این مطلب به بررسی تفاوت جنسیتی اوتیسم پرداخته و نشان می دهد که چگونه تغییرات شناختی در زنان مبتلا به این اختلال بسیار عمیق تر از مردان است و نظریه مغز مردانه افراطی را به چالش می کشد.
یه مطالعه جدید که توی Autism Research چاپ شده، نشون می ده که تغییرات شناختی مربوط به اوتیسم در خانم ها به طور قابل توجهی بزرگتر از آقایونه. این یافته ها نشون می دن که خانم ها ممکنه برای مبتلا شدن به اوتیسم به یه فشار بیولوژیکی قوی تر نیاز داشته باشن، که همین موضوع کمک می کنه توضیح بدیم چرا این اختلال در پسرها خیلی بیشتر تشخیص داده می شه. این اطلاعات در مورد تفاوت جنسیتی اوتیسم و تفاوت های روان شناختی پشت پرده ی شیوع بیشتر اختلال طیف اوتیسم در مردها رو روشن تر می کنه.
نظریه «مغز مردانه افراطی» در اوتیسم اولین بار توسط روان شناسی به اسم سایمون بارون-کوهن در دانشگاه کمبریج مطرح شد. این نظریه می گه اوتیسم در واقع همون ویژگی های شناختی معمول مردونه ست که خیلی شدید شده. به طور خاص، این تفاوت به وضعیتی اشاره داره که در اون همدلی در سطح پایین (معروف به همدلی گری) و علاقه به تحلیل یا ساخت ساختارهای قانون مند (معروف به سیستم سازی) در سطح بالایی قرار داره.
همدلی گری شامل توانایی شناخت و پاسخ دادن به احساسات دیگرانه. سیستم سازی هم یعنی اشتیاق برای درک سیستم های غیر اجتماعی، مثل ریاضیات، کدهای کامپیوتری یا دستگاه های مکانیکی. طبق نظریه مغز مردانه افراطی، قرار گرفتن زیاد در معرض تستوسترون در دوران جنینی باعث می شه رشد مغز به سمت این وضعیت سیستم سازِ بالا متمایل بشه که این موضوع به نوعی با ریشه زیستی آشفتگی جنسیتی و برخی خصوصیات فیزیکی و تفاوت های اولیه در ساختار ذهنی پیوند خورده است.
از نظر تاریخی، اوتیسم در حدود چهار مرد به ازای هر یک زن تشخیص داده می شه. دانشمندانی به اسم کوری ساکال و برنارد کرسپی در دانشگاه سایمون فریزر می خواستن بفهمن که آیا نظریه مغز مردانه افراطی برای مردها و زن ها تفاوت داره یا نه. اونا همچنین می خواستن ببینن که آیا خانم ها یه مقاومت بیولوژیکی نسبت به این وضعیت دارن یا نه و چطور این موضوع به تفاوت جنسیتی اوتیسم کمک می کند.
بعضی از دانشمندان حدس می زنن که یه «اثر محافظتی زنانه» وجود داره. این ایده می گه خانم ها برای رسیدن به آستانه تشخیص اوتیسم، به مقدار بیشتری از عوامل ژنتیکی یا محیطی نیاز دارن. اگه این اثر محافظتی واقعی باشه، خانم هایی که اوتیسم دارن باید نسبت به هم رده های خودشون، تغییرات شناختی خیلی شدیدتری رو در مقایسه با آقایون نشون بدن.
اهمیت تفاوت جنسیتی اوتیسم در تشخیص
درک بهتر این الگوهای رفتاری نیازمند بررسی دقیق داده های آماری در حوزه های جنسیتی است که در تصویر زیر نمایی از آن ارائه شده است.
این نمودار تفاوت های ظریف در ابعاد مختلف تشخیصی را میان زنان و مردان نشان داده و به شفاف تر شدن تفاوت های بنیادین در این حوزه کمک می کند.
کرسپی، استاد علوم بیولوژیک، توضیح داد: «سؤال اصلی این بود که چطور سوگیری مردانه رو در اوتیسم توضیح بدیم و به تفاوت جنسیتی اوتیسم بپردازیم. تئوری روان شناختی اصلی در این مورد، نظریه همدلی گری-سیستم سازی بارون-کوهن هست. با این حال، تفاوت های همدلی و سیستم سازی بین افراد دارای اوتیسم و افراد معمولی (نوروتایپیک) تا حالا بین خانم ها و آقایون مقایسه نشده بود. ما با استفاده از مرور سیستماتیک و فراتحلیل تمام کارهای منتشر شده، این کار رو انجام دادیم.»
فراتحلیل یه تکنیک آماریه که داده های چندین مطالعه مستقل رو با هم ترکیب می کنه تا روندهای کلی رو شناسایی کنه. محقق ها داده های 34 مطالعه قبلی رو که ویژگی های همدلی و سیستم سازی رو اندازه گیری کرده بودن، جمع آوری کردن.
در مجموع، این تحلیل شامل 1,234,560 شرکت کننده بود که شامل 757,726 خانم و 476,834 آقا می شد. این نمونه هم شامل افراد اوتیستیک بود و هم افراد معمولی، یعنی کسانی که رشد مغزشون مطابق با استانداردهای معمول هست. محقق ها سه معیار خاص گزارش شخصی رو که در این مطالعات استفاده شده بود، بررسی کردن.
این معیارها شامل «بهره همدلی»، «بهره سیستم سازی» و «بهره طیف اوتیسم» بود. بهره همدلی حساسیت اجتماعی فرد رو اندازه می گیره، در حالی که بهره سیستم سازی میزان علاقه اون ها به سیستم ها و قوانین رو می سنجه. بهره طیف اوتیسم هم وجود ویژگی های اوتیستیک رو در رفتارهای روزمره ارزیابی می کنه.
چون این 34 مطالعه از نسخه های مختلفی از این پرسشنامه ها استفاده کرده بودن، محقق ها امتیازها رو استاندارد کردن. اونا میانگین های گزارش شده رو بر حداکثر امتیاز ممکن برای هر تست خاص تقسیم کردن. این تبدیل همه امتیازها رو به درصد تغییر داد و باعث شد به راحتی در کل مجموعه داده ها قابل مقایسه باشن.
محقق ها متوجه شدن که شکاف در امتیازهای همدلی و سیستم سازی بین خانم های اوتیستیک و خانم های معمولی، خیلی بیشتر از شکاف بین آقایون اوتیستیک و آقایون معمولی هست. به عبارت دیگه، یه خانم اوتیستیک نسبت به وضعیت شناختی یه خانم معمولی، انحراف خیلی بیشتری نشون می ده تا یه آقای اوتیستیک نسبت به وضعیت معمولیِ آقایون. این موضوع ثابت می کنه که برای ابتلای یه خانم به اوتیسم، تغییر شناختی بزرگ تری اتفاق می افته و این پدیده یکی از دلایل اصلی تفاوت جنسیتی اوتیسم است.
داده ها همچنین نشون دادن که تفاوت در امتیازهای همدلی بین افراد اوتیستیک و معمولی به طور قابل توجهی بزرگتر از تفاوت در امتیازهای سیستم سازی هست. بر اساس تناسب، تغییرات همدلی سه تا پنج برابر بزرگتر از تغییرات سیستم سازی بود. این نشون می ده که کاهش همدلی ممکنه نقش پررنگ تری در تفاوت های روان شناختی داشته باشه که باعث تشخیص اوتیسم می شه و به درک بهتر تفاوت جنسیتی اوتیسم کمک می کند.
تفاوت جنسیتی اوتیسم و همپوشانی ویژگی ها
علاوه بر این، تفاوت های جنسیتی معمولی که در همدلی و سیستم سازی دیده می شه، بین افراد اوتیستیک خیلی کمه. آقایون و خانم های اوتیستیک امتیازهای تقریبا یکسانی در بهره سیستم سازی داشتن. در مورد بهره همدلی هم تفاوت بین آقایون و خانم های اوتیستیک خیلی کم بود، که نشون دهنده نوعی ترکیب شدنِ مرزهای جنسیتی معموله.
محقق ها همچنین بررسی کردن که این ویژگی ها چقدر قوی رفتارهای کلی اوتیستیک رو پیش بینی می کنن. اونا فهمیدن که تغییرات در امتیازهای همدلی و سیستم سازی تاثیر خیلی قوی تری روی امتیاز کلی اوتیسم در افراد اوتیستیک نسبت به افراد معمولی داره. داده ها نشون می دن که هر چه همدلی کمتر و سیستم سازی بیشتر می شه، نشانه های ظاهری اوتیسم برای کسانی که در طیف هستن خیلی سریع تر چند برابر می شه.
دانشمندان همچنین متوجه یه رابطه غیرمنتظره بین همدلی و سیستم سازی در افراد اوتیستیک شدن. بین شرکت کننده های معمولی، امتیازهای همدلی و سیستم سازی معمولا با هم بالا می رن و رابطه مثبتی دارن. در مقابل، افراد اوتیستیک رابطه معکوسی رو نشون دادن، یعنی امتیازهای سیستم سازی بالاتر با امتیازهای همدلی پایین تر همراه بود.
این رابطه معکوس به یه «جایگزینی شناختی» در افراد مبتلا به اوتیسم اشاره داره. جایگزینی شناختی زمانی اتفاق می افته که تقویت یه توانایی ذهنی با یه توانایی دیگه تداخل پیدا کنه. برای مثال، تمرکز بیش از حد روی سیستم های قانون مند و غیر اجتماعی ممکنه به طور طبیعی شبکه های مغزی مورد استفاده برای پردازش های اجتماعی و عاطفی رو سرکوب کنه.
مثل همه تحقیقات، محدودیت هایی هم وجود داره که باید در نظر گرفت. مطالعاتی که در این تحلیل وارد شدن، بر اساس پرسشنامه های خودگزارشی بودن. خودگزارشی گاهی اوقات می تونه منعکس کننده این باشه که مردم دوست دارن چطور دیده بشن یا چطور ویژگی هاشون رو برای تطبیق با انتظارات جامعه مخفی می کنن، رفتاری که بهش «استتار کردن» می گن. این موضوع می تواند بر درک صحیح تفاوت جنسیتی اوتیسم اثر بگذارد.
مشخص شده که خانم های اوتیستیک بیشتر از آقایون اوتیستیک ویژگی هاشون رو استتار می کنن، که اغلب به خاطر تمایل به رعایت هنجارهای جنسیتیه. اونا ممکنه از هوششون برای تقلید رفتارهای اجتماعی استفاده کنن، که همین کار می تونه امتیاز اون ها رو در تست های همدلی به طور مصنوعی بالا ببره. همچنین، داده های جمع آوری شده سن شرکت کننده ها رو به طور نامنظم گزارش کرده بودن، که باعث شد محقق ها نتونن بررسی کنن که این ویژگی های شناختی چطور ممکنه در طول عمر یه فرد تغییر کنن.
یه محدودیت دیگه اینه که بخش بزرگی از داده ها از تعداد کمی از گروه های تحقیقاتی به دست اومده بود. این متمرکز بودن داده ها به این معنیه که روش های تست خاص یا سوگیری های منطقه ای ممکنه روی نتایج کلی تاثیر گذاشته باشن. دانشمندان توصیه می کنن که مطالعات آینده دلایل دقیق جایگزینی های شناختی بین همدلی و سیستم سازی رو بررسی کنن.
تحقیقات آینده همچنین باید بررسی کنن که چطور عوامل محیطی و ژنتیکی با هم تعامل دارن تا این تغییرات روان شناختی رو ایجاد کنن. درک این مکانیسم ها می تونه روشن کنه که چرا به نظر می رسه خانم ها مقاومت بیولوژیکی نسبت به اوتیسم دارن. این کار همچنین ممکنه ابزارهای تشخیصی رو برای شناسایی بهتر خانم های اوتیستیک که در حال حاضر نادیده گرفته می شن، بهبود ببخشه و به درک عمیق تر تفاوت جنسیتی اوتیسم کمک کند.
این مطالعه با عنوان «آیا فرضیه مغز مردانه افراطی در اوتیسم بیشتر برای خانم ها صدق می کند تا آقایون؟ یک رویکرد سیستماتیک و فراتحلیلی»، توسط کوری ساکال و برنارد کرسپی نوشته شده است.
تحقیقات اخیر نشان می دهد که فهم پیچیدگی های شناختی زنان در طیف اوتیسم می تواند رویکردهای تشخیصی را متحول کند. با در نظر گرفتن اثر محافظتی زنانه و تفاوت های بارز در همدلی و سیستم سازی، متخصصان می توانند حمایت های هدفمندتری را برای تمام افرادی که با این چالش ها روبرو هستند فراهم آورند و دقت علمی را در شناسایی این اختلال بهبود ببخشند.
The extreme male brain theory of autism applies more strongly to females
