پژوهش های علمی نشان می دهند که افراد دارای خودشیفتگی آشکار، فعالیت عصبی ضعیف تری را هنگام اشتباه کردن تجربه می کنند که این امر تبیین کننده تمایل خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا برای محافظت از تصویر ذهنی مثبتشان است.
دو تا مطالعه روی دانشجوهای بریتانیایی نشون داده کسایی که ویژگی های خودشیفتگی گرندیو (آشکار) در اون ها پررنگ تره، موقع اشتباه کردن، فعالیت های عصبی شون ضعیف تر عمل می کنه. ممکنه این همون سازوکاری باشه که باعث می شه خودشیفته ها در برابر اصلاح خودشون مقاومت کنن تا بتونن تصویر مثبتی که از خودشون دارن رو حفظ کنن. این مقاومت در برابر خطا، یکی از جنبه های مهم در رفتار خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا است. این مقاله در مجله شخصیت (Journal of Personality) منتشر شده.
خودشیفتگی یه ویژگی شخصیتیه که با بزرگ منشی، نیاز شدید به تحسین شدن و تمایل به خودمحوری شناخته می شه. دو نوع اصلی خودشیفتگی وجود داره: خودشیفتگی گرندیو (آشکار) و خودشیفتگی آسیب پذیر (پنهان). خودشیفتگی گرندیو با اعتمادبه نفس، برون گرایی و خودنمایی همراهه، در حالی که خودشیفتگی آسیب پذیر شامل حالت های تدافعی، ناامنی و حساسیت بیش از حد به انتقاده. در برخی موارد، نقش کمال گرایی در ایجاد وسواس های فکری مرتبط با خودشیفتگی نیز می تواند با این ویژگی های شخصیتی گره بخورد.
افرادی که سطح خودشیفتگی شون بالاست، تمایل زیادی به کسب جایگاه و شناخته شدن دارن. اونا معمولا برای بقیه جذاب و لایق به نظر می رسن؛ اما معمولا توی همدلی کردن مشکل دارن و نفع شخصی خودشون رو به رفاه جمعی ترجیح می دن. این تضاد درونی می تواند به درک بهتر موضوع خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا کمک کند.
در زمینه های مدیریتی، افراد خودشیفته ممکنه تصمیم های جسورانه و رویایی بگیرن، اما در عین حال ریسک های زیادی هم می کنن. مدل های تئوری می گن که خودشیفته ها یا دارن ناامنی های درونی شون رو مخفی می کنن یا اینکه با خطاهای شناختی و دوری از بازخوردهای منفی، سعی می کنن تصویر قدرتمندی از خودشون نگه دارن. این تلاش برای حفظ تصویر، رابطه مستقیم با موضوع خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا دارد.
نویسنده اصلی، استر ام. رابینز و همکاراش می خواستن رابطه بین خودشیفتگی (مخصوصا نوع گرندیو) و «منفی گرایی مربوط به خطا» (ERN) رو بررسی کنن. ERN یه نشونه عصبی برای پردازش خطاست که با نوار مغزی (EEG) قابل تشخیصه. این یه واکنش منفی سریع در سیگنال EEG هست که حدود 50 میلی ثانیه بعد از اشتباه کردن فرد رخ می ده. این واکنش نشون دهنده فرآیندهای اولیه تشخیص خطاست که در منطقه قشر قدامی سینگولیت مغز ایجاد می شه. برای بررسی این موضوع، محقق ها دو تا مطالعه انجام دادن و نتایج آن ها به ما کمک می کند تا درک بهتری از خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا داشته باشیم.
مکانیزم های عصبی پشت خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا
تصویر زیر به بررسی ابعاد عصبی و فعالیت های مغزی در واکنش به اشتباهات در افراد مختلف می پردازد که در نتایج این تحقیق نقش کلیدی داشته است.
این بازنمایی بصری، تفاوت های حساسیت عصبی در پردازش خطا را که یکی از اصلی ترین پایه های علمی این پژوهش است، نشان می دهد.
مطالعه اول روی 144 دانشجو از دانشگاه ساوت همپتون انجام شد (که حدود 81 درصدشون خانم بودن). دانشجوها تست «فلنکر اریکسن» رو در حالی انجام دادن که دستگاه EEG فعالیت مغزی شون رو ثبت می کرد. بعدش هم یه پرسشنامه خودشیفتگی (پرسشنامه تحسین و رقابت خودشیفتگی) رو پر کردن. تست فلنکر اریکسن یه تکلیف شناختیه که تو اون شرکت کننده ها باید به یه محرک خاص پاسخ بدن و محرک های مزاحم اطرافش رو نادیده بگیرن. از این تست معمولا برای اندازه گیری دقت، تضاد پاسخ ها و کنترل شناختی استفاده می شه.
مطالعه دوم همون روند اولی رو تکرار کرد، با این تفاوت که دانشجوها بعد از هر مرحله بازخورد می گرفتن که بهشون می گفت جواب شون درست بوده یا غلط. این کار به نویسنده های تحقیق اجازه داد تا تست کنن که آیا اون واکنش ضعیف عصبی به خطاها که تو مطالعه قبلی دیدن، در شرایطی که شکست ها کاملا توسط منابع بیرونی اعلام می شن هم وجود داره یا نه. نتایج این مطالعات به روشن شدن ابعاد مختلف پدیده خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا کمک شایانی کرد.
توی این بخش، دو حالت وجود داشت: به دانشجوها گفته شد که بازخوردها یا توسط دو تا محقق در یه اتاق دیگه ارسال می شه یا اینکه کامپیوتریه. اولش 120 دانشجو از دانشگاه ساوت همپتون انتخاب شدن، اما نمونه نهایی که تحلیل شد 50 نفر بود (80 درصد خانم)، چون تعدادی از شرکت کننده ها به اندازه کافی اشتباه نکرده بودن که بشه یه سیگنال معتبر EEG ازشون ثبت کرد.
یافته های کلیدی در مورد خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا
نتایج مطالعه اول نشون داد که پاسخ های «منفی گرایی مربوط به خطا» کاملا قابل تشخیص بودن و موقعی که شرکت کننده ها اشتباه می کردن، خیلی قوی تر از زمانی بود که جواب شون درست بود. این واکنش ها توی نقطه الکترود Fz (یعنی روی خط میانی پیشونی) از همه قوی تر بود. افرادی که خودشیفتگی گرندیو بیشتری داشتن، پاسخ ERN ضعیف تری (منفی گرایی کمتر) نشون دادن. این یعنی واکنش اولیه مغز این افراد به اشتباهات شون ضعیف بوده که مستقیما به مفهوم خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا اشاره دارد.
نتایج مطالعه دوم هم یافته های مطالعه اول رو تایید کرد. حتی با وجود بازخوردهای واضح بیرونی، افرادی که خودشیفتگی بیشتری داشتن، پاسخ های ERN ضعیف تری نشون دادن. این رابطه هم برای بخش تحسین طلبی و هم برای بخش رقابت جویی خودشیفتگی گرندیو دیده شد، هرچند که در بخش تحسین طلبی این اثر قوی تر بود. این شواهد، فرضیه خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا را بیش از پیش تقویت می کند.
نویسنده های مطالعه نتیجه گیری کردن: «خودشیفتگیِ تحسین طلبانه و رقابت جویانه با پاسخ ERN ضعیف تر (منفی گرایی کمتر) همراه بود. این نتایج با مدل فراشناختی خودشیفتگی همخوانی داره و نشون می ده که خودشیفته های گرندیو حساسیت عصبی کمتری نسبت به اشتباهات شون دارن. این یافته ها یه سازوکار احتمالی رو نشون می ده که خودشیفته ها از طریق اون در برابر یادگیری از اشتباهات مقاومت می کنن تا تصویر مثبت خودشون رو حفظ کنن. پردازش ضعیف خطا ممکنه روی تصمیم گیری و رفتار اونا در شرایط مختلف تاثیر بذاره و تبیین کننده رفتار خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا باشد.»
این مطالعه به درک علمی از ریشه های عصبی خودشیفتگی کمک می کنه. با این حال، باید به این نکته توجه کرد که این تحقیق فقط روی دانشجوهای بریتانیایی انجام شده که اکثرا سفیدپوست بودن. نتایج ممکنه توی گروه های جمعیتی، فرهنگی و سنی دیگه متفاوت باشه. این محدودیت ها باید در هرگونه تحلیل جامع از پدیده خودشیفته ها و نادیده گرفتن خطا مورد توجه قرار گیرد.
در مجموع، شناخت زیربناهای عصبی که باعث کاهش حساسیت نسبت به اشتباهات می شوند، به ما کمک می کند تا چالش های مربوط به تغییر رفتار و یادگیری را در تیپ های شخصیتی خاص بهتر درک کنیم. این عدم حساسیت عصبی، سدی را در برابر پذیرش مسئولیت ایجاد می کند که فرد را برای حفظ غرور خود، در برابر هرگونه بازخورد اصلاحی مقاوم می سازد.
Grandiose narcissists tend to show reduced neural sensitivity to errors
