تحقیقات جدید نشان می دهند که استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال در سال های اولیه زندگی می تواند تغییرات پایداری در ساختار عصبی ایجاد کند و درک صحیح از تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب اولین قدم برای پیشگیری از مشکلات سلامت روان در نوجوانی است.
یه تحلیل روی داده های مطالعه «بزرگ شدن در سنگاپور به سمت نتایج سالم» (GUSTO) نشون داده که زمان بیشتر استفاده نوزاد از صفحه نمایش (گوشی و تلویزیون) با زمان تامل بیشتری که برای انجام یک تکلیف روان شناختی-عصبی در سن 8.5 سالگی نیاز بوده، در ارتباطه. کسایی که توی این تکلیف زمان تامل بالاتری داشتن، معمولا در سن 13 سالگی علائم اضطراب بیشتری نشون دادن. این یافته ها بر اهمیت درک تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب تاکید می کنند و در eBioMedicine منتشر شده است.
توی جامعه مدرن امروزی، دستگاه های دارای صفحه نمایش همه جا هستن. در سطح جهانی، زمانی که بچه های کوچیک پای این صفحه ها می گذرونن رو به افزایشه. تحقیقات نشون می ده که نوزادها معمولا روزانه 2 تا 3 ساعت با صفحه نمایش سرگرم می شن. این زمان خیلی بیشتر از چیزیه که مراجع بهداشتی مثل سازمان بهداشت جهانی توصیه می کنن.
زمانی که صرف استفاده از صفحه نمایش می شه، مخصوصا در دو سال اول زندگی که فرآیندهای حیاتی رشد مغز اتفاق می افته، خیلی نگران کننده ست. در واقع شناخت مراحل تحول مغز در طول عمر نشان می دهد که حجم مغز در سال اول دو برابر می شه و در سال دوم زندگی 15٪ تا 80٪ دیگه هم رشد می کنه. تا الان خیلی از مطالعات، استفاده طولانی مدت از صفحه نمایش رو به نتایج نامطلوب در رشد شناختی ربط دادن؛ چیزهایی مثل هماهنگی کمتر بین شبکه های کنترل شناختی و پردازش احساسات، یا وضعیت بدتر رشته های ماده سفید مغز که از توانایی های زبانی و خواندن پشتیبانی می کنن. این یافته ها اهمیت بررسی دقیق تر تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب را دوچندان می کند.
بررسی تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب؛ یک مطالعه جامع
نویسنده اصلی این تحقیق، «پی هوانگ» و همکاراش می خواستن رابطه جهت دار بین زمان صفحه نمایش نوزاد، رشد ساختار شبکه های مغزی، رفتار تصمیم گیری و علائم اضطراب در دوران نوجوانی رو بررسی کنن. اون ها حدس می زدن که زمان استفاده نوزاد از صفحه نمایش بتونه تغییرات در مسیر رشد و هماهنگی شبکه ها بین بعضی از مناطق مغز رو پیش بینی کنه. بعد هم این فرضیه رو داشتن که این تغییرات عصبی با رفتار تصمیم گیری در آینده مرتبطه و تغییر در رفتار تصمیم گیری هم در نهایت علائم اضطراب رو در نوجوانی پیش بینی می کنه.
در واقع، هدف اصلی این تحقیق درک عمیق تر تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب از طریق مسیرهای عصبی بود.
نویسنده های تحقیق، داده های مطالعه GUSTO رو تحلیل کردن. GUSTO یه مطالعه طولانی مدت روی نوزادان متولد شده در سنگاپوره که هدفش بررسی تاثیرات دوران رشد روی سلامت در سنین بالاتره. این تحقیق از داده های 168 کودک در مطالعه GUSTO استفاده کرده که هم اطلاعات مربوط به زمان صفحه نمایش و هم داده های تصویربرداری مغزی (MRI) اون ها موجود بود. تقریبا 54٪ این بچه ها پسر بودن.
تصویر زیر به خوبی نشان دهنده ارتباط پیچیده بین محیط دیجیتال و فرآیندهای عصبی و رشدی در کودکان است که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفت.
این بررسی های تصویری به دانشمندان کمک می کند تا تغییرات ساختاری در قشر مغز را با دقت بیشتری نسبت به رفتارهای بیرونی ردیابی کنند.
داده های مربوط به زمان صفحه نمایش بچه ها با استفاده از پرسشنامه هایی که والدین شون در سن 1 و 2 سالگی پر کرده بودن، جمع آوری شد. در سن 4.5، 6 و 7.5 سالگی، بچه ها تحت اسکن MRI مغز قرار گرفتن. در سن 8.5 سالگی هم «تکلیف قمار کمبریج» رو انجام دادن که یکی از زیرمجموعه های آزمون های عصب روان شناختی کامپیوتری کمبریج (CANTAB) هست.
تکلیف قمار کمبریج یه تست عصب روان شناختی کامپیوتریه که در اون شرکت کننده ها بین گزینه های رنگی با احتمال های مشخص انتخاب می کنن و روی انتخاب شون امتیاز شرط می بندن. این کار اجازه می ده کیفیت تصمیم گیری، تکانشگری (بیزاری از تاخیر)، ریسک پذیری، تنظیم ریسک و نسبت کلی شرط بندی ارزیابی بشه. یکی از معیارهای کلیدی این تست، «زمان تامل» هست؛ یعنی فاصله زمانی بین شروع تست تا وقتی که کودک تصمیم می گیره. بعدا وقتی بچه های شرکت کننده 13 ساله شون شد، یه ارزیابی خوداظهاری از اضطراب (مقیاس چندبعدی اضطراب برای کودکان) رو تکمیل کردن.
نتایج نشون داد که زمان صفحه نمایش در دوران نوزادی با مسیر رشد هماهنگی شبکه بینایی-شناختی بین سن 4.5 تا 7.5 سالگی در ارتباط بوده. به طور دقیق تر، بچه هایی که در دوران نوزادی بیشتر پای صفحه نمایش بودن، کاهش شدیدتری در هماهنگی شبکه کنترل بینایی-شناختی در این بازه رشد داشتن. نکته جالب اینجاست که زمان صفحه نمایش در سنین 3 تا 4 سالگی ارتباط معناداری با سطح هماهنگی این شبکه ها نداشت، که نشون می ده دوران نوزادی یه دوره حساس و منحصربه فرده و در نتیجه درک تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب در این دوره حیاتی است.
هماهنگی شبکه کنترل بینایی-شناختی نشون دهنده اتصال ساختاری بین بخش هایی از مغزه که بینایی رو پردازش می کنن و شبکه های مغزی که مسئول کنترل شناختی سطح بالا هستن. با پیشرفت رشد، سیستم های عصبی به طور طبیعی تخصصی تر می شن، به طوری که اتصالات درون شبکه ای قوی تر و هماهنگی بین شبکه های مختلف نسبتا ضعیف تر می شه. به همین دلیل، کاهش شدیدتر و سریع تر هماهنگی به عنوان «بلوغ شتاب یافته مغز» تفسیر می شه.
نویسندگان مطالعه در مرحله بعد، یه مدل آماری رو آزمایش کردن که یه «اثر دومینویی» رو پیشنهاد می داد: کاهش شدیدتر در هماهنگی شبکه های کنترل بینایی و شناختی بین سن 4.5 تا 7.5 سالگی، باعث می شه در سن 8.5 سالگی زمان تامل بیشتری در تکلیف قمار کمبریج نیاز باشه، که این هم به نوبه خود منجر به اضطراب بیشتر در 13 سالگی می شه. نتایج این مسیر کامل میانجی گری رو تایید کرد و اهمیت تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب را برجسته ساخت.
نویسندگان تحقیق نتیجه گرفتن که: «زمان بیشتر صفحه نمایش در نوزادی با بلوغ ساختاری شتاب یافته در شبکه های کنترل بینایی و شناختی مرتبطه که منجر به طولانی شدن زمان تصمیم گیری و افزایش اضطراب در نوجوانی می شه. اختلال در پردازش حسی ممکنه زیربنای این مسیر رشد عصبی جدید باشه، که می تونه هدف بالقوه ای برای مداخلات زودهنگام باشه.» این نتیجه گیری بر اهمیت توجه به تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب تاکید دارد.
این تحقیق کمک بزرگی به درک علمی از عوامل عصبی و رشدی مرتبط با اضطراب می کنه. با این حال، باید توجه داشت که طراحی این مطالعه مشاهده ای اجازه نمی ده نتیجه گیری قطعی درباره علت و معلولی داشته باشیم. برای درک کامل تاثیر صفحه نمایش نوزاد بر اضطراب، مطالعات بیشتری لازم است.
علاوه بر این، محققان اشاره می کنن که اون ها فقط کل زمان صفحه نمایش رو اندازه گیری کردن، بدون اینکه نوع محتوا یا شرایط استفاده رو (مثلا اینکه آیا والدین کنار کودک بودن و باهاش تعامل داشتن یا نه) تفکیک کنن. بنابراین، ممکنه بخشی از اثرات منفی زمان صفحه نمایش به طور غیرمستقیم به خاطر جایگزین شدن اون با تعاملات حیاتی والدین و فرزند باشه.
مقاله «پیوندهای عصبی-رفتاری از زمان صفحه نمایش نوزاد به اضطراب، » توسط «پی هوانگ»، «شی یو چان»، «کتی شینژو ژو»، «جاسمین چوا»، «آیسلین ماریز آرلانو ماناهان»، «ایولین چونگ نینگ لا»، «شفالی شوری»، «هلن خوان ژو»، «ماریل والری فورتیه»، «یاپ سنگ چونگ»، «مایکل جوزف مینی» و «آی پنگ تان» نوشته شده است.
آگاهی از نحوه تعامل نوزادان با دنیای دیجیتال و محدود کردن زمان تماشای صفحه نمایش می تواند از بروز زنجیره ای از تغییرات عصبی ناخواسته جلوگیری کند. توجه به نیازهای رشدی مغز در سال های اولیه، سرمایه گذاری بزرگی برای سلامت روان و توانمندی های شناختی فرزندان در آینده خواهد بود.
Scientists trace a neurodevelopmental link between infant screen time and teenage anxiety
