استفاده از رویکردهای نوین مانند بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان از طریق ابزارهای دیجیتال، پتانسیل های جدیدی را برای بهبود تمرکز و کاهش علائم نقص توجه فراهم کرده است، هرچند این روش ها فعلا به عنوان مکمل در کنار درمان های اصلی توصیه می شوند.
تحلیل های جدید در مورد مداخلات سلامت دیجیتال نشون می ده که بازی های ویدیویی که به طور خاص طراحی شدن، ممکنه مزایای کمی در بهبود علائم توجه برای کودکان مبتلا به برخی شرایط عصبی-تکاملی داشته باشن. با اینکه یافته ها نشون دهنده یک نتیجه مثبت در محیط های تحقیقاتی هستن، اما این پیشرفت ها اون قدر بزرگ نبودن که بشه اون ها رو به عنوان یک درمان مستقل در نظر گرفت. در این راستا، تحقیقات جدیدی در مورد بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان مورد بررسی قرار گرفته است. این نتایج اخیرا در مجله Psychiatry Research منتشر شده است.
اختلال نقص توجه/بیش فعالی یا همون ADHD، یک وضعیت شایع هست که اغلب در کودکان به صورت مشکل در حفظ تمرکز یا کنترل تکانه ها خودش رو نشون می ده. تصور می شه که این بی توجهی ناشی از تفاوت های زمینه ای در عملکرد مغز مربوط به سیستم های انتقال دهنده عصبی باشه.
درمان های استاندارد معمولا شامل داروهای محرک یا غیرمحرک هستن که می تونن برای بسیاری از کودکان در مدیریت علائم اصلی بسیار موثر باشن. با این حال، این گزینه های دارویی گاهی اوقات عوارض جانبی ناخواسته ای مثل مشکلات خواب یا کاهش اشتها رو به همراه دارن که باعث می شه خانواده ها و پزشکان به دنبال روش های مکمل مانند بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان بگردن.
نقش بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان در مداخلات دیجیتال
در طول دهه گذشته، محققان مختلف مداخلات دیجیتال، از جمله انواع جدید بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان، رو به عنوان یک مسیر بالقوه برای درمان پیشنهاد کردن. در همین زمینه، بررسی تاثیر بازی سوپر ماریو بر کاهش فرسودگی و سلامت روان نشان داده است که بازی های هدفمند می توانند بر عملکردهای شناختی تاثیرگذار باشند. تئوری زیربنایی اینه که بازی های ویدیویی خاصی که برای درگیر کردن شبکه های شناختی خاص طراحی شدن، ممکنه فعالیت مغز رو در نواحی مرتبط با توجه تحریک کنن.
پنگ وی ما، وابسته به دانشگاه ساوث وست در چین، قصد داشت کیفیت و ثبات کلی شواهد مربوط به این درمان های دیجیتال رو ارزیابی کنه. «ما» و تیم تحقیقاتی متوجه شدن که با وجود آزمایش های فردی، نتایج اون ها گاهی ناهماهنگ بوده یا به دلیل تعداد کم شرکت کننده ها محدودیت داشته.
برای رفع این عدم قطعیت با قدرت آماری بیشتر، محققان یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز انجام دادن. این رویکرد اساسا به عنوان یک «مطالعه بر روی مطالعات» عمل می کنه. تیم به جای اجرای یک آزمایش بالینی جدید با بیماران، پایگاه های داده علمی اصلی رو به طور جامع جستجو کرد تا مقالات تحقیقاتی با کیفیت موجود رو پیدا کنه. با تجمیع داده ها از چندین پروژه کوچیک تر، محققان گاهی می تونن اثرات ظریفی رو شناسایی کنن که ممکنه در یک آزمایش انفرادی با شرکت کننده های کمتر نادیده گرفته بشه.
محققان به طور خاص به دنبال آزمایش های کنترل شده تصادفی بودن که عموما به عنوان استاندارد طلایی برای ارزیابی مداخلات پزشکی شناخته می شن. تجزیه و تحلیل محدود شد به مطالعاتی که روی کودکان دوازده ساله و کوچک تر که تشخیص بالینی رسمی ADHD داشتن و از بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان بهره برده بودند، تمرکز کرده بودن. در نهایت، جستجو ده آزمایش معتبر رو شناسایی کرد که معیارهای ورود سختگیرانه رو داشتن و داده های مجموعا 820 شرکت کننده از کشورهای مختلف رو شامل می شدن.
با ترکیب نتایج عددی این ده آزمایش جداگانه، محققان یک معیار آماری کلی به نام «اندازه اثر» رو محاسبه کردن. این عدد نشون دهنده میزان تفاوت بین گروه هایی هست که از مداخلات بازی ویدیویی استفاده کردن و گروه های کنترلی که این کار رو انجام ندادن.
تجزیه و تحلیل ترکیبی نشون داد کودکانی که از بازی های ویدیویی هدفمند، به عنوان یک شکل از بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان، استفاده کردن، در مقایسه با همسالان خودشون، بهبود قابل اندازه گیری در نقص توجه داشتن. تست های آماری تایید کردن که این نتیجه مثبت احتمالا یک اثر واقعی از مداخله بوده، نه یک اتفاق تصادفی.
برای مخاطبان غیرمتخصص مهمه که بزرگی این پیشرفت رو درک کنن. در حالی که این اثر از نظر آماری قابل تشخیص بود، محققان این مزیت رو از نظر بیولوژیکی اون قدر قوی ندونستن که به تنهایی از نظر بالینی معنادار باشه. برای درک بهتر این موضوع، محققان پزشکی از محدوده های عددی خاصی برای تعریف میزان کارایی یک درمان در عمل استفاده می کنن. مداخلات محرک استاندارد برای ADHD معمولا در تحلیل های مشابه، اندازه اثر متوسط تا قوی رو نشون می دن.
اندازه اثر کلی برای مداخلات بازی های ویدیویی، به عنوان روشی از بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان، در محدوده ای قرار گرفت که دانشمندان اون رو «کوچک» طبقه بندی می کنن. درک این تمایز برای والدین و پزشکان موقع بررسی گزینه های درمانی حیاتی هست. یک تغییر قابل اندازه گیری در یک محیط تحقیقاتی کنترل شده همیشه به یک تحول بزرگ در مهارت های زندگی روزمره یا عملکرد تحصیلی کودک منجر نمی شه.
این تحلیل نشون می ده که اگرچه مداخلات دیجیتال، از جمله بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان، تاثیر مثبت قابل اثباتی دارن, اما در حال حاضر اون قدر قدرتمند نیستن که جایگزین درمان های خط اول موجود مثل دارو یا رفتاردرمانی بشن.
چالش ها و پتانسیل بازی درمانی برای بیش فعالی کودکان
نویسندگان به چندین جنبه از داده های موجود اشاره کردن که نیاز به تفسیر محتاطانه داره. این بررسی محدود به مطالعات منتشر شده به زبان های انگلیسی و چینی بود که ممکنه باعث شده باشه تحقیقات مرتبط به زبان های دیگه نادیده گرفته بشه. علاوه بر این، برخی از آزمایش های بررسی شده جزئیات روش شناسی رو به طور کامل گزارش نکرده بودن؛ مثلا اینکه دقیقا چطور اطمینان حاصل کردن که محققان از اینکه کدوم کودک به گروه درمان یا کنترل اختصاص داده شده، بی خبر موندن.
این بررسی همچنین متغیرهایی رو برجسته کرد که ممکنه بر میزان کارایی این درمان های دیجیتال در آینده تاثیر بذارن. نشانه هایی وجود داشت که مداخلاتی با مدت زمان هشت هفته یا بیشتر ممکنه موثرتر از برنامه های کوتاه مدت باشن. علاوه بر این، محققان مشاهده کردن که بازی های ویدیویی که شامل تمرینات بدنی هستن، به نظر می رسه نتایج بهتری نسبت به بازی های شناختی نشسته دارن. «ما» و همکارانش پیشنهاد کردن که تحقیقات آینده باید ترکیب درمان با بازی ویدیویی رو با فعالیت بدنی بررسی کنن تا پتانسیل نتایج درمانی افزایش پیدا کنه.
نتیجه گیری نهایی این مقاله، یک خوش بینی محتاطانه هست. یافته ها از این ایده حمایت می کنن که بازی های ویدیویی «وقتی به سایر درمان های مبتنی بر شواهد اضافه بشن، ممکنه درمانی باشن». به نظر می رسد این بازی ها بیشتر به عنوان یک ابزار کمکی در یک برنامه درمانی گسترده تر مناسب باشند.
شناسایی ابزارهای کمکی که بتوانند در کنار درمان های دارویی به بهبود کیفیت زندگی کودکان مبتلا به ADHD کمک کنند، گام مهمی در علوم اعصاب مدرن است. اگرچه بازی های ویدیویی هنوز جایگزین قطعی نیستند، اما ترکیب آن ها با فعالیت های بدنی و نظارت متخصصان می تواند مسیر جدیدی را در فرآیند بهبود و ارتقای توانمندی های ذهنی این کودکان بگشاید.
این مطالعه با عنوان «تاثیر مداخله بازی ویدیویی بر نقص توجه در کودکان مبتلا به ADHD: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز ،» توسط پنگ وی ما، ژولین شو، کون یوان، پئیون ژنگ، جون فنگ لی و جیندونگ چانگ نوشته شده است.
Video games may offer small attention benefits for children with ADHD
