تحقیقات جدید نشان می دهند که پرخاشگری زنان سایکوپات فراتر از الگوهای رفتاری معمول است و این افراد برای پیشبرد اهداف خود در رقابت های درون جنسی، تمایل بیشتری به استفاده از خشونت های مستقیم و فیزیکی دارند. این مطالعه با تمرکز بر ویژگی های تتراد تاریک، چگونگی عبور این زنان از هنجارهای اجتماعی برای آسیب رساندن به رقبا را بررسی کرده است.
تحقیقات جدید نشون می ده زن هایی که سطح بالایی از روان آزاری (سایکوپاتی) دارن، بیشتر احتمال داره به خشونت های فیزیکی، کلامی و غیرمستقیم علیه بقیه زن ها دست بزنن. این مطالعه به طور خاص به بررسی موضوع پرخاشگری زنان سایکوپات می پردازد و نشون می ده در حالی که زن ها معمولا روش های رقابتی مخفیانه رو ترجیح می دن، اون هایی که ویژگی های شخصیتی تاریک خاصی دارن ممکنه این هنجارهای اجتماعی رو دور بزنن تا مستقیما رقیب ها رو هدف قرار بدن. این یافته ها در Evolutionary Behavioral Sciences منتشر شده است.
نظریه تکاملی میگه آدما برای دسترسی به شریک عاطفی از طریق فرآیندی که بهش می گن انتخاب درون جنسی با هم رقابت می کنن. این رقابت بسته به جنسیت فرد می تونه به شکل های مختلفی خودش رو نشون بده. برای زن ها، عوامل بیولوژیکی مربوط به تولیدمثل نقش مهمی در شکل گیری این استراتژی های رقابتی دارن.
درک پرخاشگری زنان سایکوپات از دیدگاه تکاملی
نظریه سرمایه گذاری اجباری والدین میگه زن ها نسبت به مردها هزینه های بیولوژیکی بالاتری رو در تولیدمثل متحمل می شن. چون زن ها جنین رو در طول دوران بارداری حمل می کنن و اغلب از نوزادان مراقبت می کنن، باید از سلامت جسمانی خودشون محافظت کنن تا بقای بچه هاشون تضمین بشه. این واقعیت بیولوژیکی یعنی درگیری فیزیکی مستقیم برای زن ها یه استراتژی پرخطر به حساب میاد.
در نتیجه، روان شناس های تکاملی متوجه شدن که زن ها معمولا با استفاده از استراتژی های کم خطر و غیرمستقیم رقابت می کنن. این تاکتیک ها اغلب شامل پخش کردن شایعات، غیبت کردن یا طرد اجتماعی می شه. این روش ها به زن ها اجازه می ده بدون اینکه با خطر آسیب جسمی روبرو بشن، به شهرت رقیب ضربه بزنن و جذابیت اون رو برای جفت های احتمالی کم کنن.
ویژگی های شخصیتی تاریک و پرخاشگری زنان سایکوپات
با وجود این گرایش کلی به پرخاشگری غیرمستقیم، تفاوت های فردی در شخصیت می تونه این رفتارها رو تغییر بده. تحقیقات قبلی مجموعه ای از ویژگی های شخصیتی رو شناسایی کردن که بهش می گن «تتراد تاریک» (Dark Tetrad). این مجموعه شامل خودشیفتگی (نارسیسیسم)، ماکیاولیسم، روان آزاری (سایکوپاتی) و سادیسم (دیگرآزاری) می شه. این ویژگی ها نقش مهمی در بروز پرخاشگری زنان سایکوپات ایفا می کنند. جالب است بدانید که در مطالعات مشابه، رابطه میان صفات روان پریشی و پرخاشگری جنسی نیز به عنوان یکی از پیامدهای این ویژگی های شخصیتی مورد بررسی قرار گرفته است.
ماکیاولیسم شامل تمایل به فریبکاری و دستکاری بقیه برای رسیدن به اهداف شخصیه. خودشیفتگی با حس حق به جانب بودن و میل به تحسین شدن شناخته می شه. روان آزاری با تکانشگری بالا، همدلی پایین و عدم وابستگی عاطفی در ارتباطه. سادیسم هم شامل لذت بردن از رنج یا درد کشیدن دیگران می شه.
«ما اساسا به نقش ویژگی های شخصیتی تاریک و رقابت درون جنسی در زن ها علاقه مند بودیم، جایی که تحقیقات نشون دهنده رابطه مثبت بین این دو تاست. یه شکافی وجود داشت چون اکثر این تحقیقات سادیسم رو که بخشی از ویژگی های شخصیتی تتراد تاریکه، شامل نمی شدن.» این رو ری گارزا جونیور، استادیار روان شناسی و مدیر the Evolutionary Visual Lab در دانشگاه بین المللی تگزاس A&M گفته است.
«ما می دونیم که زن ها تمایل دارن از روش های مخفیانه تری برای رقابت با بقیه زن ها استفاده کنن، مثل استراتژی های کلامی و غیرمستقیم که معمولا در مقایسه با پرخاشگری فیزیکی پرخطر نیستن. ما تونستیم با جمع آوری پاسخ های زن ها درباره استفاده شون از خشونت کلامی، غیرمستقیم (مثل شایعه پراکنی) و فیزیکی، این شکاف رو پر کنیم.»
برای این تحقیق، تیم تحقیقاتی 136 زن رو برای شرکت در مطالعه انتخاب کرد. شرکت کننده ها دانشجوهای یه دانشگاه در جنوب تگزاس بودن. اکثر نمونه ها هیسپانیک بودن و بیشتر شرکت کننده ها خودشون رو با اصالت مکزیکی معرفی کردن. میانگین سنی شرکت کننده ها تقریبا 23 سال بود.
شرکت کننده ها یک نظرسنجی آنلاین شامل سه مقیاس استاندارد روان شناسی رو پر کردن. اولین معیار، مقیاس رقابت درون جنسی بود. این ابزار نگرش فرد رو نسبت به رقابت با هم جنس های خودش برای پیدا کردن شریک عاطفی می سنجه. این بخش شامل مواردیه که نشون می ده یه زن چقدر از طرف رقیب های جذاب احساس خطر می کنه.
دومین معیار، مقیاس کوتاه تتراد تاریک بود. این ارزیابی، چهار ویژگی شخصیتی تاریک رو بررسی می کنه. شرکت کننده ها میزان موافقت خودشون رو با جملاتی که نشون دهنده تمایلات فریبکارانه، بی احساسی، خودبزرگ بینی و لذت بردن از رنج دیگران بود، رتبه بندی کردن. این کار به محقق ها اجازه داد تا برای هر شرکت کننده یه پروفایل شخصیتی درباره این ویژگی های خاص بسازن.
سومین معیار، مقیاس پرخاشگری مستقیم و غیرمستقیم بود. این ابزار از شرکت کننده ها می خواد میزان مشارکت واقعی خودشون رو در رفتارهای پرخاشگرانه گزارش کنن. این مقیاس به سه دسته تقسیم می شه. پرخاشگری فیزیکی شامل کارهایی مثل زدن یا هل دادنه. پرخاشگری کلامی شامل فحاشی یا داد زدنه. پرخاشگری غیرمستقیم هم شامل غیبت های مغرضانه یا طرد اجتماعی می شه.
محقق ها داده ها رو تجزیه و تحلیل کردن تا بفهمن کدوم ویژگی های شخصیتی انواع مختلف پرخاشگری رو پیش بینی می کنه. اون ها همچنین بررسی کردن که آیا انگیزه کلی برای رقابت، رابطه بین شخصیت و پرخاشگری رو توضیح می ده یا نه. نتایج، نگاه دقیقی به نحوه بروز ویژگی های شخصیتی تاریک، به ویژه در مورد پرخاشگری زنان سایکوپات، در زمینه های رقابتی ارائه داد.
تحلیل ها نشون داد زن هایی که در مقیاس رقابت درون جنسی نمره بالاتری گرفتن، تمایل داشتن در ماکیاولیسم، روان آزاری و سادیسم هم نمره بالاتری بگیرن. این نشون می ده زن هایی با این ویژگی ها بیشتر احتمال داره بقیه زن ها رو به چشم رقیب ببینن. خودشیفتگی یه استثنا بود، چون با رقابت درون جنسی ارتباطی نداشت.
روان آزاری به عنوان ثابت ترین پیش بین رفتار تهاجمی شناخته شد. زن هایی با سطوح بالاتر روان آزاری به طور قابل توجهی بیشتر احتمال داشت که استفاده از پرخاشگری فیزیکی رو گزارش کنن. این یافته از این جهت مهمه که با روند کلی تکاملی که در اون زن ها از خطرات فیزیکی دوری می کنن، در تضاد هست. به نظر می رسه فقدان همدلی و تکانشگری مرتبط با روان آزاری ممکنه بر غریزه حفظ خود در سناریوهای رقابتی غلبه کنه. این یافته ها درک عمیق تری از پدیده پرخاشگری زنان سایکوپات ارائه می دهد.
گارزا به PsyPost گفت: «بیشتر تحقیقات نشون دادن که زن ها به دلیل ماهیت پرخطر پرخاشگری فیزیکی، از اون استفاده نمی کنن. اما ما متوجه شدیم که ویژگی های شخصیتی تاریک، پرخاشگری فیزیکی رو هم پیش بینی می کنن. زن ها در موقعیت هایی که اهداف مرتبط با تولیدمثل شون رو تهدید می کنه، مثل زمانی که بقیه زن ها سابقه جنسی اون ها رو هدف قرار می دن، رفتارهای فیزیکی نشون می دن.»
روان آزاری همچنین استفاده از پرخاشگری کلامی و غیرمستقیم رو پیش بینی کرد. این نشون می ده زن هایی که در این ویژگی نمره بالایی دارن، از مجموعه ای متنوع از تاکتیک های رقابتی استفاده می کنن. اون ها خودشون رو به روش های مخفیانه محدود نمی کنن، بلکه مایلن از هر استراتژی موجود استفاده کنن. به نظر می رسه اون ها کمتر نگران پیامدهای اجتماعی یا فیزیکی اعمالشون هستن. این الگوهای رفتاری از جمله ویژگی های بارز پرخاشگری زنان سایکوپات محسوب می شوند.
سادیسم رابطه خاصی با پرخاشگری کلامی نشون داد. زن هایی که در سادیسم نمره بالایی گرفتن، بیشتر احتمال داشت که از حملات کلامی علیه دیگران استفاده کنن. محقق ها پیشنهاد می کنن که پرخاشگری کلامی بازخورد فوری می ده. فرد مهاجم می تونه بلافاصله رنجی رو که به قربانی وارد می کنه، ببینه.
این واکنش فوری با میل سادیستی برای لذت بردن از رنج دیگران همخوانی داره. در مقابل، سادیسم پرخاشگری غیرمستقیم رو پیش بینی نکرد. تاکتیک های غیرمستقیم مثل شایعه پراکنی زمان می بره تا آسیب برسونه. ماهیت با تاخیر پرخاشگری غیرمستقیم ممکنه برای افرادی با سطوح بالای سادیسم کمتر رضایت بخش باشه.
محقق ها همچنین رابطه منفی بین خودشیفتگی و پرخاشگری کلامی پیدا کردن. زن هایی با نمرات خودشیفتگی بالاتر، کمتر احتمال داشت در حملات کلامی شرکت کنن. افراد خودشیفته اغلب به دنبال حفظ یک تصویر برتر از خودشون هستن. شرکت در درگیری های کلامی علنی ممکنه از نظر اون ها کسر شان یا برای جایگاه اجتماعی شون مضر تلقی بشه.
گارزا توضیح داد: «این تحقیق باید این پیام رو برسونه که برخی از زن ها بیشتر تمایل دارن از پرخاشگری کلامی، غیرمستقیم و فیزیکی استفاده کنن، اما این رفتارها عمدتا توسط روان آزاری و سادیسم هدایت می شن. می شه استدلال کرد زن هایی با سطوح بالاتر روان آزاری و سادیسم در اجرای استراتژی های رقابتی بهتر عمل می کنن و احتمالا انتظار تلافی رو هم دارن.»
مثل هر تحقیق دیگه ای، محدودیت هایی هم وجود داره که باید در نظر گرفت. اندازه نمونه نسبتا کوچک بود و از دانشجوهای دانشگاه تشکیل شده بود. این گروه خاص ممکنه نماینده رفتار پرخاشگری زنان سایکوپات در گروه های سنی یا محیط های اجتماعی-اقتصادی مختلف نباشه.
گارزا خاطرنشان کرد: «می شه استدلال کرد که زن های مسن تر ممکنه از این استراتژی ها استفاده نکنن، چون این رفتارها در زن های سن باروری رایج تره. از دیدگاه کاربردی، ما می دونیم که افراد چه در مدرسه و چه در محیط کار، رفتارهای پرخاشگرانه نشون می دن و این یافته ها ممکنه به ویژگی های اساسی مرتبط با این رفتارها روشنی ببخشه.»
این مطالعه همچنین بر معیارهای خودگزارشی متکی بود. شرکت کننده ها ممکنه به دلیل سوگیری مطلوبیت اجتماعی، همیشه درباره رفتارهای پرخاشگرانه خودشون صادق نباشن. زن هایی که ویژگی های تاریک بالایی دارن، ممکنه بیشتر مایل به اعتراف به پرخاشگری باشن که این موضوع می تونه روی نتایج تاثیر بذاره. تحقیقات آینده می تونه از طراحی های تجربی که رفتار رو در لحظه مشاهده می کنن، بهره ببره.
گارزا گفت: «یه تصور غلط رایج اینه که این رفتارها ذاتا بد هستن. اما ما این رفتارها و ویژگی های شخصیتی تاریک رو به عنوان سازگاری با محیط فرد و تهدیدات مربوط به تناسب بقا تفسیر می کنیم.»
محقق ها پیشنهاد می دن که مطالعات آینده باید مکانیسم های شناختی پشت این رفتارها رو بررسی کنن. برای مثال، اون ها پیشنهاد می دن که بررسی بشه زن هایی با ویژگی های شخصیتی تاریک چطور نشانه های بصری رو پردازش می کنن. درک اینکه این زن ها چطور حالات تهدیدآمیز چهره رو درک می کنن، می تونه بینش عمیق تری نسبت به پاسخ های پرخاشگرانه اون ها ارائه بده. مطالعه فعلی گامی برای درک تعامل پیچیده بین شخصیت و رقابت زنانه است. این بینش ها به درک بهتر پدیده پرخاشگری زنان سایکوپات کمک شایانی می کند.
این مطالعه با عنوان «روان آزاری استفاده از پرخاشگری فیزیکی، کلامی و غیرمستقیم رو در زن ها پیش بینی می کنه،» توسط ری گارزا، جنا دی. آرسواگا و فرید پژهوحی نوشته شده است.
در نهایت، این یافته ها نشان می دهند که چگونه تفاوت های فردی در شخصیت می تواند مسیرهای تکاملی رقابت را تغییر دهد. شناخت ویژگی های روان آزاری و سادیسم در زنان به ما کمک می کند تا رفتارهای تهاجمی را فراتر از کلیشه های جنسیتی تحلیل کرده و درک دقیق تری از دینامیک های اجتماعی و رقابتی در محیط های مختلف به دست آوریم.
Psychopathic women are more likely to use physical aggression
