تحقیقات گسترده بر روی داده های بالینی نشان می دهد که اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب ارتباط عمیقی با یکدیگر دارند، به طوری که ریسک ابتلا به بیماری های عصبی در افراد با سابقه بیماری های روانی جدی به شکل قابل توجهی بالاتر است.
یه تحلیل روی داده های مربوط به افراد مبتلا به اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب، که در پایگاه داده تحقیقاتی اقدامات بالینی بریتانیا (CPRD) موجوده، نشون داده که 13 مورد از 15 گروه بیماری های عصبی بررسی شده، در زمان تشخیص بیماری روانی، بین این افراد شایع تر از کسایی بوده که بیماری روانی شدید نداشتن. جالب اینجاست که احتمال ابتلا به زوال عقل و بیماری پارکینسون حدود 4 برابر بیشتر بود (که اهمیت راهکارهای داشتن مغز جوان با چند زبان و مقاوم را نشان می دهد)، در حالی که احتمال داشتن صرع، 5 سال بعد از تشخیص بیماری روانی شدید، 3 برابر بالاتر بود. این مقاله در مجله BMJ Mental Health.
رابطه بین اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب
مطالعات نشون می دن افرادی که از اختلالات روانی جدی رنج می برن، اغلب با مشکلات جسمی مختلفی روبرو هستن. این هم پوشانی نشان دهنده اهمیت بررسی همزمان اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب است. مثلا نرخ بیماری های قلبی-عروقی، غدد درون ریز، ریوی و گوارشی در این افراد بالاتره و اختلالات قلبی-متابولیک بیشترین توجه تحقیقاتی رو به خودشون جلب کردن.
با این حال، رابطه بین اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب هنوز کاملا شناخته شده نیست. بیماری های عصبی اختلالاتی هستن که مغز، نخاع یا اعصاب محیطی رو تحت تاثیر قرار می دن و باعث نقص در حرکت، حس، شناخت یا عملکردهای خودمختار بدن می شن.
نمونه هایی مثل بیماری پارکینسون، صرع، ام اس (مولتیپل اسکلروزیس)، سکته مغزی، زوال عقل و انواع نوروپاتی ها وجود دارن که از نظر علت، سیر بیماری و شدت خیلی با هم متفاوتن. محققان روز به روز بیشتر به این باور می رسن که خیلی از این شرایط در واقع ماهیت عصبی-روانی دارن. مطالعاتی وجود داره که نشون می ده این بیماری ها ممکنه در افراد مبتلا به اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب بیشتر رخ بدن.
نویسنده این مطالعه، الا بورچیل و همکارانش می خواستن بررسی کنن که بیماری های عصبی مختلف با چه تناوبی در افراد مبتلا به بیماری های روانی شدید رخ می دن؛ اون هم از 5 سال قبل از تشخیص بیماری روانی تا 5 سال بعد از اون.
تصویر زیر نمایی از وضعیت سیستم عصبی و تداخلات احتمالی در فرآیندهای ذهنی را نمایش می دهد.
این ارتباطات پیچیده میان سلول های عصبی می تواند کلید درک بسیاری از دردهای مزمن و اختلالات همزمان باشد.
عوامل مشترک در اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب
با اینکه رابطه علّی دقیق هنوز مشخص نیست، نویسنده ها به چهار احتمال برای این هم پوشانی اشاره می کنن: بیماری روانی شدید و شرایط عصبی ممکنه علت ژنتیکی یا تکاملی مشترکی داشته باشن؛ علائم روان پزشکی ممکنه به عنوان یه «پیش درآمد» زودرس قبل از شروع کامل یه بیماری عصبی عمل کنن؛ بیماری روانی شدید یا درمان های اون (مثل داروهای ضدروان پریشی) ممکنه باعث مشکلات عصبی بشن؛ یا بیماری های عصبی در اوایل زندگی ممکنه رشد مغز رو مختل کنن و بعدا باعث بیماری روانی بشن. این تداخل پیچیده، اهمیت شناخت عمیق تر ارتباط بین اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب را نشان می دهد.
نویسنده ها افراد مبتلا به بیماری های روانی شدید رو از پایگاه داده مراقبت های اولیه Clinical Practice Research Datalink (CPRD) شناسایی کردن. این پایگاه داده به طور گسترده ای نماینده جمعیت بریتانیاست و داده های حدود 24 درصد از ساکنان بریتانیا رو شامل می شه. این مطالعه شامل افرادی بین 18 تا 100 سال بود که اولین بار بین سال های 1378 تا 1397 تشخیص اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی یا سایر روان پریشی ها رو دریافت کرده بودن.
نویسندگان مطالعه هر کدوم از این بیمارها رو با حداکثر چهار فرد بدون بیماری روانی شدید از همون مراکز مراقبت های اولیه مطابقت دادن. در مجموع، این تحلیل شامل 68,789 فرد مبتلا به بیماری روانی شدید و 274,827 فرد بدون این بیماری ها بود. نویسندگان مطالعه تشخیص های 15 گروه از بیماری های عصبی رو در هفت مقطع زمانی مختلف بررسی کردن: 5، 3 و 1 سال قبل از تشخیص بیماری روانی شدید؛ دقیقا در زمان تشخیص؛ و 1، 3 و 5 سال بعد از تشخیص.
نتایج نشون داد که در زمان دریافت اولین تشخیص بیماری روانی شدید، پنج مورد از شایع ترین بیماری های عصبی عبارت بودن از صرع (3.71٪)، بیماری عروق مغزی (3.02٪)، زوال عقل (1.65٪)، بیماری پارکینسون (0.68٪) و ام اس (0.32٪). سیزده گروه از بیماری های عصبی در بین شرکت کنندگان مبتلا به اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب در مقایسه با گروه کنترل (افراد بدون بیماری روانی شدید) در زمان تشخیص بیماری روانی شایع تر بودن. یازده مورد در تمام مقاطع زمانی، از جمله زمان های قبل از تشخیص، شیوع بیشتری داشتن.
در زمان تشخیص، بیشترین احتمال برای افراد مبتلا به بیماری روانی شدید مربوط به «سایر انواع پارکینسونیسم» بود (طبقه بندی ای که شامل لرزش های ثانویه یا ناشی از دارو می شه و 8.3 برابر بیشتر از گروه کنترل بود) و سایر اختلالات حرکتی (3 برابر بیشتر). در 5 سال بعد از تشخیص، احتمال ابتلا به زوال عقل و بیماری پارکینسون تقریبا 4 برابر و احتمال داشتن صرع 3 برابر بیشتر از گروه کنترل بود.
نکته مهم اینجاست که محققان تفاوت های قابل توجهی رو بر اساس نوع خاص بیماری روانی پیدا کردن. در حالی که افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و سایر روان پریشی ها نرخ بالاتری در تقریبا تمام بیماری های عصبی داشتن، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در بسیاری از شرایط، نرخ هایی نزدیک تر به جمعیت عمومی داشتن. نویسندگان پیشنهاد می کنن که این موضوع ممکنه به دلیل «سایه اندازی تشخیصی» باشهپدیده ای که در اون پزشکان به اشتباه علائم جسمی یا عصبی واقعی بیمار رو به اسکیزوفرنی از قبل موجود نسبت می دن که منجر به تاخیر در تشخیص یا تشخیص ندادن بیماری می شه.
نویسندگان مطالعه نتیجه گیری کردن که: «بسیاری از شرایط عصبی در گروه SMI [بیماری روانی شدید] در مقایسه با کسایی که SMI ندارن، شیوع بالاتری دارن.»
این مطالعه به درک علمی روابط بین اختلالات روانی و بیماری مغز و اعصاب کمک می کنه. با این حال، باید توجه داشت که طراحی مشاهده ای این مطالعه اجازه نمی ده که استنتاج های علّی دقیقی از نتایج گرفته بشه.
مقاله «رابطه زمانی بین بیماری های روانی شدید و شرایط عصبی در یک گروه مراقبت های اولیه در بریتانیا،» توسط الا بورچیل، جاناتان پی. راجرز، دیوید پی. جی. آزبورن، گلین لوئیس، آنتونی اس. دیوید، جوزف اف. هیز و نائومی لوندرز نوشته شده.
در نهایت، آگاهی از پیوند نزدیک میان سلامت روان و عملکردهای عصبی می تواند به بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک شایانی کند. پزشکان باید با در نظر گرفتن این هم پوشانی ها، مراقبت های جامع تری را ارائه دهند تا از نادیده گرفته شدن بیماری های عصبی در سایه اختلالات روانی جلوگیری شود.
Many neurological conditions are more frequent among individuals with severe mental illness
