تحقیقات جدیدی که در مجله سیاست، خط مشی و حقوق سلامت منتشر شده، نشون می ده که تغییر نحوه صحبت سیاست مدارها درباره تیراندازی های دسته جمعی، تاثیر خیلی کمی روی نظر مردم درباره کنترل سلاح داره. با اینکه حرف های سیاسی معمولا نظر رای دهنده ها رو در مورد مسائل دیگه عوض می کنه و حتی پژوهش هایی درباره تاثیر ترس و اجبار بر دیدگاه های سیاسی انجام شده، اما به نظر می رسه آمریکایی ها دیدگاه های خیلی عمیقی نسبت به سیاست های اسلحه دارن که با لفاظی های سیاسی جدید به راحتی تغییر نمی کنه. این پژوهش بر عدم تاثیر سیاست بر اسلحه و دیدگاه های عمومی تاکید دارد.
در سال های اخیر، ایالات متحده سالانه بیش از 600 مورد تیراندازی دسته جمعی رو تجربه کرده. ابعاد وحشتناک این بحران سلامت عمومی باعث شده که بعضی از قانون گذارها مجبور بشن توی نحوه واکنششون به این فجایع در فضای عمومی تجدیدنظر کنن.
بررسی عدم تاثیر سیاست بر اسلحه بر افکار عمومی
قانون گذارهای جمهوری خواه معمولا برای قربانی های خشونت مسلحانه «دعا و آرزوی صبر» می کنن. این عبارت خاص با گذشت زمان و با افزایش تعداد تیراندازی های دسته جمعی، خیلی منفور شد. این رویکرد بارها مورد نقد قرار گرفته و به بحث عدم تاثیر سیاست بر اسلحه دامن زده است. بعد از اتفاقات تلخی مثل تیراندازی در مدرسه یووالدی تگزاس در تابستان 1401، بعضی از سیاست مدارها پیام های عمومیشون رو تغییر دادن تا از انتقادهای تند مردم در امان بمونن.
«این پروژه زمانی به ذهن من رسید که محقق پسادکتری کلارمن در دانشگاه کورنل بودم. من و همکارام داشتیم درباره یه تیراندازی که اون زمان در یه پردیس دانشگاهی اتفاق افتاده بود بحث می کردیم و برامون سوال شد که سیاست مدارها به یه تیراندازی دسته جمعی دیگه چه واکنشی نشون می دن.» این ها رو آنیل منون، که الان استادیار علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیا، مرسد هست، توضیح داد.
«ما درست حدس زدیم که بعضی ها در واکنش به این اتفاق فقط به “دعا و ابراز همدردی” بسنده می کنن و اقدام جدی برای اصلاح قوانین اسلحه رو عقب می ندازن. با این حال، متوجه شدیم که این مدل واکنش که در دهه 2010 خیلی رایج بود، در سال های اخیر با اعتراض های زیادی روبرو شده و در کنارش دو تا استراتژی زبانی دیگه هم که توی این مقاله بررسی کردیم، اضافه شده.
«یکیش رو ما “چرخش” نامگذاری کردیم (یعنی انداختن تقصیر تیراندازی های دسته جمعی به گردن بیماری های روانی و مجرم ها) و اون یکی هم که فقط تعداد کمی از سیاست مدارها بهش اشاره می کنن، درخواست برای تصویب قوانین “پرچم قرمز” (GVRO) هست. تیم تحقیق می خواست بفهمه که آیا این مدل واکنش های کلامی از طرف رهبران احزاب می تونه افکار عمومی رو بعد از یه تیراندازی دسته جمعی تغییر بده یا نه. اینطوری شد که این مطالعه شکل گرفت.»
برای آزمایش این ایده، دانشمندها یه نظرسنجی آنلاین ملی رو در پاییز 1403 انجام دادن. اون ها 3000 بزرگسال آمریکایی رو برای شرکت در یک آزمایش تصادفی انتخاب کردن. محقق ها از یه شرکت نظرسنجی استفاده کردن تا مطمئن بشن که این گروه از شرکت کننده ها به خوبی نشون دهنده ترکیب جمعیتی کل مردم هستن.
محقق ها شرکت کننده ها رو به پنج گروه مختلف تقسیم کردن. هر گروه قبل از جواب دادن به سوالات درباره دیدگاه های سیاسیشون، یه سناریوی متفاوت رو تجربه کرد. چهار گروه از این پنج گروه، یه متن کوتاه درباره یه تیراندازی دسته جمعی خیالی رو خوندن.
از اون چهار گروه، سه گروه یه جمله اضافه هم خوندن که واکنش یه سیاست مدار جمهوری خواه رو توصیف می کرد. یه گروه خوندن که اون سیاست مدار به قربانی ها تسلیت گفته. یه گروه دیگه خوندن که اون سیاست مدار خشونت رو گردن بیماری های روانی و مجرم های خطرناک انداخته. گروه سوم هم خوندن که اون سیاست مدار از قوانین “پرچم قرمز” حمایت کرده.
گروه چهارم درباره تیراندازی دسته جمعی خوندن اما هیچ واکنش سیاسی ای رو ندیدن. گروه پنجم هم به عنوان گروه کنترل یا پایه عمل کردن. این افراد هیچ داستانی رو نخوندن و مستقیم رفتن سراغ سوالات نظرسنجی.
بعد از اون، همه شرکت کننده ها به سوالاتی درباره حمایتشون از شش سیاست خاص اصلاح قانون اسلحه جواب دادن. این موارد شامل تعیین محدودیت سنی برای داشتن اسلحه، نیاز به مجوز برای خرید سلاح و اجباری کردن قفل کردن اسلحه ها در زمانی که استفاده نمی شن، بود. محقق ها همچنین درباره ممنوعیت “قنداق های ضربه ای” (تجهیزاتی که اجازه می ده اسلحه خیلی سریع شلیک کنه) سوال کردن. در نهایت، نظرسنجی درباره دو نوع از قوانین “پرچم قرمز” هم سوال پرسید.
داده ها به وضوح نشان می دهد که انواع مختلف لفاظی های سیاسی، نظر مردم را درباره اصلاح قوانین اسلحه تغییر نداده و بر عدم تاثیر سیاست بر اسلحه صحه می گذارد. خوندن درباره تسلیت گفتن یه سیاست مدار، مقصر دونستن بیماری های روانی یا حمایت از قوانین “پرچم قرمز”، هیچ تغییر معنادار آماری در دیدگاه شرکت کننده ها نسبت به اون شش سیاست ایجاد نکرد. نظرات شرکت کننده ها بدون توجه به پیام های سیاسی که دریافت کرده بودن، ثابت موند.
این عدم تغییر در همه بخش ها صدق می کرد و بر عدم تاثیر سیاست بر اسلحه تاکید داشت، حتی زمانی که رای دهنده های جمهوری خواه بیانیه های سیاست مدارهای جمهوری خواه رو می خوندن. دانشمندها همچنین هیچ مدرکی پیدا نکردن که نشون بده این بیانیه ها نظر شرکت کننده ها رو درباره دلایل اصلی خشونت های مسلحانه عوض کرده باشه. این پیام ها تاثیری روی این باور که آیا بیماری روانی، مجرم های خطرناک یا دسترسی به اسلحه عامل اصلی این فجایع هستن، نداشت.
منون به PsyPost گفت: «نبود کامل هرگونه اثرگذاری در این شرایط واقعا ما رو متعجب کرد. این یافته ها بیش از پیش بر عدم تاثیر سیاست بر اسلحه در تغییر افکار عمومی صحه می گذارد. اما با توجه به قطبی شدن شدید سیاسی که فضای امروز جامعه آمریکا رو تعریف می کنه، این موضوع قابل درکه.»
محقق ها متوجه سطح بالایی از حمایت اولیه برای اصلاح قوانین اسلحه در کل نمونه شدن. بیش از نیمی از شرکت کننده های گروه پایه، از هر شش سیاست پیشنهادی حمایت کردن. برای مثال، 77 درصد از شرکت کننده های گروه پایه از قوانین “پرچم قرمز” حمایت کردن و 56 درصد هم موافق ممنوعیت قنداق های ضربه ای بودن.
حتی بین شرکت کننده های جمهوری خواه هم اکثریت از تقریبا تمام اقدامات اصلاحی اسلحه حمایت کردن. تنها استثنا، ممنوعیت قنداق های ضربه ای بود که در بین رای دهنده های محافظه کار کمی کمتر از حد اکثریت حمایت شد. با وجود این تمایل گسترده برای اصلاحات، بیش از 80 درصد از پاسخ دهنده های گروه پایه، بیماری های روانی و مجرم های خطرناک رو هم از عوامل مهم خشونت های مسلحانه می دونستن.
منون گفت: «من می خوام دوباره تاکید کنم که خیلی مهمه که نشون بدیم چطور اکثریت مردم آمریکا خواهان اصلاحات واقعی در قانون اسلحه هستن و از کلی سیاست اصلاحی حمایت می کنن. محقق ها بارها این الگو رو در مطالعات مختلف در طول 10 سال گذشته دیدن. این واقعیت ممکنه در یک فضای سیاسی که اصلاح قانون اسلحه مثل یه رویای دوردست به نظر می رسه، چندان واضح نباشه. همون طور که در جاهای دیگه هم اشاره شده، محاسبات سیاسی مانع از این می شه که سیاست مدارهای جمهوری خواه به دنبال چنین سیاست هایی برن.»
دانشمندها معتقدن که نبود قانون گذاری در سطح فدرال، که خود شاهدی بر عدم تاثیر سیاست بر اسلحه به روشی سازنده است، به این دلیله که مقام های منتخب، وفاداری حزبی رو به اولویت های خاص رای دهنده هاشون ترجیح می دن. قانون گذارها اغلب از رای شون برای نشون دادن هویت سیاسیشون استفاده می کنن. در یک فضای قطبی، سیاست مدارها ممکنه فکر کنن حفظ اعتبار کلی به عنوان مدافع حقوق اسلحه، امن تر از تصویب اصلاحات خاصیه که موکلینشون واقعا اون ها رو می خوان.
دانشمندها به بعضی محدودیت ها در طراحی آزمایششون هم اشاره کردن. در فضای نظرسنجی، شرکت کننده ها فقط یک بار یک پیام سیاسی رو می بینن. در دنیای واقعی، رای دهنده ها بارها و بارها از طریق شبکه های تلویزیونی و فضای مجازی با بحث های سیاسی روبرو می شن. این مواجهه مکرر در طول یک دوره طولانی ممکنه دیدگاه های عمومی رو به شکلی تغییر بده که یک بار آزمایش نظرسنجی نتونه کاملا اون رو بازسازی کنه.
تحقیقات آینده باید به تحلیل عمیق تری بپردازند و ابعاد مختلف عدم تاثیر سیاست بر اسلحه را در مواجهه با افکار عمومی و موانع قانونی و نهادی بررسی کنند. این موانع جلوی تبدیل اصلاحات محبوب اسلحه به قانون رو می گیرن. ایالات متحده محافظت های قانون اساسی خاص و قدرت های ایالتی ای داره که باعث می شه گروه های اقلیت راحت تر بتونن جلوی تصویب قوانین رو بگیرن. دانشمندها پیشنهاد می دن که شرایط خاصی که باعث می شه سیاست مدارها با افکار عمومی در مورد مسائل جنجالی همسو بشن، دقیق تر بررسی بشه.
این مطالعه با عنوان «”دعا و ابراز همدردی”: (عدم) تاثیر واکنش های حزبی به تیراندازی های دسته جمعی بر افکار عمومی»، توسط آنیل منون، ایزابل ام. پررا، و کالین ال. بری نوشته شده است.
در نهایت، یافته های این پژوهش نشان می دهد که لفاظی های سیاسی، چه در قالب همدردی و چه در قالب تغییر مقصر، کارایی چندانی در جابجایی مرزهای فکری شهروندان پیرامون مالکیت سلاح ندارد. با وجود شکاف عمیق میان خواست اکثریت مردم برای اصلاحات و اقدامات قانونی صورت گرفته، به نظر می رسد هویت های حزبی و ساختارهای سیاسی همچنان مانع اصلی تغییرات ملموس در این حوزه هستند.
Republican rhetoric on mass shootings does not change public opinion on gun reform
