، یینگ یانگ و چائو گوئو نوشته شده است.
Childhood trauma linked to elevated risk of simultaneous physical and mental illness in old age
