پژوهش های علمی اخیر نشان می دهند که تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل ارتباط مستقیمی با تغییرات ساختاری در سیستم پاداش مغز دارند، به گونه ای که انزوای اجتماعی در دوران حساس رشد می تواند واکنش های عصبی به مواد را در بزرگسالی به شکلی دائمی تغییر داده و آسیب پذیری فرد را افزایش دهد.

ارتباط میان تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل: یافته های جدید

تجربه انزوای اجتماعی در سال های اولیه رشد می تونه منجر به افزایش اضطراب و تمایل بیشتر به مصرف الکل در سنین بالاتر بشه. این مقاله به بررسی ارتباط بین تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل می پردازد. یه مطالعه جدید روی موش ها نشون می ده که این استرس های اولیه به طور فیزیکی نحوه واکنش مغز به الکل رو تغییر می دن، به خصوص در مورد چگونگی تنظیم ماده شیمیایی دوپامین در نواحی مرتبط با پردازش پاداش. این یافته ها در مجله Addiction Neuroscience منتشر شده.

همون طور که کودکان و نوجوانان دوره های حساس رشد مغز رو پشت سر می گذارن، تعاملات اجتماعی به شکل گیری مدارهای عصبی اون ها کمک می کنه. استرس های محیطی در این بازه زمانی حساس می تونن مسیرهای طبیعی رشد رو مختل کنن. تجربه انزوا یا بی توجهی در دوران جوانی می تونه خطر ابتلا به اختلالات خلقی و مشکلات مصرف مواد رو در بزرگسالی بالا ببره. درک عمیق تر ارتباط بین تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل و حتی بررسی رابطه باورهای کودکی با شخصیت مرزی افراد می تواند به پیشگیری و درمان کمک کند.

تاثیر تنهایی کودکی بر آسیب پذیری به اعتیاد به الکل

محققان دانشگاه بینگهمتون و دانشگاه بریگم یانگ می خواستن مکانیسم های بیولوژیکی پشت این آسیب پذیری رو درک کنن. نویسنده اصلی، گوین جی. وان و نویسنده ارشد، انوشری ان. کارخانیس، که هر دو با دانشگاه بینگهمتون همکاری دارن، روی ساختاری در مغز به نام «ونترال پالیدوم» تمرکز کردن.

ونترال پالیدوم یه دسته کوچک از سلول هاست که در اعماق مغز قرار داره. این بخش مثل یه مرکز اصلی برای ارزیابی ارزش تجربه های مختلف عمل می کنه. این ناحیه به فرد کمک می کنه تا بسنجه که آیا یه محرک پاداش دهنده و ارزش دنبال کردن رو داره، یا آزاردهنده است و باید ازش دوری کرد.

سلول های ونترال پالیدوم به طور مداوم پیام های شیمیایی رو از بخش های دیگه مغز دریافت می کنن. یکی از اصلی ترین پیام رسان های شیمیایی که دریافت می کنن، دوپامین هست. دوپامین یه انتقال دهنده عصبی یه که به مغز کمک می کنه اتفاقات پاداش دهنده رو شناسایی کنه و از اون ها درس بگیره.

محققان آزمایشی رو طراحی کردن تا ببینن چطور نبود تعامل با همسالان در دوران جوانی، ممکنه نحوه عملکرد این سیگنال های دوپامین رو تعیین کنه. اون ها به طور خاص می خواستن ببینن انزوای زودهنگام چطور تعامل الکل با بافت مغز رو تغییر می ده و چگونه این موضوع به تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل مرتبط می شود.

تیم تحقیقاتی از مدل موش آزمایشگاهی استفاده کردن تا اثرات استرس اوایل زندگی بر رشد رو به دقت مطالعه کنن. اون ها موش های جوان «لانگ-ایوانز» رو به دو گروه مختلف برای زندگی تقسیم کردن. یه گروه در کنار بقیه همسالانشون در شرایط نگهداری گروهی استاندارد بزرگ شدن.

گروه دوم در دوره ای معادل نوجوانی در انسان، کاملا تنها نگه داشته شدن. بعد از یه بازه زمانی رشدِ شش هفته ای، محققان سطح اضطراب موش های بالغ شده رو آزمایش کردن. اون ها هر دو گروه حیوانات رو با مجموعه ای از چالش های رفتاری سنجیدن.

یکی از این آزمایش ها، سنجش فضای باز بود که حیوان رو در یک محوطه بزرگ و محصور قرار می ده. موش ها ذاتا حیوانات شکارشونده ای هستن و تمایل دارن به دیوارهای محیط های جدید بچسبن و از مرکز باز دوری کنن. موش های منزوی برای ترک گوشه های امن و رفتن به وسط محوطه، خیلی بیشتر تردید داشتن.

آزمایش دیگه شامل یه سکفوی مرتفع به شکل صلیب بود. دو بازوی این سکو دیوارهای بلند داشت، در حالی که دو بازوی دیگه کاملا باز و در معرض نورهای روشن اتاق بودن. موش های منزوی زمان خیلی کمتری رو صرف گشت وگذار در بازوهای باز کردن و خیلی بیشتر توی فضاهای بسته موندن.

ارزیابی سوم از یه مسیر طولانی و مدرج استفاده کرد که به چهار منطقه مختلف تقسیم شده بود. بخش اول دیوارهای بلند و محافظ داشت، در حالی که بخش آخر کاملا بدون حفاظ بود. موش های منزوی در مقایسه با موش هایی که گروهی زندگی کرده بودن، زمان خیلی بیشتری رو صرف پنهان شدن در بخش اول و محصور کردن.

در تمامی آزمایش های مختلف، موش هایی که در انزوای اجتماعی بودن به طور مداوم رفتارهای شدیدتری مرتبط با اضطراب نشون دادن. موش های ماده در هر دو دسته (منزوی و گروهی) در مقایسه با موش های نر، تمایل به نشون دادن رفتارهای اضطرابی بیشتری داشتن. محققان تایید کردن که استرس ناشی از انزوای دوران جوانی، تغییرات روان شناختی ماندگاری ایجاد کرده.

تنهایی کودکی و تمایل به اعتیاد به الکل در آزمایش ها

بعد از تعیین تفاوت های رفتاری، محققان تمایل طبیعی حیوانات به الکل رو آزمایش کردن. در طول یک بازه هشت هفته ای، موش ها به دو بطری نوشیدنی در قفسشون دسترسی آزاد داشتن. یه بطری حاوی آب معمولی لوله کشی و بطری دیگه حاوی محلول الکل بیست درصد بود.

محققان از یه ساختار دسترسی متناوب برای آزمایش های نوشیدن استفاده کردن تا الگوهای مصرف افراطی رو شبیه سازی کنن. حیوانات هر بار به مدت بیست و چهار ساعت محلول الکل رو دریافت می کردن و بعد از اون یک روز فقط آب داشتن. حیوانات منزوی به طور مداوم تمایل نسبی بیشتری به محلول الکل نسبت به موش های گروهی نشون دادن.

برای اینکه ببینن آیا این تمایل اجباری هست یا نه، تیم آزمایش رو تغییر داد. اون ها مقادیر مختلفی از «کینین» (یه ترکیب با طعم تلخ) رو به محلول الکل اضافه کردن. هدف این بود که رفتار نوشیدن مقاوم به بیزاری رو اندازه بگیرن.

مصرف مقاوم به بیزاری، شبیه رفتارهاییه که در اختلالات شدید مصرف الکل در انسان دیده می شه، جایی که افراد با وجود عواقب منفی شدید عاطفی یا فیزیکی، به مصرف الکل ادامه می دن. محققان متوجه شدن که اضافه کردن طعم تلخ، هر دو گروه حیوانات رو به یک اندازه منصرف کرد. این یافته ها گامی مهم در درک مکانیسم های زیربنایی تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل است.

موش های منزوی نسبت به همسالانشون، مقادیر بیشتری از الکل تلخ رو مصرف نکردن. موش های نر در تمام گروه ها طعم تلخ رو کمی بیشتر از موش های ماده تحمل کردن، اما کاهش کلی در نوشیدن در هر دو گروه مشابه بود. در حالی که انزوای زودهنگام باعث ایجاد تمایل کلی به الکل شد، اما باعث نشد که موش ها طعم تلخ رو تحمل کنن.

برای دیدن اینکه در سطح بیولوژیکی چه اتفاقی می افته، تیم تحقیقاتی برش های ظریفی از بافت ونترال پالیدوم سوژه ها رو بررسی کرد. اون ها از یک تکنیک آزمایشگاهی به نام «ولتامتری چرخه ای با اسکن سریع» استفاده کردن. در این فرآیند از الکترودهای فیبر کربن بسیار کوچک برای اندازه گیری تغییرات شیمیایی سریع استفاده می شه.

محققان برش های مغز رو در یک حمام مایع اکسیژن دار قرار دادن که محیط طبیعی جمجمه رو شبیه سازی می کنه. اعمال جریان های الکتریکی کوچک به بافت، نورون های محلی رو تحریک می کنه و اون ها رو وادار می کنه تا دوپامین آزاد کنن. پروب ها سطح دوپامین رو در همان لحظه که ماده شیمیایی بافت رو پر می کرد و سپس پاک می شد، اندازه گیری می کردن.

در ابتدا، میزان پایه آزادسازی دوپامین در ونترال پالیدوم در هر دو گروه موش ها یکسان بود. بزرگ شدن در تنهایی، وضعیت استراحت طبیعی این مسیر شیمیایی خاص رو تغییر نداده بود. سرعتی که دوپامین آزاد و جذب می شد هم بدون تغییر باقی موند.

تفاوت های عملکردی فقط زمانی آشکار شد که محققان محلول الکل مایع رو مستقیما روی برش های مغز اعمال کردن. در یک موش معمولی که در گروه بزرگ شده، قرار گرفتن در معرض الکل باعث کاهش مشخصی در میزان کل دوپامین آزاد شده در ونترال پالیدوم شد.

بافت مغز موش های منزوی واکنش کاملا متفاوتی نشون داد. الکل در سرکوب آزادسازی دوپامین در این حیوانات خیلی کمتر موثر بود. استرس رشدیِ ناشی از بزرگ شدن در تنهایی، اساسا واکنش شیمیایی معمول مغز به این ماده رو ضعیف کرده بود، که این خود به درک بهتر پدیده تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل کمک می کند.

محققان همچنین تحریک الکتریکی خودشون رو تغییر دادن تا فوران های سریع آزادسازی دوپامین رو شبیه سازی کنن؛ اتفاقی که وقتی نورون ها پشت سر هم شلیک می کنن، به طور طبیعی رخ می ده. اون ها دریافتن که تاثیر الکل روی این فوران های سریع، بسته به جنسیت موش و سابقه نگهداریش، به شدت متفاوته.

در موش های نر که گروهی زندگی کرده بودن، الکل با موفقیت این فوران های سریع دوپامین رو کاهش داد. این اثر کاهشی در نرهای منزوی کاملا از بین رفت. در مقابل، الکل هیچ تاثیری روی فوران های دوپامین در ماده های گروهی نداشت، اما در ماده های منزوی، اون ها رو فعالانه سرکوب کرد.

این تفاوت های فیزیکی مبتنی بر جنسیت، دشواریِ محضِ مدل سازیِ شرایط روان پزشکی انسانی در حیوانات رو برجسته می کنه. رفتار حیوانات می تونه بسته به محیط خاص آزمایش، تفاوت زیادی داشته باشه. محققان اشاره می کنن که حیوانات آزمایشگاهی به تغییرات کوچک، مثل میزان روشنایی چراغ ها در اتاق ارزیابی، بسیار حساس هستن.

اندازه گیری مفاهیم روان شناختی مثل اضطراب یا اعتیاد، نیازمند تکیه بر چندین آزمایش همپوشان هست تا تصویر دقیقی به دست بیاد. در حالی که یافته ها به تغییرات آناتومیک واضحی در ونترال پالیدوم اشاره دارن، اما تغییرات مولکولی دقیق که باعث این تفاوت های جنسیتی می شن، هنوز ناشناخته هستن. کاملا مشخص نیست که کدوم گیرنده های سلولی در واکنش به استرس اوایل زندگی در حال تغییر هستن.

الکل با چندین پروتئین سیگنال دهنده در مغز تعامل داره، از جمله گیرنده هایی که به ماده شیمیایی به نام «استیل کولین» پاسخ می دن. محققان حدس می زنن که استرس اولیه ممکنه شکل فیزیکی یا تعداد این گیرنده های خاص رو در سطح سلول های دوپامین تغییر بده.

در ادامه، تیم امیدوار هست که پروتئین های دقیقی رو که واسطه این واکنش تغییر یافته دوپامین هستن، شناسایی کنه. شناسایی این اهداف سلولی میکروسکوپی، اولین قدم به سمت توسعه درمان های پزشکی هدفمند به حساب می آد. هدف نهایی اینه که درمان های هدفمندی پیدا بشه که بتونن اختلالات مصرف الکل ناشی از سختی های دوران کودکی رو تسکین بدن و به افراد درگیر با تنهایی کودکی و اعتیاد به الکل یاری رسانند.

در مجموع، این یافته ها تاکید می کنند که چگونه تجربیات اجتماعی دوران نوجوانی به طور مستقیم سیم کشی سیستم های پاداش مغز را تحت تاثیر قرار می دهند. شناخت این تفاوت های بیولوژیکی، به ویژه تفاوت های جنسیتی در پاسخ به استرس، می تواند کلید توسعه مداخلات درمانی مؤثرتر برای افرادی باشد که به دلیل تجربیات تلخ دوران کودکی، در معرض خطر بالای اعتیاد قرار دارند.

مطالعه «تغییرات مرتبط با انزوای اجتماعی نوجوانان در تنظیم دوپامین ناشی از اتانول در ونترال پالیدوم ،» توسط گوین جی. وان، مکنزی آر. لهر، جینا ام. ماگاردینو، ابیگیل ام. کلی، میشل ای. چان، مدیسون سی. هایت کمپ، جردن تی. یورگاسون و انوشری ان. کارخانیس نوشته شده است.

Early life stress fundamentally alters alcohol processing in the brain