این گزارش علمی به بررسی یافته های پژوهشی در مورد اثر تروما بر جسم کودک می پردازد که نشان دهنده ارتباط مستقیم بین تجربیات ناخوشایند دوران کودکی و افزایش فشارهای فیزیولوژیک در نوجوانی است.
یه مطالعه روی 13 ساله ها در پرتغال نشون داده بچه هایی که تا سن 10 سالگی در معرض تجربه های ناخوشایند خاصی قرار گرفتن، معمولا در دوران نوجوانی دچار افزایش بار آلوستاتیک (فشار فیزیولوژیک تجمعی) می شن که می تواند از جمله اثر تروما بر جسم کودک باشد. تجربه های ناخوشایند اضافی تا سن 13 سالگی، این رابطه رو حتی قوی تر هم می کنه. این مقاله در نشریه مغز، رفتار و ایمنی (Brain, Behavior and Immunity) منتشر شده.
اثر تروما بر جسم کودک و بار آلوستاتیک
تجربیات ناخوشایند دوران کودکی (ACEs) اتفاقات بالقوه آسیب زایی هستن که در طول دوران کودکی رخ می دن و می تونن روی سلامتی و رفاه اثرات موندگاری داشته باشن. این تجربیات معمولا شامل مواردی مثل سوءرفتار، بی توجهی و اختلال در عملکرد خانواده قبل از 18 سالگی می شن. نمونه هایی از اون شامل سوءرفتار جسمی، عاطفی یا جنسی، بی توجهی عاطفی یا جسمی، و قرار گرفتن در معرض خشونت خانگی هست. همچنین بزرگ شدن در خانواده ای که با سوءمصرف مواد، بیماری های روانی، زندانی شدن والدین یا جدایی اون ها روبرو بوده رو هم شامل می شه. این تجربیات می توانند منجر به بروز اثر تروما بر جسم کودک در سال های آتی شوند.
تحقیقات نشون می ده که هر چه فرد تجربیات ناخوشایند بیشتری داشته باشه، خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان و جسم در مراحل بعدی زندگی ش بیشتر می شه. قرار گرفتن زیاد در معرض این تجربیات با افسردگی، اضطراب، سوءمصرف مواد و افزایش خطر ابتلا به بیماری های مزمن همراه بوده. این شواهد بر اهمیت درک و پیشگیری از اثر تروما بر جسم کودک تاکید دارند.
یکی از مکانیسم های کلیدی، فعال شدن مزمن واکنش به استرس هست که می تونه روی تاثیر تروما بر مغز و عملکرد سیستم ایمنی اثر بذاره. با این حال، همه کسانی که تجربیات ناخوشایند دارن دچار نتایج منفی نمی شن، چون عوامل حمایتی مثل روابط صمیمانه و محیط های پایدار می تونن باعث تاب آوری فرد بشن. شناخت این مکانیسم ها برای درک عمیق تر اثر تروما بر جسم کودک حیاتی است.
نویسنده مطالعه، آرمین آبراهامیان و همکاراش می خواستن بار آلوستاتیک 13 ساله ها رو تخمین بزنن و بررسی کنن که آیا قرار گرفتن در معرض تجربیات ناخوشایند در دهه اول زندگی با اون در ارتباط هست یا نه. بار آلوستاتیک در واقع همون «فرسودگی» فیزیولوژیک تجمعی بدن هست که در نتیجه فعال شدن مکرر یا مزمن سیستم های پاسخ به استرس ایجاد می شه. هدف آن ها روشن کردن ارتباط بین تجربیات آسیب زا و سلامت جسمی بود تا بتوانند اثر تروما بر جسم کودک را بهتر توضیح دهند.
با گذشت زمان، این فعال سازی طولانی مدت مرتبط با استرس می تونه چندین سیستم بیولوژیکی مثل سیستم های قلبی عروقی، متابولیک، ایمنی و کلیوی رو دچار اختلال کنه و در نتیجه خطر ابتلا به مشکلات مختلف سلامت جسمی و روانی رو افزایش بده. این اختلالات می توانند به وضوح نشان دهنده اثر تروما بر جسم کودک در بلندمدت باشند.
نویسندگان این مطالعه داده های مربوط به «نسل 21» (Generation XXI) رو تحلیل کردن که یک گروه متولد شده در شهر پورتو پرتغال هستن. این گروه در ابتدا شامل 8647 کودک بود که در سال های 1383 و 1384 (2005 و 2006 میلادی) در بخش های زایمان دولتی منطقه پورتو به دنیا اومده بودن. با این حال، تا سن 13 سالگی، فقط 54 درصد از این گروه هنوز داده های خودشون رو در اختیار محققان قرار می دادن. تحلیل های ارائه شده در این مقاله بر اساس یک نمونه آماری شامل 3787 شرکت کننده بود که 1979 نفر از اون ها پسر بودن.
در سنین 10 و 13 سالگی، کودکان شرکت کننده پرسشنامه ای مربوط به ارزیابی تجربیات ناخوشایند دوران کودکی رو پر کردن. در سن 13 سالگی، اون ها نمونه خون دادن، اندازه گیری های تن سنجی (آنتروپومتریک) روی اون ها انجام شد و فشار خون و ضربان قلبشون هم اندازه گیری شد. سنجش بار آلوستاتیک بر اساس ترکیبی از داده های مربوط به عملکرد سیستم قلبی عروقی، سیستم متابولیک، سیستم های ایمنی و التهابی و عملکرد کلیه بود.
نتایج نشون داد در حالی که نمره کل تجربیات ناخوشایند در سن 10 سالگی با بار آلوستاتیک بالاتر در سن 13 سالگی مرتبط نبود، اما تروماهای فردی خاص – مثل جدایی یا طلاق والدین قبل از 10 سالگی – با اون در ارتباط بود. علاوه بر این، شرکت کنندگانی که تا سن 13 سالگی مجموع تجربیات ناخوشایند بیشتری داشتن، بار آلوستاتیک کلی شون در همون سن به طور قابل توجهی بالاتر بود.
جدایی و طلاق والدین، مشکلات در مدرسه، یا مصرف الکل/مواد مخدر در خانواده که بین سن 10 تا 13 سالگی رخ داده بود، با بار آلوستاتیک بالاتر در سن 13 سالگی در ارتباط بود. به طور کلی، سیستم های متابولیک و ایمنی بیشترین واکنش رو به تجربیات ناخوشایند دوران کودکی نشون دادن.
نتیجه گیری درباره اثر تروما بر جسم کودک
«این یافته ها نشون می دن نوجوانانی که در سن 10 سالگی در معرض برخی از تجربیات ناخوشایند خاص قرار گرفتن، افزایش بار آلوستاتیک رو نشون دادن و تجمع این تجربیات تا سن 13 سالگی، این رابطه رو بیشتر تقویت کرده،» نویسندگان مطالعه به این نتیجه رسیدن. به طور کلی، این مطالعه تایید می کند که اثر تروما بر جسم کودک یک مسئله پیچیده و جدی است که نیاز به توجه دارد.
این مطالعه به درک علمی پیوندهای بین سلامت کلی و تجربیات ناخوشایند دوران کودکی کمک می کنه. با این حال، باید اشاره کرد که تقریبا نیمی از تعداد اولیه شرکت کنندگان تا آخرین دوره اندازه گیری از مطالعه خارج شدن. این موضوع می تونه روی نتایج اثر گذاشته باشه و احتمالا شدت واقعی آسیب جسمی رو کمتر از واقعیت نشون بده، چون نوجوانانی که از پیشینه های محروم تر بودن (که اغلب با ناملایمات بیشتری روبرو می شن) بیشتر احتمال داشت که از مطالعه کنار برن.
مقاله، «تجربیات ناخوشایند دوران کودکی و فرسودگی فیزیولوژیک در نوجوانی: یافته هایی از گروه نسل 21، » توسط آرمین آبراهامیان، میلتون سورو، میشل کلی-ایروینگ، لیان کوریا-کاستا، ماریانا آموریم، سارا سوارس و سیلویا فراگا نوشته شده است.
شناخت عمیق تاثیرات محیطی و روانی بر سلامت فیزیولوژیک نشان می دهد که تروماهای دوران کودکی فراتر از ذهن، بر تمامی سیستم های حیاتی بدن اثر می گذارند. توجه به این پیوند میان تجربیات اولیه و فرسودگی جسمی در نوجوانی، راهکاری کلیدی برای پیشگیری از بیماری های مزمن در بزرگسالی خواهد بود.
Childhood trauma leaves a lasting mark on biological systems, study finds
