مصرف ال اس دی دوز پایین افسردگی را با تنظیم سیگنال های الکتریکی مغز و بازیابی واکنش های عاطفی به پاداش ها بهبود می بخشد.
یه مطالعه جدید نشون میده که ال اس دی دوز پایین افسردگی رو به شیوه های جالبی تحت تاثیر قرار میده. این تحقیق که در مجله روان داروشناسی (Journal of Psychopharmacology) منتشر شده، به تغییرات خاصی در فعالیت الکتریکی مغز بعد از مصرف یه دوز کم ال اس دی در بیمارانی که افسردگی خفیف دارن، اشاره می کنه. این تغییرات عصبی با بهبود خلق وخویی همراه بود که تا چند روز بعد از اولین استفاده هم باقی موند.
سال هاست که علاقه مردم به استفاده از مقادیر خیلی کم و نامحسوس داروهای روان گردان بیشتر شده. این عادت که معمولا بهش “میکرودوزینگ” می گن، توسط طرفدارهاش به عنوان راهی برای بهتر کردن خلق وخو، بالا بردن خلاقیت و تمرکز ذهنی تبلیغ می شه. مصرف مقادیر خیلی کم LSD هر چند روز یک بار، به خصوص بین کسایی که دنبال راه های جایگزین برای مدیریت افسردگی هستن، خیلی محبوب شده و تحقیقات جدید روی ال اس دی دوز پایین افسردگی تمرکز دارد. در همین راستا، مطالعات دیگری نیز بر ترمیم مغز با دی ام تی در افسردگی به عنوان راهکاری نوین برای بازسازی سلول های عصبی تاکید دارند.
با این حال، اثبات فواید میکرودوزینگ در شرایط کنترل شده آزمایشگاهی کار سختی بوده. پرسشنامه های ذهنی که خودِ افراد پر می کنن، گاهی نمی تونن تغییرات بیولوژیکی ظریفی که زیر پوست اتفاق می افته رو ثبت کنن. برای عبور از این محدودیت ها، محقق ها سراغ اندازه گیری مستقیم فعالیت های الکتریکی مغز رفتن. اون ها حدس می زنن که ردیابی دقیق واکنش های عصبی به پاداش ها، ممکنه تغییرات بیولوژیکی ای رو نشون بده که سنجش های ذهنی معمولی یا خیلی بزرگش می کنن یا کلا نادیده اش می گیرن.
جیمز گلیزر، محقق دپارتمان روان پزشکی دانشگاه نورت وسترن، این تحقیق رو به همراه همکارهای خودش از دانشگاه شیکاگو رهبری کرد. تیم تحقیق شامل هانا مولا، رویس لی، رابین ناس لاک و هریت دی ویت بود. این گروه اخیرا متوجه شدن که دوزهای پایین LSD واکنش های مغزی به پاداش های مالی رو در بزرگسالان سالم تغییر میده. با تکیه بر اون کار قبلی، اون ها آزمایش جدیدی طراحی کردن تا ببینن آیا ال اس دی دوز پایین افسردگی را در افراد با خلق وخوی افسرده نیز می تواند بهبود بخشد.
ال اس دی دوز پایین و تاثیر آن بر افسردگی
افرادی که از افسردگی رنج می برن، اغلب توانایی شون برای پردازش پاداش ها ضعیف می شه. وقتی چیزی برنده می شن یا بازخورد مثبتی می گیرن، مغزشون به اندازه مغز افراد سالم واکنش نشون نمی ده. این کاهش پردازش عاطفی می تونه انگیزه رو از بین ببرد و یادگیری از اشتباهات یا سازگار کردن رفتار رو سخت کنه. محقق ها می خواستن بدونن آیا مقدار کمی LSD می تونه به نرمال کردن این پردازشِ مختل شده ی پاداش و در نتیجه کاهش علائم ال اس دی دوز پایین افسردگی کمک کنه یا نه.
در تصویر زیر، شمایی از واکنش های عصبی و تغییرات احتمالی فعالیت مغز تحت تاثیر دوزهای پایین مواد روان گردان نشان داده شده است که بر اهمیت درک بیولوژی اعصاب در درمان های مدرن تاکید دارد.
این تصویر به خوبی نشان می دهد که چگونه مداخلات دارویی ظریف می توانند الگوهای پردازش اطلاعات را در مغزهای افسرده تغییر دهند و به بهبود عملکرد شناختی کمک کنند.
برای اندازه گیری این تنظیمات ظریف مغزی، تیم از الکتروانسفالوگرافی (نوار مغزی) استفاده کرد. این تکنیک شامل قرار دادن شبکه ای از حسگرها روی پوست سر فرده تا سیگنال های الکتریکی که از ارتباط نورون ها با هم ساطع می شه رو ثبت کنه. چون این حسگرها فعالیت رو به صورت لحظه ای اندازه گیری می کنن، دیدِ فوق العاده دقیقی از نحوه واکنش لحظه به لحظه مغز ارائه می دن.
محقق ها واکنش مغز به بازخورد رو به سه مرحله زمانی تقسیم کردن. اول، یه موج الکتریکی فوری که شوک اولیه برنده شدن یا باختن رو کدگذاری می کنه. دوم، یه موج انگیزشی که حافظه فعال مغز رو با اطلاعات زمینه ای به روز می کنه و اندازه پاداش رو دسته بندی می کنه. در نهایت، یه موج طولانی از فعالیت الکتریکی که ارزش عاطفی عمیق تر نتیجه رو نشون میده.
معلوم شده که این الگوی نهایی و طولانی مدت فعالیت الکتریکی با فعال شدن “آمیگدال” در ارتباطه؛ خوشه ای از نورون ها به شکل بادام که در اعماق مغز قرار داره. آمیگدال پردازش عاطفی رو تنظیم می کنه و اغلب در افرادی که از افسردگی رنج می برن، عملکرد غیرطبیعی داره. چون مطالعات قبلی نشون داده بودن که روان گردان ها می تونن ارتباطات آمیگدال رو تغییر بدن، محقق ها حدس زدن که این موج عاطفی نهایی مغز ممکنه به طور خاص به دارو حساس باشه.
در این آزمایش سی و چهار داوطلب سالم بین 18 تا 35 سال شرکت کردن. این شرکت کننده ها امتیازهای مختلفی در پرسشنامه استاندارد افسردگی داشتن. بعضی از داوطلب ها علائم خیلی کمی داشتن، در حالی که بقیه در زمان مطالعه، احساسات افسردگی خفیف تا متوسطی رو گزارش کرده بودن. این رویکرد ابعادی به محقق ها اجازه داد تا به افسردگی به عنوان یه طیف نگاه کنن، نه یک دسته بندی خشک و صلب.
هر شرکت کننده در دو جلسه آزمایشگاهی پنج ساعته مجزا با فاصله حداقل یک هفته شرکت کرد. در یک جلسه، اون ها دوز پایین 26 میکروگرمی از LSD رو دریافت کردن. در جلسه دیگه، به اون ها یک دارونما (پلاسِبو) داده شد. این مطالعه به صورت “دوسوکور” انجام شد، یعنی نه شرکت کننده ها و نه محقق هایی که جلسات رو اداره می کردن، نمی دونستن که در هر روز کدوم ماده تجویز شده.
دوز 26 میکروگرمی استفاده شده در این مطالعه، به طور خاص انتخاب شد تا در محدوده میکرودوزینگ باشه. دوز استاندارد تفریحی یا درمانی LSD که برای ایجاد تجربه های کامل توهم زایی استفاده می شه، معمولا بین 75 تا 200 میکروگرم هست. با استفاده از بخش کوچکی از اون مقدار، محقق ها هدفشون این بود که تغییرات در عملکردهای پایه مغز و پتانسیل ال اس دی دوز پایین افسردگی را مشاهده کنن، بدون اینکه داوطلب ها دچار خطاهای حسی شدید یا توهمات بصری بشن که بتونه در بازی کامپیوتری آزمایش اختلال ایجاد کنه.
در زمان اوج اثر دارو، داوطلب ها یه بازی کامپیوتری رو انجام دادن که برای تست واکنش اون ها به پاداش ها طراحی شده بود. اول، صفحه نمایش علامتی رو نشون می داد که مشخص می کرد آیا در دور بعدی شانس بردن پول وجود داره یا نه. بعد، شرکت کننده ها باید به محض ظاهر شدن یک شکل هدف، سریع یک دکمه رو فشار می دادن. در نهایت، صفحه نمایش بازخوردی رو نشون می داد که به بازیکن می گفت آیا واکنشش اون قدر سریع بوده که یه پاداش مالی کوچک برنده بشه یا خیلی کند بوده.
در حالی که شرکت کننده ها بازی می کردن، حسگرهای پوست سر الگوهای الکتریکی خاص رو موقع تحلیل عملکردشون ردیابی می کردن. دانشمندها به خصوص به اون موج عاطفی طولانی مدت علاقه داشتن که معمولا چند صدم ثانیه بعد از دریافت بازخورد منفی (در مقایسه با بازخورد مثبت) رخ میده. در مغزهای سالم، تجربه از دست دادن پول یه واکنش الکتریکی قوی ایجاد می کنه که واکنش معمولی به برنده شدن در مقابلش خیلی کوچیکه.
این واکنش شدید به باختن، یه هدف تکاملی خاص داره. مغز با ایجاد یه پاسخ عاطفی تقویت شده به نتایج منفی، فرد رو وادار می کنه که خودش رو سازگار کنه، بیشتر تمرکز کنه و از اشتباهات آینده جلوگیری کنه. یه واکنش قوی به شکست به آدم ها کمک می کنه تا ارزش عاطفی بالاتری برای کار قائل بشن، که به طور طبیعی عملکرد کلی اون ها رو در تلاش های بعدی بهتر می کنه.
در طول جلسات دارونما، محقق ها دقیقا همون چیزی رو مشاهده کردن که از شرکت کننده هایی با سطح افسردگی بالاتر انتظار می رفت. بدون تاثیر داروی فعال، افرادی که خلق خوی افسرده تری داشتند، واکنش الکتریکی کمتری به باختن در بازی نشون دادن. به نظر می رسید توانایی اون ها برای پردازش گزند عاطفیِ یک پاداشِ از دست رفته ضعیف شده، که کاملا با ویژگی های کلاسیک بی حسی عاطفی در افسردگی همخوانی داشت.
این روند در طول جلسه داروی اصلی به وضوح تغییر کرد. تجویز دوز پایین روان گردان، واکنش مغز به بازخورد منفی در بازی رو عوض کرد. در داوطلب هایی که علائم اولیه افسردگی شون بیشتر بود، دارو فاصله فعالیت الکتریکی بین سناریوهای باخت و برد رو بیشتر کرد. مغز اون ها واکنش عاطفیِ بسیار بزرگتری نسبت به از دست دادن پاداش نشون داد.
این واکنش بیولوژیکی نشون میده که این ماده به طور موقت یک واکنش عاطفیِ معمولی تر به بازخوردها رو بازیابی کرده. افراد با افسردگی خفیف تا متوسط، شروع کردن به پردازش پاداش های به دست نیومده با همون شدت عصبی ای که معمولا در افراد بدون اختلال خلق وخو دیده می شه. به نظر می رسید دارو واکنش های عصبی ضعیف شده ای رو که معمولا با علائم ال اس دی دوز پایین افسردگی همراهه، معکوس کرده و درگیری عاطفی اون ها با کار رو تقویت کرده.
این تغییرات در فعالیت موج مغزی به طور مستقیم با بهبود واقعی در احساس داوطلب ها همراه بود. شرکت کننده هایی که بیشترین افزایش رو در این پاسخ الکتریکی به بازخورد منفی نشون دادن، بیشترین افزایش رو هم در خلق وخوی مثبت در طول جلسه دارو گزارش کردن. اندازه گیری های مستقیم بیولوژیکی دقیقا بازتاب دهنده تجربه های ذهنی اون ها موقع بازی کردن تحت تاثیر دوز بسیار کم روان گردان بود.
این فواید ظاهری به زمان حضور در آزمایشگاه محدود نشد. محقق ها سطح افسردگی شرکت کننده ها رو دوباره دو روز بعد از هر جلسه تست کردن. داوطلب هایی که واکنش الکتریکی بالایی به باختن در بازیِ پاداش در طول جلسه داروی فعال نشون داده بودن، چهل و هشت ساعت بعد، سطح افسردگی کلی کمتری رو گزارش کردن. تنظیم عصبی داخل آزمایشگاه، پیش بینی کننده یک بهبود ماندگار در وضعیت عاطفی روزمره اون ها بود و این یافته ها پتانسیل ال اس دی دوز پایین افسردگی را روشن می کند.
دانشمندها همچنین متوجه تغییرات گسترده تری در نحوه درگیری مغز شرکت کننده ها با کل بازی شدن. وقتی کل گروه بررسی شد، دوز پایین LSD تفاوت فعالیت مغزی رو بین دورهایی که جایزه پولی داشتن و دورهای خنثی که چیزی نداشتن، کم کرد. به نظر می رسید این روان گردان پردازش انگیزشی بازی رو یکسان کرده و باعث شده بود که تلاش های بدون پاداش هم به اندازه تلاش های با جایزه مالی، جذاب باشن.
همه سیگنال های الکتریکی اندازه گیری شده مغز در طول آزمایش تغییر نکردن. یک مطالعه قبلی توسط همین آزمایشگاه نشون داده بود که دوز حتی پایین تر 13 میکروگرمی، فوری ترین موج مغزی مرتبط با گرفتن پاداش رو تقویت می کنه. در این آزمایش فعلی با استفاده از 26 میکروگرم، اون واکنش فوری تغییری نکرد و تفاوت بین دارو و دارونما از نظر آماری معنادار نبود. این نشون میده که دوزهای مختلف ممکنه اثرات منحصر به فرد و متفاوتی روی سیستم عصبی داشته باشن.
نویسنده ها به چندین محدودیت در تحقیق فعلی اشاره کردن. شرکت کننده ها فقط علائم گذری خلق وخوی افسرده داشتن، نه تشخیص های بالینی طولانی مدت. برای تایید اینکه آیا این الگوهای فعالیت مغزی برای جمعیت های بالینی هم درسته یا نه، به یک آزمایش بزرگتر با حضور بیمارانی که به طور رسمی دچار اختلال افسردگی اساسی و شدید هستن، نیازه. تعداد نمونه ها هم نسبتا کم بود، که می تونه توانایی تشخیص تفاوت های فردی متمایز رو محدود کنه.
آینده پژوهش در حوزه ال اس دی دوز پایین افسردگی
تحقیقات آینده باید دقیقا بررسی کنن که چطور دوزهای مختلف، مدارهای عصبی رو دستکاری می کنن. ممکنه یک “نقطه طلایی” مشخص برای رسیدن به نتایج عاطفی مطلوب بدون ایجاد اختلالات روانی ناخواسته وجود داشته باشه. تعیین اینکه آیا میکرودوزینگ مکرر در طول چندین هفته باعث تداوم این تغییرات عصبی حاد می شه یا نه، یک قدم مهم بعدی هست. دانشمندها باید بررسی کنن که آیا مغز به سازگاری ادامه میده یا اینکه نسبت به رژیم دوز پایین، مقاومت (تولرانس) پیدا می کنه.
این نتایج یک پایه بیولوژیکی اولیه برای درک نحوه تعامل مقادیر بسیار کم روان گردان ها با مغز انسان فراهم می کنه. تغییرات در ارزش گذاری پاداش نشون میده که این مواد ممکنه مداخلات هدفمندی رو برای افرادی که وضعیت عصبی-فیزیولوژیکی شون افسرده است، ارائه بدن. با هایلایت کردن تغییرات الکتریکی دقیق در پردازش عاطفی، این مطالعه مسیرهای جدیدی رو برای ارزیابی درمان های بالقوه نسل بعدی باز می کنه.
این مطالعه با عنوان «فعالیت عصبی مرتبط با پاداش پس از دوزهای پایین LSD در شرکت کنندگان با خلق افسرده» توسط جیمز گلیزر، هانا مولا، رویس لی، رابین ناس لاک و هریت دی ویت نوشته شده است.
شناخت دقیق تغییرات عصبی ناشی از دوزهای پایین مواد روان گردان، مسیر را برای ابداع روش های درمانی مکمل هموار می کند. با توجه به تاثیرات مثبت مشاهده شده بر سیستم پاداش و ماندگاری این اثرات در روزهای پس از مصرف، می توان امیدوار بود که رویکردهای نوین دارویی به بهبود کیفیت زندگی افراد درگیر با اختلالات خلقی کمک شایانی کنند.
Low doses of LSD alter emotional brain responses in people with mild depression
