این مطلب به بررسی تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان و نقش حیاتی آن در شکل گیری توانمندی های غیرشناختی مانند خودکنترلی و مهارت های اجتماعی می پردازد و نشان می دهد که چگونه تعاملات خانوادگی از طریق حمایت اجتماعی و فعالیت های فیزیکی بر رشد شخصیتی فرزندان اثر می گذارند.
تحلیل داده های نظرسنجی پنل آموزش چین (1393-1394) نشون داد که تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان با توانمندی های غیرشناختی قوی تر در نوجوان ها در ارتباطه. مشخص شد که این پیوند هم مستقیمه و هم به صورت غیرمستقیم عمل می کنه؛ یعنی ارتباط بهتر والدین و فرزندان، حمایت اجتماعیِ در دسترس بچه ها رو بیشتر می کنه، که این موضوع اون ها رو از نظر جسمی فعال تر می کنه و در نهایت باعث تقویت مهارت های غیرشناختی شون می شه. این مقاله در PLOS One .
توانمندی های غیرشناختی مجموعه ای گسترده از ویژگی های روان شناختی هستن که مستقیما به ظرفیت فکری (مثل IQ) ربط ندارن، اما به شدت روی رفتار، انگیزه و نتایج زندگی تاثیر می ذارن. این توانمندی ها شامل ویژگی هایی مثل خودکنترلی، پشتکار، تنظیم هیجانی و مهارت های اجتماعی می شن. در دوران نوجوانی، این ویژگی ها هنوز در حال شکل گیری هستن و به ویژه نسبت به تاثیرات محیطی مثل خانواده، مدرسه و روابط با هم سالان حساسیت زیادی دارن.
خودتنظیمی به نوجوان ها اجازه می ده تا تکانه هاشون رو مدیریت کنن و لذت های آنی رو به تاخیر بندازن، که این برای موفقیت تحصیلی و اجتماعی حیاتیه. ثبات عاطفی به اون ها کمک می کنه تا با استرس، فشار هم سالان و چالش های مربوط به هویت که در این مرحله از رشد معمول هست، کنار بیان. شایستگی های اجتماعی، مثل همدلی و مهارت های ارتباطی، شکل گیری دوستی ها و ادغام در گروه های اجتماعی رو تسهیل می کنه.
اهمیت تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان در توانمندی های غیرشناختی
مینگهان کای، نویسنده مطالعه، و همکاراش می خواستن رابطه بین تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان و توانمندی های غیرشناختی رو بررسی کنن. علاوه بر این، اون ها قصد داشتن مکانیسم های روان شناختی احتمالی که پشت این پیوند هست رو هم کشف کنن.
نویسندگان مطالعه داده های نظرسنجی پنل آموزش چین (CEPS) رو تحلیل کردن. این نظرسنجی دانش آموزان دوره متوسطه، والدین، معلم ها و مدیران مدرسه رو جذب می کنه و از تکنیک های نمونه گیری پیچیده استفاده می کنه تا نمونه ای تا حد ممکن معرف کل جامعه به دست بیاره. داده های استفاده شده در این مطالعه مربوط به 5,055 دانش آموز کلاس هشتم (حدودا 14 ساله) بود که در طول سال تحصیلی 1393-1394 یک نظرسنجی پیگیری رو تکمیل کرده بودن.
در ادامه تصویری مرتبط با تعاملات خانوادگی و رشد نوجوانان را مشاهده می کنید که نشان دهنده اهمیت فضای صمیمی خانه است.
این تصویر به خوبی گویای این است که چگونه یک رابطه نزدیک می تواند زمینه ساز موفقیت های آتی فرزندان باشد.
نویسندگان مطالعه از اطلاعات مربوط به پنج ویژگی بزرگ شخصیتی شرکت کنندگان (روان رنجوری، دلپذیر بودن، گشودگی، برون گرایی و وظیفه شناسی)، کیفیت ارتباط والدین و فرزند (که با دفعات بحث فعال والدین با فرزندان شون درباره موضوعاتی مثل «در مدرسه چه گذشت» یا «رابطه با دوستان» سنجیده می شد) و تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان در تقویت حمایت اجتماعی (مثلا «بیشتر هم کلاسی های من با من مهربان هستند») و ورزش فیزیکی (کل مدت زمان ورزش هفتگی) استفاده کردن. سپس نویسندگان از داده های پنج ویژگی بزرگ شخصیتی برای ایجاد یک شاخص یکپارچه جهت سنجش کل توانمندی های غیرشناختی استفاده کردن.
نتایج نشون داد بچه هایی که ارتباط بهتری با والدین شون داشتن، که خود بازتابی از تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان است، تمایل داشتن سطوح بالاتری از حمایت اجتماعی، مقدار کمی ورزش فیزیکی بیشتر و توانمندی های غیرشناختی به مراتب بهتری رو گزارش کنن.
محقق ها سپس یک مدل آماری رو آزمایش کردن که پیشنهاد می داد تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان با ایجاد یک «واکنش زنجیره ای» از حمایت اجتماعی بهتر و ورزش فیزیکی بیشتر، روی توانمندی های غیرشناختی تاثیر می ذاره. نتایج نشون داد که این اثر زنجیره ای غیرمستقیم واقعا وجود داره: ارتباط خوب در خونه باعث می شه نوجوان احساس حمایت اجتماعی بیشتری کنه؛ احساس حمایت شدن باعث می شه نوجوان تمایل بیشتری به شرکت در ورزش های فیزیکی داشته باشه؛ و ورزش منظم فیزیکی باعث ساختن شخصیت و تنظیم هیجانی می شه. در واقع بررسی ارتباط فعالیت بدنی، عملکرد مغز و سلامت ذهن نشان می دهد که این فعالیت ها نقش مهمی در سلامت ذهن ایفا کرده و در نهایت توانمندی های غیرشناختی اون ها رو تقویت می کنه.
با این حال، این واکنش زنجیره ای به طور کامل ارتباط بین توانمندی های غیرشناختی و تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان رو توضیح نمی داد، چون یک ارتباط مستقیم قوی هم همچنان باقی مونده بود. به عبارت ساده، فقط حرف زدن با یک نوجوان مستقیما شخصیت و ثبات عاطفی اون رو بهتر می کنه.
جالبه که محقق ها فهمیدن فواید ارتباط والدین و فرزندان برای نوجوان های شهری قوی تر از نوجوان های روستایی بوده. اون ها پیشنهاد می دن که این ممکنه به دلیل ساختار اجتماعی دوگانه شهری-روستایی در چین باشه، جایی که والدین شهری اغلب سطح تحصیلات بالاتری دارن و زمان بیشتری رو با بچه هاشون می گذرونن، در حالی که والدین روستایی مکررا برای کار مهاجرت می کنن یا از سبک های فرزندپروری سنتی تر و با ارتباط کمتر پیروی می کنن.
اون ها همچنین متوجه شدن که این اثر برای تک فرزندها در مقایسه با بچه هایی که خواهر و برادر دارن قوی تر بوده، احتمالا به این دلیل که والدین در خانواده های تک فرزند می تونن تمام وقت، انرژی و منابع خودشون رو صرف ایجاد ارتباط نزدیک کنن.
نتیجه گیری درباره تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان
نویسندگان مطالعه نتیجه گرفتن که: «یافته ها نشون می ده که تاثیر ارتباط والدین بر نوجوان به طور قابل توجهی توانمندی های غیرشناختی نوجوان ها رو تقویت می کنه و حمایت اجتماعی و ورزش فیزیکی به عنوان میانجی های مستقل و مشترک در این رابطه عمل می کنن و یک اثر میانجی زنجیره ای رو تشکیل می دن. توصیه می شه که والدین ارتباط با فرزندان نوجوان شون رو از طریق روش های مختلف تقویت کنن و بر سبک ها و تکنیک های ارتباطی مؤثر برای بالا بردن کیفیت تعاملات والدین و فرزند تمرکز کنن.»
این مطالعه به اهمیت روان شناختی ارتباط والدین و فرزندان روشنی می بخشه. با این حال، باید توجه داشت که تکیه بر داده های خودگزارش دهی نوجوانان در مورد ویژگی های شخصیتی و عادت های ورزشی خودشون، فضا رو برای سوگیری در اندازه گیری باز می ذاره. علاوه بر این، چون داده ها مقطعی هستن (در یک مقطع زمانی در سال 1393-1394 گرفته شدن)، طراحی مطالعه اجازه نمی ده که استنتاج های علی قطعی از نتایج گرفته بشه.
مقاله «ارتباط بین ارتباط والدین و فرزند و توانمندی های غیرشناختی نوجوانان: بررسی اثر میانجی زنجیره ای»، توسط مینگهان کای، هویجی گوئو، دایلونگ فانگ، یائو ژنگ، ویفنگ گوئو، ژنگمی لین و ژیکیانگ ژنگ نوشته شده است.
توجه به کیفیت گفت وگوها در کانون خانواده نه تنها یک وظیفه تربیتی، بلکه سرمایه گذاری برای آینده روانی و اجتماعی نوجوانان است. با تقویت پیوندهای عاطفی و تشویق به فعالیت های اجتماعی و بدنی، می توان بستری فراهم کرد تا نسل جوان با تاب آوری و مهارت های بیشتری وارد دنیای بزرگسالی شوند.
Better parent-child communication is linked to stronger soft skills and emotional stability in teens
