تحقیقات اخیر بر ارتباط پیچیده بین تستوسترون و خطر خودکشی پسران نوجوان متمرکز شده و نشان می دهند که سطح بالای این هورمون در افراد مبتلا به افسردگی اساسی می تواند ریسک رفتارهای تکانشی و آسیب به خود را به شدت افزایش دهد.
طبق تحقیقات اخیر، سطح بالاتر تستوسترون در نوجوانان پسری که از افسردگی رنج می برن، با افزایش خطر افکار و رفتارهای خودکشی در ارتباطه. یافته ها نشون می ده که آزمایش های خون برای ارزیابی سطح هورمون ممکنه روزی به پزشکان کمک کنه تا بفهمن کدوم پسرای نوجوان در معرض بیشترین خطر آسیب به خود هستن. این یافته ها به درک بهتر تستوسترون و خطر خودکشی پسران کمک می کند و در مجله BMC Psychiatry منتشر شد.
نرخ افسردگی و خودکشی بین نوجوان ها در دهه گذشته به طور مداوم در حال افزایش بوده. این مسئله یک چالش بزرگ برای سلامت عمومیه چون پزشکان در حال حاضر نشانگرهای بیولوژیکی دقیقی ندارن تا پیش بینی کنن کدوم جوون ها بیشتر احتمال داره به خودکشی فکر کنن یا برای انجامش اقدام کنن. درک عمیق تر ارتباط بین هورمون ها و این پدیده، مانند ارتباط تستوسترون و خطر خودکشی پسران، می تواند راهگشا باشد. متخصصان معمولا برای ارزیابی وضعیت، به مصاحبه، پرسشنامه و علائمی که خود فرد گزارش می ده تکیه می کنن. در کنار روش های حمایتی مانند ورزش برای افسردگی و اضطراب که به بهبود خلق وخو کمک می کنند، روش های ذهنی گاهی اوقات ممکنه نشانه های هشداردهنده مخفی رو نادیده بگیرن، مخصوصا اگه بیمار تمایلی به اشتراک گذاری احساسات واقعیش نداشته باشه.
محققان مدت هاست که بحث می کنن آیا هورمون های جنسی ممکنه در بیولوژی افسردگی و خودکشی نقشی داشته باشن یا نه. ارزیابی سطح تستوسترون در طول سال ها تحقیق علمی نتایج متفاوتی داشته. بسیاری از بررسی های قبلی، بزرگسالان و نوجوانان رو با هم در یک گروه قرار می دادن یا تفاوت های فاحش بین بیولوژی زن و مرد رو در نظر نمی گرفتن. سطح هورمون ها به طور طبیعی در طول عمر یک فرد تغییر می کنه، یعنی یک اندازه گیری میانگین واحد برای همه سنین ممکنه جزئیات مهم رو مخفی کنه.
دوران نوجوانی یک دوره حساسه که با رشد فیزیکی سریع و ظهور ویژگی های جنسی ثانویه شناخته می شه. در این زمان، بدن پسرای نوجوان با افزایش چشمگیر تولید تستوسترون مواجه می شه. این تغییرات ناگهانی می تونه روی تنظیم احساسات تاثیر زیادی بذاره. مغز در حال رشدِ نوجوان ها اغلب دچار ناهماهنگی در بلوغ بین بخش پیش پیشانی (که منطق و برنامه ریزی رو کنترل می کنه) و سیستم لیمبیک (که احساسات رو پردازش می کنه) می شه.
عدم تنظیم درست احساسات می تونه به راحتی منجر به تکانشگری و پرخاشگری بشه. محققان حدس می زنن که سطح بالای تستوسترون ممکنه با مغز در حال رشد نوجوانان طوری تداخل پیدا کنه که از طریق افزایش فعالیت در مراکز عاطفی مغز، رفتارهای تکانشی رو زیاد کنه.
هان وانگ از دانشگاه علوم پزشکی پکن و تیمی از همکارانش برای بررسی این موضوع تحقیق کردن. اونا مطالعه ای رو طراحی کردن تا ببینن آیا سطح تستوسترون می تونه با تمایلات خودکشی، به خصوص در نوجوانانی که تشخیص اختلال افسردگی اساسی دارن، مرتبط باشه یا نه و به طور خاص به موضوع تستوسترون و خطر خودکشی پسران بپردازند.
تحقیقات جدید در مورد تستوسترون و خطر خودکشی پسران
بررسی های آماری و بالینی نشان دهنده اهمیت تحلیل داده های هورمونی در پیش بینی رفتارهای پرخطر در سنین بلوغ است.
این تصویر به تلاش های علمی برای یافتن پیوندهای بیولوژیکی بین سطح هورمون های مردانه و سلامت روان نوجوانان اشاره دارد.
تیم تحقیق پروژه ای رو با استفاده از سوابق الکترونیکی سلامت بیمارستان «آندینگ» پکن ایجاد کرد. اونا داده های مربوط به 1،227 نوجوان بین 10 تا 19 سال رو که بین سال های 1392 تا 1399 به دلیل اختلال افسردگی اساسی بستری شده بودن، جمع آوری کردن. محققان بیمارانی که شرایط دیگه ای مثل اسکیزوفرنی یا اوتیسم، بیماری های جسمی شدید یا مشکلات سوء مصرف مواد داشتن رو از مطالعه کنار گذاشتن. اونا نوجوان های باقی مونده رو بر اساس اینکه آیا در زمان بستری شدن در بیمارستان، افکار خودکشی داشتن یا رفتارهای خودکشی نشون داده بودن، به دو دسته تقسیم کردن.
محققان اطلاعات دموگرافیک، تاریخچه بالینی و نتایج آزمایش های خونی رو که مدت کوتاهی بعد از ورود بیماران به بیمارستان گرفته شده بود، جمع آوری کردن. این آزمایش های خون معیاری از سطح تستوسترون سرم هر نوجوان رو ارائه می داد. دانشمندان داده ها رو برای بیماران مذکر و مونث به طور جداگانه تجزیه و تحلیل کردن تا تفاوت های طبیعی در پروفایل های هورمونی رو در نظر بگیرن. اونا مدل های ریاضی خودشون رو برای تعدیل اثرات متغیرهای دیگه مثل سن, مصرف دخانیات، مصرف الکل و مدت زمان بیماری فرد تنظیم کردن.
یافته های ارتباط تستوسترون و خطر خودکشی پسران
سوابق سلامت الگوی مشخصی رو بین بیماران پسر نشون داد. پسرای نوجوانی که افکار یا رفتارهای خودکشی داشتن، در مقایسه با پسرایی که این تمایلات رو نشون نداده بودن، سطح تستوسترون بالاتری داشتن. این همبستگی حتی بعد از اینکه محققان سایر متغیرهایی رو که ممکنه نتایج رو تغییر بدن در نظر گرفتن، پابرجا موند. وجود تستوسترون بالاتر به طور مداوم نشون دهنده افزایش خطر آسیب به خود در بین پسرها بود. این یافته ها اهمیت بررسی دقیق تستوسترون و خطر خودکشی پسران را نشان می دهد.
نتایج برای بیماران دختر کاملا متفاوت بود. محققان هیچ تفاوت آماری در سطح تستوسترون بین دخترایی که افکار خودکشی داشتن و اونایی که نداشتن، پیدا نکردن. بیماران دختر در این مطالعه به طور کلی بیشتر از بیماران پسر افکار خودکشی رو گزارش کرده بودن، اما سطح تستوسترون اونا با این خطر ارتباطی نداشت. محققان اشاره می کنن که هورمون های دیگه مثل استروژن و پروژسترون ممکنه برای افسردگی و تنظیم عواطف در دخترای نوجوان مرتبط تر باشن.
محققان اشاره می کنن که خودکشی در مردان غالبا با اشکال افراطی از پرخاشگری درونی و تکانشگری در ارتباطه. داروهایی که تکانشگری و پرخاشگری رو کاهش می دن، در گذشته نشون دادن که خطر خودکشی رو پایین می آرن. ممکنه تستوسترون بالا به این مسیرِ تکانشگری در مردان جوان دامن بزنه. محققان همچنین متوجه شدن که تغییرات ژنتیکی که بر نحوه ورود تستوسترون به مغز تاثیر می ذاره، در مقالات علمی قبلی با خودکشی مرتبط دونسته شده است، که بر پیچیدگی موضوع تستوسترون و خطر خودکشی پسران می افزاید.
برای اطمینان از اینکه مشاهدات اولیه دقیق هستن، تیم تحقیق دور دوم تجزیه و تحلیل رو با استفاده از مجموعه متفاوتی از سوابق بیمارستانی انجام داد. این مجموعه داده های اعتبارسنجی شامل 579 نوجوان مختلف بود که بین سال های 1401 تا 1402 به دلیل اختلال افسردگی اساسی بستری شده بودن. محققان دقیقا همون معیارها و مدل های آماری رو برای این گروه جدید از بیماران به کار بردن. اونا همچنین داده های شاخص توده بدنی رو در تحلیل دوم گنجوندن تا بررسی کنن که آیا وزن فیزیکی بیمار روی نتایج تاثیر داشته یا نه.
تحلیل دوم نتایج مجموعه داده های اولیه رو کاملا تایید کرد. بار دیگه، پسرای نوجوانی که افکار یا رفتارهای خودکشی داشتن، سطح تستوسترون بالاتری نسبت به همسالانشون که تمایلات خودکشی نداشتن، نشون دادن. همبستگی بعد از تعدیل مجموعه جدید متغیرهای دموگرافیک قوی باقی موند. درست مثل قبل، بیماران دختر در گروه اعتبارسنجی هیچ رابطه ای بین سطح تستوسترون و رفتار خودکشی نشون ندادن، که این نتایج، مجددا تفاوت در موضوع تستوسترون و خطر خودکشی پسران را برجسته می کند.
این مطالعه نگاهی دقیق به بیولوژی سلامت روان داره، اما نویسندگان به چندین محدودیت هم اذعان دارن. چون این تحقیق کاملا بر جستجو در سوابق پزشکی گذشته متکی بوده، دانشمندان فقط تونستن همبستگی ها رو مشاهده کنن. اونا نمی تونن ثابت کنن که تستوسترون بالا باعث رفتار خودکشی می شه. کاملا ممکنه که استرس شدید یک بحران خودکشی باعث فعال شدن پاسخ هورمونی بدن بشه و بعد از واقعه، جهش ناگهانی در تولید تستوسترون ایجاد کنه. این نکته ای کلیدی در درک علیت در بحث تستوسترون و خطر خودکشی پسران است.
دانشمندان مشخص کردن که مطالعه اونا فقط شامل نوجوان هایی بوده که افسردگی شون به قدری شدید بوده که نیاز به بستری شدن داشتن. نتایج ممکنه در مورد جوون هایی که فرم های ملایم تر افسردگی رو دارن و در کلینیک های سرپایی یا در خونه درمان می شن، صدق نکنه. همچنین در این مطالعه متغیرهای سبک زندگی مثل اختلالات خواب یا سطح فعالیت بدنی روزانه که به تاثیرشون روی تعادل هورمونی طبیعی فرد شناخته شده ن، در نظر گرفته نشده بود. داده ها همچنین نوجوان هایی که فقط فکر خودکشی داشتن رو از کسانی که واقعا اقدام به خودکشی کرده بودن، جدا نکرده بود.
بررسی های آینده باید گروه هایی از نوجوانان رو در یک دوره طولانی تحت نظر بگیرن تا ببینن آیا افزایش سطح تستوسترون واقعا قبل از افکار خودکشی رخ می ده یا نه. محققان همچنین امیدوارن که سطح هورمون رو در چندین مرحله در طول دوران بهبودی بیمار اندازه گیری کنن تا ببینن این مواد شیمیایی با تثبیت سلامت روان چطور نوسان می کنن. برای بیماران دختر، مطالعات آینده می تونه چرخه قاعدگی رو دنبال کنه و طیف وسیع تری از هورمون ها رو برای نقشه برداری از عوامل خطر بیولوژیکی خاص اونا اندازه گیری کنه. در این بین، این مطالعه به عنوان یادآوری عمل می کنه که افسردگی در زنان و مردان ممکنه از مسیرهای بیولوژیکی کاملا متفاوتی عمل کنه.
مطالعه با عنوان «سطح بالای تستوسترون مرتبط با افزایش خطر خودکشی در پسران نوجوان مبتلا به افسردگی» توسط هان وانگ، نان لیو، خوان هوانگ، بینگ بینگ فو، لی لی شانگ، فان یانگ، لینگ ژانگ و کیان ژائو نوشته شده است.
شناخت دقیق ریشه های بیولوژیکی افسردگی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان، گامی حیاتی برای توسعه روش های پیشگیرانه است. یافته های مربوط به نقش هورمون ها نشان می دهد که نظارت بالینی بر سطح تستوسترون می تواند به عنوان یک ابزار کمکی در کنار ارزیابی های روان شناختی، به نجات جان افراد در معرض خطر کمک کند و دیدگاه جامع تری از سلامت روان مردان جوان ارائه دهد.
Higher testosterone linked to increased suicide risk in depressed teenage boys
