نگرش عمومی به هوش مصنوعی بر اساس پژوهش های جدید عمدتا مثبت است و افرادی که از سلامت اجتماعی و دانش فناورانه بیشتری برخوردارند، به آینده این فناوری خوش بین تر هستند، در حالی که نگرانی ها در مورد خطرات جدی آن هنوز در اقلیت قرار دارد.
یه مطالعه آنلاین که نگرش عمومی به هوش مصنوعی رو بررسی کرده، نشون می ده که اکثر مردم دیدگاه های خوش بینانه ای به هوش مصنوعی دارن و با نگاه های خیلی منفی و افراطی مخالفن. علاوه بر این، افرادی که سلامت اجتماعی بالاتر، سازگاری بیشتر، روان رنجوری و تنهایی کمتری دارن و همچنین کسایی که با فناوری آشناترن، تمایل دارن دیدگاه های مثبت تری درباره تاثیرات گسترده هوش مصنوعی داشته باشن. این مقاله در مجله Journal of Technology in Behavioral Science منتشر شده.
از اونجایی که پیشرفت سریع سیستم های هوش مصنوعی (AI) داره به وضوح نحوه کار و زندگی مردم رو تغییر می ده، بحث های زیادی در مورد تاثیرات بزرگ فناوری های هوش مصنوعی بر فرهنگ و جامعه انسانی در جریانه. محقق ها و سیاست گذارها دارن بحث می کنن که آیا هوش مصنوعی در درجه اول مزایای بزرگی به همراه داره یا خطرات جدی ایجاد می کنه.
یکی از مفاهیم توی این بحث ها P(Doom) هستش؛ یعنی این انتظار که هوش مصنوعی پیشرفته ممکنه باعث انقراض انسان یا فروپاشی غیرقابل بازگشت تمدن بشه. متخصص های مختلف احتمال های خیلی متفاوتی رو برای P(Doom) قائل هستن، از خیلی کم گرفته تا نسبتا زیاد. بعضی از محقق ها استدلال می کنن که اگه سیستم های هوش مصنوعی باهوش تر از انسان بشن و به درستی با اهداف انسانی هم سو نشن، می تونن نتایج فاجعه باری به بار بیارن. بقیه معتقدن که چنین سناریوهایی بعیده و هوش مصنوعی از طریق مقررات، حفاظ های مهندسی و نظارت های سازمانی تحت کنترل انسان باقی می مونه.
خوش بینی به هوش مصنوعی، که بخشی از نگرش عمومی به هوش مصنوعی را تشکیل می دهد، این دیدگاهه که هوش مصنوعی با سرعت بخشیدن به کشفیات علمی، بهبود مراقبت های بهداشتی، افزایش بهره وری و حل مشکلات جهانی، تا حد زیادی به بشریت نفع می رسونه. افراد خوش بین به الگوی تاریخی اشاره می کنن که در اون فناوری های جدید، با وجود اختلالات موقتی، در نهایت رفاه انسان رو افزایش دادن. در عین حال، حتی دیدگاه های خوش بینانه هم معمولا تایید می کنن که هوش مصنوعی ممکنه چالش هایی مثل از دست دادن شغل، اطلاعات غلط یا تمرکز قدرت رو به همراه داشته باشه.
هدف از این مطالعه، بررسی عمیق تر نگرش عمومی به هوش مصنوعی و چگونگی ارتباط ویژگی های روان شناختی فردی با این دیدگاه ها بود. نویسنده های مطالعه، رز ای. گوینگریچ و مایکل اس. ای. گرازیانو، می خواستن میزان رواج نگرانی های مربوط به P(Doom) رو در ایالات متحده و این که چه کسایی این نگرانی ها رو دارن، بررسی کنن. اون ها می خواستن بفهمن مردم چطور تاثیر هوش مصنوعی رو روی خودشون و جامعه می بینن.
شرکت کننده های این مطالعه 402 نفر از ساکنان ایالات متحده بودن که در خرداد 1402 از طریق Prolific جذب شدن. 49 درصد شرکت کننده ها زن بودن. سن اون ها بین 18 تا 65 سال بود و اکثرشون بین 25 تا 44 سال سن داشتن. نویسنده های مطالعه به هر کدوم از اون ها 12 دلار برای شرکت در این تحقیق پرداخت کردن.
شرکت کننده ها به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدن. از یک گروه خواسته شد که بلافاصله قبل از پاسخ دادن به سوالات نظرسنجی، حداقل 10 دقیقه با یکی از سه چت بات محبوب (ChatGPT، Replika یا Anima) تعامل داشته باشن. شرکت کننده های گروه دیگه مستقیما به سراغ نظرسنجی رفتن.
نظرسنجی این مطالعه شامل ارزیابی احساسات نسبت به هوش مصنوعی و دیدگاه های p(doom) (مقیاسی که توسط خود نویسنده ها ساخته شده)، علاقه و تجربه با فناوری های جدید (مقیاس تمایل به تعامل با تکنولوژی)، شخصیت (پرسشنامه شخصیتی ده موردی)، اجتماعی بودن (پروفایل خودپنداره برای بزرگسالان)، شایستگی اجتماعی (مقیاس درک شایستگی اجتماعی)، عزت نفس (مقیاس عزت نفس روزنبرگ) و تنهایی (مقیاس تنهایی UCLA) بود. همچنین توی این نظرسنجی درباره تشخیص های سلامت روان، داده های جمعیت شناختی و میزان علاقه شرکت کننده ها به تعامل با چت بات یا انسان سوال شد («الان به صحبت با چت بات علاقه دارم» و «الان به صحبت با یه آدم دیگه علاقه دارم»).
تحلیل نگرش عمومی به هوش مصنوعی در یافته های مطالعه
نتایج نشون داد که پاسخ های شرکت کننده ها متفاوت بود. این تفاوت در پاسخ ها، طیف وسیع نگرش عمومی به هوش مصنوعی را نشان می دهد. با این حال، اکثر شرکت کننده ها با جملات مربوط به p(doom) مثل «نگرانم که هوش مصنوعی خیلی بد باشه» یا «نگرانم که هوش مصنوعی دنیا رو تسخیر کنه» مخالف بودن.
شرکت کننده ها همچنین تمایل داشتن با این جمله که «عوامل هوش مصنوعی مثل چت بات ها، دستیارهای صوتی دیجیتال یا ربات ها می تونن همراهان اجتماعی خوبی باشن» مخالفت کنن، هرچند که امتیازها خیلی پراکنده تر بود. این تردید ممکن است به دلیل نگرانی از تاثیرات روانی هوش مصنوعی بر روابط عاطفی و صمیمیت های انسانی باشد. همچنین نظرات درباره این که آیا هوش مصنوعی باید حقوق اخلاقی داشته باشه یا نه، متفاوت بود. شرکت کننده ها کلا تمایل داشتن توافق نسبتا بالاتری با جملاتی که دیدگاه های مثبت به هوش مصنوعی رو توصیف می کردن، نشون بدن.
تحلیل های بیشتر نشون داد افرادی که سلامت اجتماعی بالاتری داشتن (مثل شایستگی اجتماعی، اجتماعی بودن و عزت نفس) و سازگارتر بودن، تمایل داشتن نگاه مثبت تری به هوش مصنوعی داشته باشن. همین موضوع درباره افرادی که با فناوری آشناتر بودن هم صدق می کرد. از طرف دیگه، افرادی با روان رنجوری و تنهایی بیشتر، تمایل داشتن دیدگاه های مثبت کمتری نسبت به تاثیرات گسترده هوش مصنوعی داشته باشن. این یافته ها به درک عوامل مؤثر بر نگرش عمومی به هوش مصنوعی کمک می کند.
نویسنده های مطالعه نتیجه گرفتن: «تحقیقات ما نشون می ده که در حال حاضر، توی یه نمونه آنلاین معرف از آمریکا، نگرش های افراطی و منفی p(doom) رایج نیست. مردم عموما نسبت به هوش مصنوعی، از نظر تاثیرش روی زندگی شخصی شون و جامعه، نگاه مثبتی دارن.» این نتیجه گیری مهمی در مورد نگرش عمومی به هوش مصنوعی در ایالات متحده ارائه می دهد.
این مطالعه به نگرش های فعلی مردم در ایالات متحده درباره هوش مصنوعی روشنایی می بخشه. با این حال، از اونجایی که حوزه هوش مصنوعی به سرعت در حال تکامله، ممکنه این دیدگاه ها در نتیجه تجربه های جدید تغییر کنن. با توجه به تحولات سریع، درک و پایش مداوم نگرش عمومی به هوش مصنوعی از اهمیت بالایی برخوردار است.
مقاله «P(doom) در مقابل خوش بینی به هوش مصنوعی: نگرش ها نسبت به هوش مصنوعی و عوامل شکل دهنده آن ها ،» توسط رز ای. گوینگریچ و مایکل اس. ای. گرازیانو نوشته شده است.
در نهایت، درک تفاوت های فردی در پذیرش فناوری های نوین نشان می دهد که هوش مصنوعی چگونه در لایه های مختلف جامعه نفوذ می کند. این نگرش ها نه تنها تحت تاثیر پیشرفت های تکنولوژیک، بلکه متاثر از ویژگی های روان شناختی و سطح تعاملات اجتماعی هر فرد هستند که مسیر آینده همزیستی انسان و ماشین را ترسیم می کنند.
Most Americans don’t fear an AI apocalypse, according to new research
