درک دقیق علل خودکشی سالمندان اوتیسمی نشان می دهد که عواملی چون افسردگی، تروما و انزوای اجتماعی نقش پررنگ تری نسبت به خودِ ویژگی های اوتیستیک در افزایش خطر آسیب به خود دارند و شناسایی این چالش ها برای پیشگیری از بحران در دوران پیری ضروری است.
تحقیقات جدیدی که در نیچر منتال هلث (Nature Mental Health) منتشر شده، نشان می دهد که درک علل خودکشی سالمندان اوتیسمی اهمیت زیادی دارد. این پژوهش نشان می دهد که نرخ بالای افکار خودکشی و آسیب به خود در افراد مسن با ویژگی های اوتیستیک، مستقیما به خاطر خودِ این ویژگی ها نیست. در عوض، به نظر می آید این افزایش خطر به دلیل چالش های همراه مثل افسردگی، تروما و انزوای اجتماعی ایجاد شده. این یافته ها ثابت می کنه که حمایت های هدفمند از سلامت روان و تقویت روابط اجتماعی می تونه به محافظت از این گروه آسیب پذیر کمک کنه.
اگه خودتون یا کسی که می شناسید دچار افکار خودکشی یا بحران سلامت روان هستید، کمک در دسترسه. با شماره 988 تماس بگیرید یا پیامک بزنید تا به خط تماس رایگان و محرمانه پیشگیری از خودکشی و بحران وصل بشید، یا به صورت زنده در سایت 988lifeline.org چت کنید.
بیشتر تحقیقات اوتیسم به شدت روی کودکان و جوان ها تمرکز کرده. این تمرکز باعث شده اطلاعات کمی درباره نحوه تاثیر این وضعیت بر افراد در میانسالی و سنین بالاتر وجود داشته باشه.
مشخص شده که بزرگسالان اوتیستیک مسن تر در زمینه کاهش امید به زندگی، نتایج بدتری دارن. اون ها همچنین در مقایسه با افراد غیر اوتیستیک، با خطر نابرابرِ مشکلات سلامت روان مثل اضطراب و افسردگی روبرو هستن. داده های اپیدمیولوژیک نشون می ده که تا نود درصد از بزرگسالان اوتیستیک بالای 50 سال در بریتانیا، هنوز بدون تشخیص باقی موندن یا تشخیص اشتباه گرفتن.
در عین حال، مطالعات قبلی نشون داده که افراد اوتیستیکِ تشخیص داده شده در مقایسه با عموم مردم، با خطر بسیار بالاتری برای مرگ بر اثر خودکشی مواجه هستن. درک عواملی که بر خطر خودکشی در جمعیت های مسن تاثیر می ذاره، اولویت بالایی در سلامت عمومی داره. افراد مسن به طور کلی با خطر بیشتری برای خودکشی روبرو هستن و چالش های اجتماعی و سلامت روانِ منحصربه فردی که افراد با ویژگی های اوتیستیک تجربه می کنن، ممکنه این خطر رو تشدید کنه. به همین دلیل، بررسی دقیق علل خودکشی سالمندان اوتیسمی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
شناسایی علل خودکشی سالمندان اوتیسمی
در تصویر زیر می توانید شمایی کلی از عوامل محیطی و درونی که بر سلامت روان افراد در سنین بالا تاثیر می گذارند را مشاهده کنید.
این نمودار به ما کمک می کند تا پیچیدگی های تعامل بین ویژگی های شخصیتی و چالش های اجتماعی را که در تحقیقات به آن ها اشاره شده است، بهتر درک کنیم.
نویسندگان مطالعه، گاوین استوارت و جاش استات، که به ترتیب پژوهشگر ارشد در کینگز کالج لندن و استاد روانشناسی پیری و بالینی در یونیورسیتی کالج لندن هستن، توضیح دادن:
«تحقیقات قبلی ما نشون داده که افراد اوتیستیک میانسال و مسن، نرخ بسیار بالایی از افکار خودکشی (فکر کردن به مرگ یا مردن) و آسیب به خود دارن. با وجود این، دلایل این رفتارهای خودکشی در جمعیت های اوتیستیک مسن تر، کمتر مورد مطالعه قرار گرفته.»
محققان برای مطالعه جدیدشون، داده های یک تحقیق آنلاین سلامت در بریتانیا به نام مطالعه PROTECT رو تحلیل کردن. این نمونه شامل 9,979 بزرگسال بین 50 تا 97 سال بود. تقریبا هفتاد و پنج درصد از شرکت کننده ها زن بودن.
چون اوتیسم در نسل های قدیمی تر خیلی وقت ها تشخیص داده نمی شه، دانشمندان به جای تکیه بر تشخیص های پزشکی رسمی، از یک نظرسنجی 10 سوالی برای سنجش ویژگی های اوتیستیک استفاده کردن. شرکت کننده هایی که در این نظرسنجی نمره بالایی گرفتن، در گروه «ویژگی های اوتیستیک بالا» قرار گرفتن که شامل 672 نفر بود. 9,307 شرکت کننده دیگه، گروه «ویژگی های اوتیستیک پایین» رو تشکیل دادن.
شرکت کننده ها چندین پرسشنامه رو برای سنجش وضعیت فعلی سلامت روان و رفاه اجتماعی شون پر کردن. این نظرسنجی ها علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رو غربالگری کردن. اصطلاح اختلال استرس پس از سانحه به یک وضعیت سلامت روان اشاره داره که با تجربه کردن یا دیدن یک اتفاق وحشتناک ایجاد می شه؛ یافته های جدید علمی نشان می دهد که ارتباط درمان PTSD و بهبود شناختی، به ویژه در کهنه سربازان، می تواند به طور قابل توجهی کیفیت زندگی و سلامت روان آن ها را ارتقا دهد.
این نظرسنجی ها همچنین دو مفهوم اجتماعی متفاوت رو اندازه گیری کردن: تنهایی و انزوای اجتماعی. تنهایی به عنوان احساس ذهنی و منفیِ فرد از تنها بودن تعریف می شه. انزوای اجتماعی به عنوان فقدان عینیِ تماس منظم با دوستان یا اعضای خانواده تعریف می شه. در نهایت، محققان از شرکت کننده ها پرسیدن که آیا تا به حال این فکر رو داشتن که زندگی ارزش زنده موندن نداره یا اینکه آیا تا به حال با قصد پایان دادن به زندگی، به خودشون آسیب زدن یا نه.
محققان از یک تکنیک آماری به نام تحلیل مسیر برای بررسی روابط غیرمستقیم بین متغیرها استفاده کردن. این روش به دانشمندان کمک می کنه بفهمن آیا یک عامل واسطه، ارتباط بین نقطه شروع و پایان رو توضیح می ده یا نه.
دانشمندان دریافتن که بزرگسالان در گروه با ویژگی های اوتیستیک بالا، نرخ بالاتری از افکار خودکشی رو گزارش کردن. به طور دقیق تر، بیست و نه درصد از گروه با ویژگی های بالا بیش از یک بار افکار خودکشی رو تجربه کرده بودن، در حالی که این رقم در گروه با ویژگی های پایین فقط شانزده درصد بود. آسیب به خود با قصد خودکشی هم در گروه با ویژگی های بالا دو برابر شایع تر بود و شش درصد از اون شرکت کننده ها رو در بر می گرفت، در حالی که در گروه دیگه این آمار سه درصد بود.
وقتی محققان با استفاده از مدل آماری شون دقیق تر نگاه کردن، متوجه شدن که ارتباط مستقیم بین ویژگی های اوتیستیک و رفتارهای خودکشی در واقع خیلی ضعیفه. در عوض، نرخ بالاتر افکار خودکشی که می توانند از علل خودکشی سالمندان اوتیسمی باشند، تقریبا به طور کامل توسط علائم افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه، تنهایی و انزوای اجتماعی میانجی گری می شد. این نشون می ده که این درگیری های روانی و اجتماعیِ مرتبط، خطر بالاتر رو توضیح می دن، نه خودِ ویژگی های اوتیستیک.
مسیر مربوط به آسیب به خود با قصد خودکشی کمی متفاوت بود. محققان دریافتن که آسیب به خود تحت تاثیر افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه، انزوای اجتماعی و مرد بودن قرار داره. علائم اضطراب و احساس ذهنیِ تنهایی، رابطه ی بین ویژگی های اوتیستیک و آسیب به خود رو میانجی گری نمی کردن.
استوارت و استات به سای پست گفتن: «در کل، یافته های ما نشون می ده که بهبود حمایت های سلامت روان و روابط اجتماعی برای بزرگسالان اوتیستیک، به خصوص اون هایی که بالای 50 سال هستن، می تونه به کاهش خطر رفتارهای خودکشی کمک کنه.»
با اینکه هر کدوم از مشکلات سلامت روان یا اجتماعی به تنهایی اثر نسبتا کوچکی داشتن، محققان اشاره کردن که این عوامل اغلب با هم اتفاق می افتن. در تحلیل اون ها، با افزایش شدت یک مشکل سلامت روان، بقیه هم تمایل به افزایش داشتن. این فشار تجمعی تاثیر قابل توجهی داره و در نهایت افراد رو به سمت وضعیت بحرانی سوق می ده که می تواند از جمله علل خودکشی سالمندان اوتیسمی باشد.
استوارت و استات توضیح دادن: «نتیجه اصلی مطالعه ما اینه که نرخ بالاترِ افکار خودکشی و آسیب به خود در بزرگسالان با ویژگی های اوتیستیک بالا، که منجر به بررسی علل خودکشی سالمندان اوتیسمی شد، مستقیما با خودِ اوتیسم در ارتباط نیست. در عوض، این ها تا حد زیادی به چالش های دیگه ای که بزرگسالان اوتیستیک ممکنه تجربه کنن، به ویژه مشکلات سلامت روان و انزوای اجتماعی، مربوط می شه.»
«مشکلاتی مثل افسردگی، اضطراب، تجربه تروما، تنهایی و انزوای اجتماعی، خطرِ افزایش یافته رفتارهای خودکشی رو توضیح می دن. این عوامل همگی می توانند در دسته علل خودکشی سالمندان اوتیسمی قرار گیرند. اگرچه هر کدوم از این مشکلات به تنهایی اثر کوچکی دارن، اما در کنار هم می تونن تاثیر معناداری روی یک نفر داشته باشن و باعث بشن فرد به دوره های بحرانی مثل خودکشی برسه.»
محققان نسبت به تفسیر اشتباه احتمالی از مطالعه شون در مورد تشخیص های رسمی اوتیسم هشدار دادن. چون این مطالعه روی افراد با ویژگی های اوتیستیک بالا تمرکز داشت نه اوتیسمی که رسما تشخیص داده شده، نمی شه تایید کرد که همه شرکت کننده ها در گروه با ویژگی های بالا، معیارهای بالینی دقیق اوتیسم رو دارن یا نه.
استوارت و استات گفتن: «مطالعه ما به جای تشخیص های اوتیسم، به افراد با ویژگی های اوتیستیک بالا نگاه می کنه. ما از این روش استفاده کردیم چون شاهد نرخ های بسیار بالای عدم تشخیص اوتیسم در جمعیت های بزرگسال، به خصوص در میانسالی و پیری هستیم. می خوایم این نکته رو اضافه کنیم که اگرچه استفاده از معیارهای ویژگی های اوتیستیک می تونه راهی قدرتمند برای بررسی تجربیات جمعیت هایی با نرخ بالای عدم تشخیص باشه، اما جایگزینی برای بررسی این تجربیات در جمعیت هایی با تشخیص رسمی اوتیسم نیست.»
یکی دیگه از محدودیت های مطالعه، طراحی مقطعی اون هست، به این معنی که داده ها در یک نقطه زمانی واحد جمع آوری شدن. این موضوع مانع از اون می شه که دانشمندان بتونن یک رابطه علت و معلولیِ دقیق رو بین چالش های سلامت روان و رفتارهای خودکشی ثابت کنن.
تحقیقات آینده می تونه افراد رو در طول زمان دنبال کنه تا مشخص بشه علائم سلامت روان و افکار خودکشی چطور به ترتیب زمانی شکل می گیرن. محققان قصد دارن به بررسی تجربیات افراد میانسال و مسن در طیف اوتیسم ادامه بدن تا درک بهتری از علل خودکشی سالمندان اوتیسمی و راه های پیشگیری از آن به دست آورند.
محققان توضیح دادن: «گروه های تحقیقاتی ما (آزمایشگاه ReSpect در کینگز کالج لندن و آزمایشگاه ADAPT در یونیورسیتی کالج لندن) مجموعه ای از مطالعات رو در دست اجرا دارن که به تجربیات افراد اوتیستیک میانسال و مسن نگاه می کنه. ما به طور مشترک علاقه خاصی به بهبود شناسایی افراد اوتیستیک تشخیص داده نشده و همچنین بهبود دسترسی به حمایت های سلامت روان برای افراد اوتیستیک به طور گسترده تر داریم. ما همچنین به شرایط مرتبط با سن و نحوه بهبود شناسایی و مراقبت از افرادی که با زوال عقل (دمانس) زندگی می کنن، علاقمندیم.»
مطالعه «ویژگی های اوتیستیک و تمایل به خودکشی در میانسالی و پیری: بررسی اثرات میانجی سلامت روان و ارتباطات اجتماعی ،» توسط الینور نوزوم، رادویله مدیسیته، آفرودیت اِشتو، سارا هور، آن کوربت، کلایو بالارد، آدام همپشایر، الیزابت اونیونز، امبر جان، گاوین آر. استوارت و جاشوا استات نوشته شده است.
در نهایت، توجه به نیازهای روان شناختی و اجتماعی سالمندان اوتیسمی می تواند به کاهش نرخ رفتارهای خودآسیب رسان کمک کند. تقویت شبکه های حمایتی و تشخیص به موقع اختلالات همراه، کلید اصلی در بهبود کیفیت زندگی و پیشگیری از بحران های روانی در این جمعیت آسیب پذیر است.
