تحقیقات جدید نشان می دهند که بدرفتاری های پنهان و درک نشده توسط فرد می توانند زمینه ساز رفتارهای بزهکارانه در آینده باشند و شناخت دقیق تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم به متخصصان کمک می کند تا ریشه های پنهان بزهکاری را بهتر شناسایی کنند.
یه مطالعه جدید که توی مجله Deviant Behavior منتشر شده نشون می ده آدم هایی که باهاشون بدرفتاری می شه، حتی اگه خودشون آگاهانه متوجه این موضوع نشن، احتمال بیشتری داره که تمایل به انجام جرم در آینده داشته باشن. این مطالعه نشان می دهد که تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم می تواند قابل توجه باشد. ناظرهای مستقل می تونن این سختی های دیده نشده رو تشخیص بدن، که نشون می ده بارهای عاطفی پنهان چطوری می تونن به اعمال انسان شکل بدن. این تجربه های تشخیص داده نشده، وزن و اهمیت خودشون رو دارن و رفتار رو از لایه های زیرین فکر آگاهانه تغییر می دن.
جرم شناس ها بررسی می کنن که چطوری سختی ها روی رفتار انسان تاثیر می ذاره تا بتونن ریشه های اصلی جرم رو بهتر بفهمن. طبق یه چارچوب معروف به اسم «نظریه فشار عمومی»، تجربه اتفاقات ناخوشایند باعث ایجاد احساسات منفی می شه. این احساسات، به خصوص عصبانیت، می تونن افراد رو تحریک کنن تا برای مقابله با ناراحتی شون، دست به قانون شکنی یا فعالیت های غیرقانونی بزنن. این مکانیسم پیچیده، بررسی تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم را ضروری می سازد.
توی این فضای تئوری، «فشار» خیلی ساده یعنی یه تجربه منفی، مثل اینکه بقیه باهات بد رفتار کنن یا توی رسیدن به یه هدف شخصی شکست بخوری. از قدیم، محقق ها این سختی ها رو با از خودِ افراد می پرسیدن تا اتفاقات منفی زندگی شون رو گزارش کنن. این روش اندازه گیریِ خوداظهاری، چیزی رو ثبت می کنه که دانشگاهی ها بهش می گن «فشار درک شده»، که در واقع همون درک خودِ فرد از واقعیت زندگیشه.
بررسی تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم از دیدگاه نظری
تکیه کردنِ کامل به خوداظهاری، یه چالش خاص توی تحقیقات رفتاری ایجاد می کنه. آدم ها همیشه متوجه بدرفتاری هایی که توی زندگی روزمره شون باهاش دست و پنجه نرم می کنن نمی شن یا اون رو قبول نمی کنن. یه نفر ممکنه آگاهانه یه اتفاق آسیب زا رو ناچیز جلوه بده چون روبرو شدنِ مستقیم باهاش خیلی دردناکه؛ در واقع اون ها درک خودشون رو تغییر می دن تا از تصویر ذهنی ای که از خودشون دارن محافظت کنن. این خودداری از درک، یکی از جنبه های کلیدی در فهم تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم است.
این کوچک نماییِ عمدی به عنوان یه «فرآیند کنترل شده» شناخته می شه. ممکنه یه قربانی خودش رو متقاعد کنه که یه برخورد تند، فقط یه سوءتفاهم ساده بوده تا با این کار اهمیت اتفاق رو کم کنه و آرامش ذهنی خودش رو حفظ کنه. فرد با تغییر دادنِ نحوه ارزیابیِ نتیجه، از دردِ فوری اون تجربه فرار می کنه.
این تصویر به خوبی نشان دهنده چالش های روانی افرادی است که در معرض فشارهای اجتماعی قرار دارند.
ناملایمات محیطی می توانند به صورت نامحسوس بر روان فرد اثر بگذارند و او را به سمت تصمیمات اشتباه سوق دهند.
توی موارد دیگه، ممکنه افراد اطلاعات اجتماعی منفی رو به صورت خودکار و کاملا خارج از آگاهیِ هوشیارشون پردازش کنن. چون مغز انسان توی هر لحظه حجم زیادی از اطلاعات حسی رو دریافت می کنه، آدم ها به صورت انتخابی به بعضی جزئیات توجه می کنن و بقیه رو نادیده می گیرن. این یعنی یه نفر ممکنه قربانیِ خصومت بشه ولی همون لحظه که اتفاق می افته، آگاهانه متوجه اون حمله نشه.
تحقیقات روانشناسی نشون می ده که حافظه و درک آدم ها اغلب شامل فرآیندهای ضمنی هستن که زیر آستانه آگاهی عمل می کنن. یه نفر ممکنه یه واکنش عاطفیِ ناخودآگاه داشته باشه که روی قضاوتش تاثیر بذاره، بدون اینکه هیچ احساس همراهی باهاش داشته باشه. محرک های خصمانه هنوز وارد مغز می شن، اما ذهن اون ورودی رو به یه وضعیت عاطفی شناخته شده ترجمه نمی کنه. این مکانیسم ها اهمیت درک تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم را دوچندان می کنند.
به خاطر این نقاط کور شناختی، نظرسنجی های خوداظهاری ممکنه حجم زیادی از سختی ها رو از قلم بندازن. «شلی کیث»، جرم شناس دانشگاه ممفیس، می خواست این تجربه های پنهان رو ثبت کنه تا ببینه چطوری روی رفتار تاثیر می ذارن. کیث و همکارش «هدر ال. شورمن» دنبال این بودن که بفهمن آیا یه ناظر مستقل می تونه بدرفتاری هایی رو که خودِ قربانی نادیده می گیره، تشخیص بده یا نه.
برای بررسی این موضوع, محقق ها داده های یه برنامه قضایی خاص به اسم «برنامه عدالت ترمیمی» توی استرالیا رو تحلیل کردن. این برنامه، مجرم ها، قربانی ها و اعضای جامعه رو دور هم جمع می کرد تا درباره آسیبی که بر اثر جرایم خاص ایجاد شده، با هم صحبت کنن. هدف این جلسات بازسازی روابط و کمک به مجرم برای جبران خسارت از طریق گفتگو بود.
با وجود اهداف مثبت این برنامه، این بحث ها می تونست مجرم رو در معرض برچسب های اجتماعی شدیدی قرار بده. سنگینی عاطفیِ روبرو شدن با قربانی و کل جامعه می تونه منجر به بدرفتاری و طرد شدن از سمت اجتماع بشه. این فضای پرتنش، یه محیط منحصربه فرد برای ارزیابیِ درک های مختلف از سختی و تنش های اجتماعی ایجاد کرد.
این مطالعه شامل 385 مجرم بود که جرایمی مثل سرقت از فروشگاه، جرایم مربوط به اموال یا رانندگی در حالت مستی انجام داده بودن. کارکنان آموزش دیده توی این جلسات شرکت کردن و بدون جلب توجه، نحوه برخورد گروه با مجرم ها رو ارزیابی کردن. این ناظرها سعی می کردن خودشون رو با محیط هماهنگ کنن و از جایی که دیده نشه، جلسات رو تماشا کنن تا خللی توی فرآیند ایجاد نشه.
ناظرهای مستقل میزان احترام، بخشش و خصومت نسبت به مجرم رو رتبه بندی کردن. اون ها یادداشت کردن که آیا گروه با فرد مثل یه جنایتکار اصلاح نشدنی برخورد می کنه یا اینکه بهش نشون می ده می تونه از اشتباهاتش بگذره. چون این ناظرها کاملا بی طرف بودن، رتبه بندی اون ها یه معیار قابل اعتماد برای «فشار مشاهده شده» ایجاد کرد.
بعد از جلسات، مجرم ها مصاحبه های ساختاریافته خودشون رو درباره همون تعاملات اجتماعی تکمیل کردن. اون ها دقیقا همون جنبه های برخورد رو رتبه بندی کردن تا معیاری برای «فشار درک شده» ایجاد بشه. این رویکرد دوگانه به محقق ها اجازه داد تا چیزی که مجرم حس کرده بود رو مستقیما با چیزی که نفر سومِ بی طرف توی اتاق دیده بود، مقایسه کنن.
مجرم ها همچنین به سوالاتی درباره وضعیت عاطفی فعلی شون جواب دادن، به خصوص روی اینکه چقدر بعد از جلسه احساس عصبانیت یا تلخی داشتن، تمرکز کردن. در نهایت، اون ها «قصد جرم» خودشون رو گزارش کردن که به عنوان معیاری برای نیت های آینده عمل می کنه. قصد جرم، یه معیار خودارزیابیه که نشون می ده فرد چقدر احتمال داره توی هفته ها و ماه های آینده از قانون اطاعت کنه یا اون رو بشکنه.
موقع تحلیل داده ها، کیث و تیمش متوجه یه تفاوت بین این دو نوع اندازه گیری شدن. همون طور که انتظار می رفت، وقتی مجرم ها شخصا برخورد با خودشون رو منفی می دیدن، میزان عصبانیت بیشتری رو گزارش می کردن. این عصبانیت مثل یه پل روانشناختی عمل می کرد و احتمال اینکه مجرم قصد بازگشت به رفتار مجرمانه رو داشته باشه، افزایش می داد.
اما مشاهدات ناظرهای مستقل داستان کاملا متفاوتی رو روایت کرد. سختی هایی که توسط ناظرهای شخص ثالث ثبت شده بود، پیش بینی نمی کرد که آیا مجرم احساس عصبانیت گزارش می کنه یا نه. مجرم ها آگاهانه عصبانیتِ ناشی از بدرفتاری هایی که توسط کارکنان بی طرف دیده شده بود رو ثبت نمی کردن.
با وجود این نبودِ عصبانیت آگاهانه، بدرفتاریِ مشاهده شده باز هم احتمال قصد مجرم برای قانون شکنی رو بالا می برد. مشاهدات بیرونی، رفتار قانون شکنی در آینده رو مستقل از احساسات خوداظهاریِ مجرم پیش بینی می کرد. این نشون می ده که افراد می تونن تحت تاثیر تعاملات اجتماعی منفی قرار بگیرن، حتی وقتی که آگاهانه اون خصومت رو پردازش نمی کنن. این یافته ها به وضوح بر تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم صحه می گذارند.
آسیب عاطفی اون اتفاق ممکنه زیر پوست عمل کنه و باعث تغییرات رفتاری بشه، بدون اینکه باعث ایجاد حس خشمِ قابل شناسایی بشه. آدم ها ممکنه احساساتشون رو سرکوب کنن یا خیلی ساده، آگاهی عاطفیِ لازم برای شناساییِ دقیقِ ناامیدی خودشون رو نداشته باشن که این موضوع بر اهمیت هوش هیجانی برای حال خوب نوجوانان در مدیریت رفتارهای تکانشی تاکید دارد. این بار روانیِ تشخیص داده نشده می تونه تصمیم گیری رو مختل کنه و منجر به رفتارهای انحرافی مثل سوءمصرف مواد یا پرخاشگری فیزیکی بشه.
وقتی افراد به احساساتشون توجه نمی کنن، اغلب فشار شناختی شون بالا می ره. این فشار ذهنی، توانایی اون ها برای پردازش اطلاعات و تصمیم گیری منطقی رو محدود می کنه و باعث می شه پاسخ های تهاجمی محتمل تر بشه. در واقع، اون ترومای تشخیص داده نشده دنبال یه راه خروج می گرده و خودش رو به شکل رفتار ضداجتماعی نشون می ده، حتی وقتی که فرد ادعا می کنه حالش خوبه.
تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم؛ چالش ها و راهکارهای آینده
هرچند این مطالعه راه جدیدی برای نگاه به محرک های رفتاری باز می کنه، اما محدودیت های خاص خودش رو هم داره. محقق ها به جای پیگیریِ تخلفات قانونی واقعی در طول زمان، به نیت های گفته شده ی شرکت کننده ها برای انجام جرایم در آینده تکیه کردن. نیت ها اغلب با اعمال واقعی در ارتباط هستن، اما مشاهده رفتار واقعی می تونه تست قوی تری برای این تئوری باشه.
همچنین این مطالعه افراد رو فقط توی یک مقطع زمانی ارزیابی کرده، که اثبات رابطه علت و معلولی رو سخت می کنه. علاوه بر این، سوالات مربوط به احساسات مجرم ها بیشتر روی عصبانیت تمرکز داشت. تحقیقات آینده باید احساسات منفی دیگه مثل افسردگی یا اضطراب رو هم که ممکنه روی رفتار مجرمانه تاثیر بذارن، اندازه بگیرن.
ابزار اندازه گیری فشار هم تا حدی محدود بود. سختی و فشار شامل طیف وسیعی از تجربه هاست که فراتر از طرد شدنِ اجتماعی یا نبخشیدن از طرف اطرافیانه. مطالعات آینده باید این ابزارهای اندازه گیری رو گسترش بدن تا انواع دیگه ای از ناملایمات رو هم شامل بشه، مثل از دست دادن چیزی باارزش یا شکست توی رسیدن به اهداف مثبت خاص.
تحقیقات آینده باید شرکت کننده ها رو توی یه دوره طولانی تر دنبال کنن تا ببینن سختی های پنهان چطوری روی سوابق کیفری واقعی تاثیر می ذاره. محقق ها همچنین می تونن از اندازه گیری های فیزیولوژیکی مثل ضربان قلب یا هورمون های استرس استفاده کنن. این نشانگرهای بیولوژیکی می تونن به دانشمندها کمک کنن تا واکنش های عاطفی ناخودآگاه به اتفاقات منفی رو همون لحظه ای که رخ می دن، شناسایی کنن. این رویکرد جامع به درک عمیق تر تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم کمک خواهد کرد.
کیث و تیمش پیشنهاد می دن که مصاحبه های عمیقی با افرادی که سختی های تشخیص داده نشده رو تجربه کردن، انجام بشه. این رویکرد کیفی می تونه کمک کنه تا دقیقا بفهمیم چرا آدم ها ترومای خودشون رو ناچیز جلوه می دن و چطوری مکانیسم های مختلفِ مقابله، مسیر حرکت اون ها رو عوض می کنه. درک این فرآیندهای پنهان در نهایت می تونه به متخصص های عدالت کیفری کمک کنه تا حمایت بهتری از افرادی که توی سیستم قانونی هستن، داشته باشن.
اگه ناظرهای بی طرف بتونن پریشانی های پنهان رو تشخیص بدن، سیاست گذارها می تونن پرسنل آموزش دیده رو برای نظارت بر محیط های حساس قضایی بفرستن. این ناظرهای مستقل می تونن برای کاهش بدنامیِ مجرم ها در طول جلسات دادگاه یا جلسات اصلاحی مداخله کنن. با شناساییِ زودهنگام بدرفتاری های دیده نشده، این متخصص ها می تونن افراد رو به خدمات حمایتی که برای پردازش سازنده ی تجربه هاشون نیاز دارن، وصل کنن. این اقدامات عملی می توانند به کاهش تاثیر فشار ناخودآگاه بر جرم در جامعه کمک کنند.
این مطالعه با عنوان «آیا نادانی سعادت است: بررسی رابطه بین فشار مشاهده شده و درک شده، عصبانیت و قصد جرم»، توسط شلی کیث و هدر ال. شورمن تالیف شده است.
توجه به ابعاد نادیده گرفته شده روان انسان و تاثیرات عمیق محیط بر ناخودآگاه، دریچه ای جدید رو به پیشگیری از جرم می گشاید. با به کارگیری ناظران متخصص و ارتقای آگاهی عمومی نسبت به این فشارهای درونی، می توان گام های موثری در راستای اصلاح رفتارهای اجتماعی و کاهش نرخ بزهکاری برداشت.
Researchers discovered a surprising link between ignored hostility and crime
