تجربیات ناگوار اوایل زندگی و آزارهای روانی دوران کودکی می توانند به طور مستقیم بر کیفیت زندگی عاطفی بزرگسالان اثر بگذارند و با کاهش حس تعلق، باعث افت رضایت در زندگی مشترک شوند؛ در واقع درک تاثیر کودکی بر روابط زناشویی به ما کمک می کند تا ریشه بسیاری از چالش های صمیمیت را در الگوهای دلبستگی اولیه بیابیم.
تحقیقات جدیدی که در مجله Personality and Individual Differences منتشر شده، نشون می ده افرادی که در کودکی آزار روانی رو تجربه کردن، در بزرگسالی معمولا رضایت کمتری از رابطه شون دارن. این یافته ها به ویژه بر تاثیر کودکی بر روابط زناشویی تاکید دارند، چرا که بررسی علمی تاثیر کودکی سخت و روابط بزرگسالی بر کیفیت زندگی مشترک شواهدی ارائه می دن که این کاهش خوشبختی در روابط عاطفی به این دلیله که این افراد اغلب حس تعلق کمتری پیدا می کنن. این مطالعه پیشنهاد می کنه که رسیدگی به این حس پیوند اجتماعی ممکنه به بهبود زخم های عاطفی ناشی از بدرفتاری های روانی در اوایل زندگی کمک کنه.
مطالعات قبلی بارها تاثیر آزارهای جسمی و جنسی رو بر سلامت بزرگسالان بررسی کردن. با این حال، آزار روانی در ادبیات علمی مربوط به نتایج روابط عاطفی، اغلب نادیده گرفته شده.
آزار روانی زمانی اتفاق می افته که والدین یا مراقب، مدام از رفتارها و نگرش هایی استفاده کنن که روی رشد کودک تاثیر منفی می ذاره. این می تونه شامل انتقادهای همیشگی، کنترل عاطفی یا تحقیر عمدی باشه. از اونجایی که پیوندهای اولیه کودک نحوه نگاهش به ارتباطات رو در طول زندگی شکل می ده، بدرفتاری عاطفی می تونه پیامدهای عمیقی داشته باشد و بر تاثیر کودکی بر روابط زناشویی اثر بسزایی بگذارد.
یاکوپ ایمه (Yakup İme)، دانشیار روانشناسی مشاوره در دانشگاه نجم الدین اربکان در قونیه ترکیه، توضیح داد: «علاقه من به این موضوع از این ایده شکل گرفت که روابط اولیه والدین و فرزند می تونه اثرات موندگاری روی نحوه تجربه صمیمیت و رضایت افراد در زندگی عاطفی بزرگسالیشون بذاره.»
ایمه به PsyPost گفت: «با تکیه بر دیدگاه های روانکاوی، به ویژه چارچوب روابط شیئی ملانی کلاین و همچنین نظریه دلبستگی جان بالبی، کنجکاو بودم که بدونم چطور تجربه های اولیه آزار روانی ممکنه حس تعلق فرد به شریک عاطفیش رو مختل کنه.» دیدگاه های روانکاوی بررسی می کنن که چطور افکار ناخودآگاه و تجربیات کودکی رفتار رو شکل می دن. نظریه دلبستگی هم روی این موضوع تمرکز داره که چطور پیوندهای اولیه با مراقبان، نقشه ای برای روابط آینده می سازه.
در ادامه، تصویری را مشاهده می کنید که نمادی از چالش های درونی و تاثیرات عمیق تجربیات اولیه بر ذهن و روان است.
این تصویر به خوبی نشان می دهد که سلامت روان در بزرگسالی تا چه حد به ریشه های عاطفی ما در دوران رشد و تربیت بستگی دارد.
ایمه ادامه داد: «این رویکردهای نظری نشون می دن که الگوهای رابطه ای درونی شده در کودکی می تونن روی پیوندهای عاطفی در بزرگسالی تاثیر بذارن. این دیدگاه در نهایت من رو ترغیب کرد تا حس تعلق رو به عنوان یک مکانیسم کلیدی بررسی کنم که چگونه سختی های اوایل زندگی بر رضایت از رابطه در آینده، یعنی تاثیر کودکی بر روابط زناشویی، اثر می گذارد.» حس تعلق به احساس کلی فرد از پذیرفته شدن، ارزشمند بودن و حمایت شدن از طرف دیگران اشاره داره.
برای بررسی این ارتباطات، محقق یک مطالعه طولی طراحی کرد. مطالعه طولی روشی تحقیقیه که در اون یک گروه از افراد به طور مکرر در طول یک دوره زمانی مورد مشاهده قرار می گیرن. این رویکرد به دانشمندان اجازه می ده تغییرات رو دنبال کنن و ترتیب اتفاقات رو بهتر بفهمن.
نمونه شامل 346 جوان بود که در دانشگاهی در ترکیه تحصیل می کردن. در این گروه 213 زن و 133 مرد حضور داشتن. سن شرکت کنندگان بین 20 تا 36 سال بود و میانگین سنی اون ها حدود 25 سال بود.
جمع آوری داده ها در دو مقطع زمانی مختلف با فاصله سه ماهه انجام شد. مرحله اول در بهمن 1403 و مرحله دوم در اردیبهشت 1404 انجام شد. شرکت کنندگان فرم های نظرسنجی چاپی رو به صورت حضوری با محقق پر کردن.
برای تضمین حریم خصوصی در حالی که نظرسنجی اول و دوم با هم مطابقت داده می شدن، شرکت کنندگان از نام مستعار استفاده کردن. اون ها همچنین شناسه های خاصی مثل سه رقم آخر شماره تلفن و چند حرف آخر نام والدینشون رو به اشتراک گذاشتن. این به محقق اجازه داد تا پاسخ های فردی رو در طول دو دوره زمانی به طور دقیق ردیابی کنه.
شرکت کنندگان سه پرسشنامه خاص رو پر کردن. اولی یک مقیاس 12 موردی بود که از افراد می خواست رتبه بندی کنن والدینشون چقدر در دوران کودکی رفتارهای آزاردهنده داشتن. شرکت کنندگان در یک مقیاس چهار گزینه ای از «هرگز» تا «همیشه» پاسخ دادن.
معیار دوم یک مقیاس هفت موردی بود که میزان رضایت افراد از روابط عاطفیشون رو می سنجید. شرکت کنندگان رضایت خودشون رو در یک مقیاس هفت گزینه ای از «اصلا راضی نیستم» تا «بسیار راضی هستم» رتبه بندی کردن. در نهایت، شرکت کنندگان یک پرسشنامه 12 موردی رو برای اندازه گیری احساسات پذیرش و طرد اجتماعی پر کردن.
یافته های مهم در خصوص تاثیر کودکی بر روابط زناشویی
یافته ها نشون دهنده رابطه منفی بین آزار روانی اولیه و رضایت از رابطه در بزرگسالیه. افرادی که سطوح بالاتری از بدرفتاری عاطفی در کودکی رو گزارش کرده بودن، تمایل داشتن رضایت کمتری در روابط عاطفی خودشون گزارش کنن. داده ها نشون می ده که این ارتباط در طول زمان ثابته. این یافته ها به وضوح بر تاثیر کودکی بر روابط زناشویی صحه می گذارند و اهمیت درک آن را برجسته می کنند.
علاوه بر این، محقق متوجه شد که حس تعلق به عنوان یک میانجی در این پویایی عمل می کنه. میانجی متغیریه که رابطه بین یک علت اولیه و نتیجه نهایی اون رو توضیح می ده. در این مورد، آزار روانی در کودکی حس تعلق کمتر رو پیش بینی می کنه که در نهایت منجر به کاهش رضایت از رابطه می شه.
ایمه به PsyPost گفت: «نتایج من رو شگفت زده نکرد؛ یافته ها با چارچوب نظری و ادبیات موجود همخوانی دارن. با این حال، نمایش واضح اثرات بلندمدت آزار روانی اولیه بر حس تعلق و رضایت از رابطه در بزرگسالی، بر اهمیت این موضوع تاکید می کنه.»
ایمه توضیح داد: «این مطالعه نشون می ده که آزار روانی در دوران کودکی می تونه باعث بشه افراد در روابط عاطفی آینده شون احساس شادی و رضایت کمتری داشته باشن. دلیل اصلی این موضوع، آسیبیه که در سنین پایین به حس تعلق و دوست داشته شدن فرد وارد شده است. درک تاثیر کودکی بر روابط زناشویی در این زمینه حیاتی است.»
ایمه اضافه کرد: «از طرف دیگه، افرادی که در دوران کودکی اعتماد و توجه کافی دریافت می کنن، بهتر می تونن در روابط بزرگسالیشون اعتماد ایجاد کنن و معمولا شادتر هستن. به همین دلیل، تربیت فرزندان در محیطی دوست داشتنی، امن و حمایتی برای والدین بسیار حیاتیه. دوری از هر نوع غفلت و آزار، به خصوص در دوران کودکی، به توانایی اون ها برای شکل دادن به روابط سالم و رضایت بخش در آینده کمک زیادی می کنه. این نکات کلیدی، درک ما از تاثیر کودکی بر روابط زناشویی را کامل تر می کنند.»
مثل هر تحقیق دیگه ای، محدودیت هایی هم وجود داره. ایمه توضیح داد: «یک محدودیت مهم اینه که داده ها به صورت طولی و از طریق پرسشنامه های خوداظهاری شرکت کنندگان جمع آوری شده که ممکنه باعث سوگیری بشه. به خصوص، پاسخ ها ممکنه تحت تاثیر فاکتورهایی مثل مطلوبیت اجتماعی یا تفسیر ذهنی قرار گرفته باشن که احتمالا روی دقت یافته ها اثر می ذاره.»
فاصله سه ماهه بین دو دوره نظرسنجی هم نسبتا کوتاهه. دنبال کردن این افراد در طول چندین سال ممکنه الگوهای متفاوتی رو در مورد نحوه تکامل رضایت از رابطه نشون بده. دوره های مشاهده طولانی تر، اطلاعات دقیق تری در مورد این تغییرات روانشناختی ارائه می ده.
نمونه کاملا از دانشجویان دانشگاه در ترکیه تشکیل شده. هنجارهای فرهنگی، ساختارهای خانوادگی و سیستم های آموزشی در این منطقه خاص ممکنه روی نتایج تاثیر بذاره. در نتیجه، این یافته ها ممکنه به طور کامل برای افرادی با پیشینه های فرهنگی یا گروه های سنی مختلف صدق نکنه. این موضوع نیاز به تحقیقات بیشتر برای درک جامع تر تاثیر کودکی بر روابط زناشویی در جوامع مختلف را نشان می دهد.
ایمه گفت: «هدف بلندمدت من اینه که مکانیسم های پیونددهنده آزار روانی اولیه به نتایج روابط بزرگسالی رو با استفاده از رویکردهای چندروشه (مثل داده های مشاهده ای و گزارش های شریک عاطفی) بیشتر بررسی کنم تا استنباط های علی رو تقویت کنم. در قدم بعدی، قصد دارم عوامل محافظتی بالقوه مثل تاب آوری و حمایت اجتماعی رو بررسی کنم که ممکنه اثرات منفی تجربیات ناگوار اولیه بر حس تعلق و رضایت از رابطه رو تعدیل کنن.» این تحقیقات گسترده تر به روشن تر شدن ابعاد پیچیده تاثیر کودکی بر روابط زناشویی کمک شایانی خواهد کرد.
ایمه در پایان گفت: «در نهایت، این مسیر تحقیقاتی می تونه به توسعه مداخلات هدفمند برای بهبود بهزیستی رابطه ای در میان افرادی با سابقه آزار روانی اولیه کمک کنه.» بررسی متغیرهای دیگه مثل اعتماد به نفس یا اعتماد بین فردی هم ممکنه به توضیح چگونگی تاثیر آزار روانی اولیه بر روابط عاطفی بزرگسالان کمک کنه. این مداخلات با هدف بهبود تاثیر کودکی بر روابط زناشویی طراحی خواهند شد.
در مجموع، شناخت ریشه های عاطفی و اجتماعی که در سال های اولیه زندگی شکل می گیرند، ابزاری قدرتمند برای بازسازی روابط و افزایش کیفیت زندگی مشترک در بزرگسالی است. توجه به سلامت روان کودکان و دوری از رفتارهای آزاردهنده، نه تنها به نفع رشد فردی آن هاست، بلکه پایه گذار خانواده هایی مستحکم تر و شادتر در آینده خواهد بود.
این مطالعه با عنوان «چگونه آزار روانی زودرس از طریق حس تعلق در بزرگسالی، کاهش رضایت از رابطه را پیش بینی می کند: یک مطالعه طولی» توسط یاکوپ ایمه نوشته شده است.
A reduced sense of belonging links childhood emotional abuse to unhappier romantic relationships
