تحقیقات جدید نشان می دهد که سلامت جسمانی یکی از فیلترهای اصلی در شکل گیری و دوام روابط عاطفی است و تاثیر بیماری بر زندگی مشترک می تواند منجر به کاهش شانس ازدواج یا افزایش احتمال طلاق شود.
سلامت یه فرد می تونه مسیر زندگی عاطفیش رو شکل بده و مثل یه فیلتر عمل کنه که کی ازدواج می کنه و کی متاهل می مونه. یه تحقیق جدید که در مجله سلامت و رفتار اجتماعی (Journal of Health and Social Behavior) منتشر شده، نشون داده که سلامت ضعیف شانس تشکیل یه رابطه عاطفی رو کم می کنه و ریسک تموم شدن این رابطه ها رو بالا می بره. نتایج این تحقیق به خوبی نشانگر تاثیر بیماری بر زندگی مشترک است که یک رابطه دوطرفه ست و باعث می شه مشکلات اجتماعی هم به مشکلات کسایی که از قبل درگیر مسائل پزشکی هستن، اضافه بشه.
تحقیقات قبلی خیلی روی تاثیرات حمایتی ازدواج تمرکز کرده بودن و نشون می دادن که متاهل بودن با نتایج بهتر در طول زندگی مرتبطه. اما به ترتیبِ برعکسِ این اتفاقات خیلی کمتر توجه شده بود. وضعیت پزشکی یه فرد ممکمه توانایی اون برای پیدا کردن شریک زندگی یا حفظ یه شبکه حمایتی رو پیش بینی کنه.
محقق ها می خوان بدونن که آیا ناملایمات پزشکی با آسیب دیدن روابط یا محدود شدن گزینه ها در بازار دوستیابی در ارتباط هست یا نه. اگه سلامت ضعیف با از هم پاشیدن رابطه همراه باشه، جمعیت های سالخورده ممکنه درست وقتی که بیشترین نیاز رو به حمایت اجتماعی دارن، با خطر از دست دادنش مواجه بشن. این موضوع امروزه خیلی اهمیت داره، چون طول عمر بیشتر به این معنیه که افراد بیشتری در نهایت با بیماری های مزمن دست و پنجه نرم می کنن و این تاثیر بیماری بر زندگی مشترک آنها را بیشتر می کند.
بررسی تاثیر بیماری بر زندگی مشترک
در عین حال، الگوهای ازدواج در سطح جهانی در حال تغییره. مردم کمتر ازدواج می کنن، بیشتر طلاق می گیرن و در سنین بالاتر هم دوباره وارد رابطه های جدید می شن. در چنین فضایی، بررسی نکات جذابیت اولیه و شخصیت اجتماعی در انتخاب شریک زندگی خیلی رقابتی شده و اهمیت نشاط جسمیِ ظاهری رو بالا برده.
چندین سازوکار تئوری سعی می کنن توضیح بدن که چطور بیماری ممکنه با وضعیت تاهل مرتبط باشه. در مرحله دوستیابی، سلامت ممکفه در کنار تحصیلات، درآمد و شخصیت، به عنوان یه معیار غربالگری عمل کنه. آدما ممکنه آگاهانه یا ناخودآگاه شریک زندگیشون رو بر اساس توانایی اون ها در ارائه منابع و حمایت در طول یه تعهد طولانی مدت انتخاب کنن.
وقتی یه پیوند شکل می گیره، بیماری مزمن می تونه تحرک فرد رو کم کنه و نیازش به مراقبت رو افزایش بده. این وضعیت می تونه باعث بار عاطفی و عملی روی دوش شریک سالم تر بشه. با دست و پنجه نرم کردن زوج ها با این چالش های جدید، درگیری های روزمره، کاهش ارتباطات و تمایل به گوشه گیری شایع تر می شه و این می تواند تاثیر بیماری بر زندگی مشترک را وخیم تر کند.
متیس کالمین، جمعیت شناس و استاد دانشگاه خرونینگن در هلند، این پروژه رو برای بررسی این ایده ها طراحی کرد. کالمین از داده های نظرسنجی طولانی مدت چندین کشور استفاده کرد تا تست کنه که آیا وضعیت خودارزیابی شده ی یه فرد با شکل گیری و انحلال پیوندهای عاطفیش ارتباطی داره یا نه.
کالمین داده های نظرسنجی های سالانه خانوارها رو که در استرالیا، آلمان، کره جنوبی، روسیه، سوئیس و بریتانیا انجام شده بود، ارزیابی کرد. این مجموعه داده های هماهنگ شده، اطلاعاتی رو درباره بیش از ربع میلیون پاسخ دهنده بزرگسال ارائه داد. این تحلیل، این افراد رو در طول چندین سال دنبال کرد تا تغییرات در وضعیت رابطه شون رو مشاهده کنه.
تغییرات مشاهده شده شامل ورود به اولین رابطه عاطفی، تصمیم گیری بین ازدواج یا زندگی مشترک بدون ازدواج، تجربه جدایی یا طلاق، و پیدا کردن یه شریک زندگی جدید بعد از تموم شدن ازدواج قبلی بود. متغیر کلیدی مورد نظر، سلامت خودارزیابی شده بود. در این معیار از پاسخ دهنده ها خواسته می شه وضعیت سلامتیشون رو در یه مقیاس پنج گانه از عالی تا ضعیف طبقه بندی کنن.
سلامت خودارزیابی شده یه معیار کاملا پذیرفته شده در تحقیقات جمعیت شناسیه. این مقیاس ساده پنج گانه همبستگی قوی ای با نرخ مرگ ومیر و طیف گسترده ای از شرایط واقعی روحی و جسمی داره. استفاده از این معیار اجازه داد تا یه مقایسه ثابت در بین نظرسنجی های مختلف ملی انجام بشه.
کالمین از مدل های آماری استفاده کرد تا احتمال جابه جایی افراد در وضعیت رابطه شون رو در یه سال معین، بر اساس رتبه بندی های سلامتی قبلیشون محاسبه کنه. این مدل ها سن، تحصیلات، وابستگی مذهبی و سایر عوامل جمعیت شناختی رو در نظر گرفتن تا نقش خاص سلامت فرد رو جداگونه بررسی کنن.
تحلیل ها نشون داد که سلامت ضعیف با نتایج منفی در تمام انواع تغییرات رابطه مورد مطالعه در ارتباط بود. افرادی که با سلامت ضعیف دست و پنجه نرم می کردن، کمتر احتمال داشت وارد اولین رابطه عاطفی بشن. وقتی هم که شریکی پیدا می کردن، کمتر احتمال داشت ازدواج کنن و در عوض ترجیح می دادن فقط با هم زندگی کنن. این نتایج به وضوح تاثیر بیماری بر زندگی مشترک را نشان می دهند.
این ارتباط برای از هم پاشیدن رابطه حتی قوی تر هم بود. شرکت کنندگان در نظرسنجی که نمرات سلامت بدتری داشتن، در مقایسه با همتایان سالم ترشون با ریسک خیلی بالاتر جدایی و طلاق مواجه بودن. این موضوع با این ایده همخوانی داره که نیازهای پزشکی مداوم، به روال های تثبیت شده زندگی فشار وارد می کنه. درک این تاثیر بیماری بر زندگی مشترک برای پایداری روابط ضروری است.
برای کسایی که قبلا طلاق رو تجربه کرده بودن یا همسرشون فوت کرده بود، مشکلات سلامتی مانعی برای پیدا کردن دوباره عشق بود. سلامت ضعیف شانس پیدا کردن شریک جدید رو در تقریبا تمام کشورهای مورد مطالعه کاهش داد. این روند، آسیب پذیری رو در بین جمعیت های مسن تر که در اواخر زندگی دنبال همدم هستن، برجسته می کنه.
کالمین این اتفاقات رو با و بدون در نظر گرفتن وضعیت اشتغال و درآمد خانوار تخمین زد. مشکلات سلامتی اغلب منجر به از دست دادن شغل یا کاهش درآمد می شه که می تونه فشار مالی به روابط وارد کنه. گنجوندن این عوامل اقتصادی تا حدودی ارتباط مشاهده شده بین سلامت و ازدواج رو کاهش داد.
حتی بعد از کنترلِ پول و اشتغال، ارتباطات مستقیم با وضعیت سلامت همچنان قوی باقی موند. شدت جریمه ناشی از وضعیت سلامت به نوع تغییر در پیوند عاطفی بستگی داشت. ارتباط منفی با سلامت ضعیف در انحلال روابط همواره قوی تر از تاثیر اون بر شکل گیری روابط بود.
این موضوع نشون میده که اگرچه مشکلات پزشکی ممکنه همیشه در مراحل اولیه دوستیابی مشخص نباشه، اما وقتی یه رابطه شکل می گیره، خیلی به چشم میاد. کاهش کیفیت رابطه یه زوج می تونه روی وضعیت روحی فرد هم تاثیر منفی بذاره. این کار یه چرخه متقابل ایجاد می کنه که مسیر جدایی رو سرعت می بخشه و تاثیر بیماری بر زندگی مشترک را تشدید می کند.
به همین ترتیب، سلامت ضعیف نسبت به زندگی مشترک بدون ازدواج (هم باشی)، رابطه منفی قوی تری با ازدواج کردن داشت. ازدواج مستلزم یه چشم انداز طولانی مدت تره، به این معنی که افراد ممکنه قبل از برداشتن این قدم، سلامت شریک زندگیشون رو با سخت گیری بیشتری ارزیابی کنن. زندگی مشترک بدون ازدواج اغلب به عنوان یه دوره آزمایشی عمل می کنه و درجه بالاتری از بلاتکلیفی رو در مورد نیازهای مراقبتی آینده شریک زندگی می پذیره. این تفاوت در نگرش نشان دهنده ابعاد مختلف تاثیر بیماری بر زندگی مشترک است.
الگوی نتایج در هر شش کشور به طرز عجیبی مشابه بود که نشون میده این پویایی های اجتماعی مختص به فرهنگ های خاصی نیستن. یه استثنا کره جنوبی بود که در اونجا سلامت ضعیف یه پیش بینی کننده به خصوص قوی برای از هم پاشیدن ازدواج بود. این نتیجه ممکنه به ساختارهای بازار دوستیابی محلی و دخالت زیاد خانواده در انتخاب جفت مربوط باشه.
سن هم باعث ایجاد تنوع در یافته ها شد. ارتباط بین سلامت ضعیف و از هم پاشیدن رابطه در بین بزرگسالان جوان تر قوی تر بود. با افزایش سن، مشکلات سلامتی شایع تر می شه و از نظر اجتماعی انتظارش میره.
زوج های مسن تر معمولا زمان بیشتری رو هم در رابطه شون سرمایه گذاری کردن. این موضوع یه حس وفاداری ایجاد می کنه که باعث می شه اون ها برای موندن در کنار هم در طول یه بیماری مجهزتر باشن. در سنین پایین تر، تشخیص یه بیماری سخت باعث عدم اطمینان شدیدی درباره مسیر آینده رابطه می شه.
محقق دنبال تفاوت های بین زن و مرد گشت اما موارد خیلی کمی رو پیدا کرد که در اون ها سلامت، یه جنسیت رو بیشتر از اون یکی جریمه کرده باشه. این فرض که سلامت مرد به دلیل نقش های سنتی نان آوری برای تضمین ازدواج مهم تره، توسط داده ها تایید نشد. هم مردا و هم زنا موقع مواجهه با سلامت ضعیف با موانع مشابهی روبرو بودن.
این مطالعه محدودیت هایی داره که مسیرهایی رو برای تحقیقات آینده نشون میده. معیار کلی سلامت خودارزیابی شده، رفاه جسمی و روحی رو در یک معیار واحد ترکیب می کنه. پروژه های آینده باید بیماری های جسمی خاص رو از شرایط روانی جدا کنن تا ببینن بیماری های مختلف چطور با یه رابطه در ارتباط هستن و چگونه تاثیر بیماری بر زندگی مشترک را تحت تاثیر قرار می دهند.
تحلیل فعلی فقط به پاسخ های نظرسنجی فردی نگاه کرده که مانع از مطالعه نحوه تعامل وضعیت سلامت هر دو شریک زندگی شد. محقق ها برای تعیین اینکه آیا داشتن دو شریک بیمار بی ثباتی رابطه رو تشدید می کنه یا نه، به داده های مبتنی بر زوج ها نیاز دارن.
داده ها همچنین فاقد اطلاعات کامل در مورد تاریخ دقیق شروع برخی ازدواج ها بودن. دونستن مدت زمان دقیق یه رابطه به محقق ها کمک می کنه تا ریسک های جدایی رو درک کنن، چون زوج ها تمایل دارن در طول زمان تاب آوری ایجاد کنن. اگرچه محقق از داده های تخصصی در آلمان استفاده کرد تا تایید کنه این نقص بر نتایج اولیه تاثیر منفی نگذاشته، اما مطالعات آینده می تونن از جدول های زمانی دقیق تری بهره مند بشن.
این مطالعه با عنوان «تاثیرات خودارزیابی سلامت بر شکل گیری و انحلال رابطه در شش کشور» توسط متیس کالمین نوشته شده است.
در نهایت، یافته های این پژوهش تاکید می کنند که سلامت فردی و پایداری روابط عاطفی به شکلی جدایی ناپذیر به هم گره خورده اند. با توجه به افزایش بیماری های مزمن در جوامع مدرن، ایجاد سیستم های حمایتی برای زوج هایی که با چالش های پزشکی روبرو هستند، می تواند به حفظ کانون خانواده و سلامت روان جامعه کمک شایانی کند.
In sickness and in health? How a medical condition impacts your chances of finding and keeping love
