تحقیقات جدیدی که توی مجله Injury Epidemiology منتشر شده، یه تغییر توی انگیزه های مالکیت سلاح در ایالات متحده رو نشون می ده. بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 1403، تعداد کمتری از صاحبان سلاح اعلام کردن که برای پیشبرد اهداف سیاسی اسلحه دارن. با این حال، تعداد رو به رشدی از مالکان، به خصوص جمهوری خواهان، نیاز به حمل سلاح برای محافظت در تجمعات و اعتراضات سیاسی رو به عنوان دلیل اصلی داشتن اسلحه عنوان کردن.
فضای مالکیت سلاح در آمریکا در طول چند دهه گذشته تغییرات زیادی کرده. نویسنده مطالعه، جولی ای. وارد، استادیار دانشگاه وندربیلت، می گه: «با گذشت زمان، متوجه تغییراتی توی دلایل آمریکایی ها برای داشتن اسلحه شدیم.»
«قبلا اگه از صاحبان اسلحه می پرسیدین چرا اسلحه دارن، دلیل اصلی که می شنیدین ‘برای شکار’ بود. با گذشت زمان، شکار هنوز برای خیلی از صاحبان سلاح یه دلیل مهم باقی مونده، اما شاهد رشد دلایل دیگه هم بودیم. حالا مثلا ‘محافظت در برابر دیگران’ یا استفاده احتمالی در درگیری های سیاسی یا ایدئولوژیک بیشتر به چشم می خوره.»
«توی یه نظرسنجی معرف ملی که سال 1401 انجام دادیم، دیدیم که 85 درصد از صاحبان جدید اسلحه (یعنی کسایی که اولین اسلحه شون رو از سال 1399 به بعد خریدن) گفتن که حداقل یه دلیل مرتبط با خشونت سیاسی برای داشتن اسلحه براشون شخصا مهم بوده.»
«تقریبا 60 درصد از این صاحبان جدید اسلحه به دلایل دفاعی (یعنی برای محافظت از خودشون در برابر خشونت های سیاسی) اشاره کردن و بخش مشابهی هم به دلایل قاطعانه (یعنی برای پیشبرد یه هدف سیاسی مهم خودشون) اشاره داشتن. این نسبت ها تقریبا دو برابر چیزی بود که همون سال بین صاحبان قدیمی تر اسلحه دیده بودیم.»
تصویر زیر به خوبی نشان دهنده ابعاد مختلف استفاده از سلاح در محیط های عمومی است که با موضوع مورد بحث در این پژوهش همخوانی دارد.
این تصویر نمایی از چالش های مرتبط با امنیت و مالکیت اسلحه در تجمعات سیاسی را به تصویر می کشد.
وارد توضیح داد: «با دونستن این موضوع – برامون سوال بود که دو سال بعد چه تغییراتی توی دلایل آمریکایی ها برای داشتن اسلحه می بینیم؛ اونم بعد از این نشانه های رشد احتمالی مالکیت سلاح برای استفاده در درگیری های سیاسی و بلافاصله بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 1403 آمریکا که با سطوح بسیار بالایی از پرخاشگری و خشونت سیاسی همراه بود.»
«این ها سوالات خیلی واقعی هستن که ما سعی داشتیم بهشون پاسخ بدیم: صاحبان اسلحه در آمریکا چه دلایلی برای مالکیت شخصی اسلحه عنوان می کنن؟ و آیا اون دلایل از سال 1401 تغییر کرده – چه به طور کلی و چه بر اساس وابستگی سیاسی؟ درک علایق و نگرانی های صاحبان اسلحه در این دورانِ تنش های فزاینده، برای فهمیدن اینکه چه کارهایی باید برای حفظ امنیت مردم انجام بدیم، حیاتیه.»
روش تحقیق و بررسی حمل سلاح برای محافظت در تجمعات
برای بررسی این موضوع، محققان داده های نظرسنجی ملی سیاست اسلحه (National Survey of Gun Policy) رو تجزیه و تحلیل کردن. این یه نظرسنجی دوره ای هست که نظرات عمومی رو درباره سلاح های گرم و سیاست های مرتبط دنبال می کنه. این مطالعه از دو موج خاص از نظرسنجی استفاده کرد. موج اول در بهمن و اسفند 1401 جمع آوری شد. موج دوم هم در دی 1403، کمی قبل از مراسم تحلیف ریاست جمهوری، جمع آوری شد.
کل نمونه شامل 2،003 بزرگسال بود که شخصا اسلحه داشتن. شرکت کنندگان به طور مساوی بین گروه های سال 1401 و 1403 تقسیم شدن. برای اطمینان از اینکه یافته ها قابل تعمیم به کل جامعه باشه، محققان از وزن دهی آماری استفاده کردن. این روشی هست که داده های نظرسنجی رو طوری تنظیم می کنه که ویژگی های جمعیت شناختی پاسخ دهندگان با سن، نژاد و ترکیب جنسیتی کل کشور مطابقت داشته باشه.
به شرکت کنندگان در مطالعه لیستی از ده دلیل احتمالی برای داشتن اسلحه ارائه شد. ازشون خواسته شد تا رتبه بندی کنن که هر دلیل چقدر براشون شخصا مهم هست. گزینه ها طیف وسیعی از انگیزه ها رو پوشش می داد؛ از جمله دلایل سنتی مثل شکار یا تیراندازی تفریحی.
این لیست همچنین شامل سوالات خاصی در مورد خشونت سیاسی بود. مثلا از شرکت کنندگان پرسیده شد که آیا حمل سلاح برای محافظت در تجمعات یا اعتراضات برای آنها مهم است یا نه. گزینه دیگه این بود که آیا اون ها «برای پیشبرد یک هدف سیاسی مهم» اسلحه دارن. این عبارت به معنای استفاده از سلاح به عنوان ابزاری برای تحمیل یک نتیجه سیاسی هست، نه فقط برای امنیت.
محققان متوجه کاهش قابل توجهی در تعداد افرادی شدن که برای اهداف سیاسی تهاجمی اسلحه داشتن. در سال 1401، تقریبا 35 درصد از صاحبان اسلحه گفتن که پیشبرد یک هدف سیاسی دلیل مهمی برای مالکیت اون هاست. تا سال 1403، این عدد به طور قابل توجهی به 22 درصد کاهش یافت.
وارد به PsyPost گفت: «ما متوجه شدیم که با تشدید خشونت های سیاسی در سطح ملی، اکثریت بزرگی از صاحبان اسلحه دموکرات، مستقل و جمهوری خواه این جور خشونت ها رو رد می کردن. در مقایسه با پاسخ های سال 1401، در سال 1403 دیدیم که در هر کدوم از این گروه های سیاسی، صاحبان اسلحه خیلی کمتری داشتنِ اسلحه برای ‘پیشبرد یک هدف سیاسی مهم’ رو تایید کردن.»
افزایش حمل سلاح برای محافظت در تجمعات
در مقابل، محققان شاهد افزایش مالکیت اسلحه با انگیزه تمایل به حمل سلاح برای محافظت در تجمعات و فضاهای سیاسی بودن. در سال 1403، 42 درصد از تمام صاحبان اسلحه گفتن که محافظت در تظاهرات یا تجمعات دلیل مهمی برای مالکیت اون ها بوده. این رقم نسبت به 35 درصد در سال 1401 افزایش داشته.
این تغییر عمدتا توسط صاحبان اسلحه جمهوری خواه هدایت شده بود. داده ها نشون داد که 51 درصد از پاسخ دهندگان جمهوری خواه در سال 1403، محافظت در تجمعات رو به عنوان یکی از دلایل اصلی داشتن اسلحه عنوان کردن. جالب است بدانید در برخی تحلیل های روان شناختی، میزان محافظه کاری و هوش افراد با ویژگی های شخصیتی متعددی بررسی شده است که می تواند بر تصمیمات این چنینی تاثیر بگذارد. این آمار یه جهش قابل توجه از 40 درصد در سال 1401 بود.
وارد گفت: «این به ما می گه که نگرانی فزاینده ای بین صاحبان اسلحه برای امنیت شخصی در فضاهایی که برای بیان نظرات سیاسی استفاده می شه، وجود داره. مشکل اینجاست که حتی وقتی انگیزه دفاعی برای حمل سلاح برای محافظت در تجمعات باشه، افزایش حمل اسلحه خطر آسیب های مرتبط با اسلحه رو برای جامعه کم نمی کنه، بلکه اون رو بیشتر می کنه.»
«بسیار ضروریه که سیاست گذارها نسبت به این نگرانی های امنیتی اقدام کنن. مثلا سیاست هایی که حمل اسلحه رو در مکان های حساس تنظیم می کنن، راهکاری هستن که می تونن همزمان از حقوق متمم اول و دوم قانون اساسی محافظت کنن. برای امنیت عمومی و برای دموکراسی، حیاتیه که مردم وقتی دارن از حق آزادی بیان خودشون استفاده می کنن، نه تنها احساس امنیت کنن، بلکه واقعا هم در امنیت باشن.»
جمهوری خواهان همچنین افزایش هایی رو در سایر انگیزه های حفاظتی گزارش کردن. در سال 1403، 97 درصد از صاحبان اسلحه جمهوری خواه به محافظت از خونه به عنوان یه دلیل مهم اشاره کردن که نسبت به 93 درصد سال 1401 افزایش داشت. علاوه بر این، نگرانی در مورد خشونت پلیس هم توی این گروه افزایش یافت. حدود 34 درصد از جمهوری خواهان در سال 1403 محافظت در برابر پلیس رو دلیلی برای مالکیت اسلحه دونستن، در حالی که این رقم در سال 1401 حدود 25 درصد بود.
محققان همچنین متوجه بازگشت شکار به عنوان یک انگیزه شدن. در بین تمام صاحبان اسلحه، 81 درصد شکار رو در سال 1403 مهم دونستن. این رقم نسبت به 74 درصد در نظرسنجی قبلی افزایش داشت.
وارد به PsyPost گفت: «ما فکر می کنیم ممکنه توضیحات جالبی برای اینکه چرا این تفاوت ها با هم اتفاق می افتن وجود داشته باشه. یکی ممکنه به بازاریابی مربوط باشه؛ پیوند دادن مصرف گرایی (مربوط به خرید اسلحه های بیشتر یا متفاوت) با پیام های تهدیدآمیز و هویت های شخصی می تونه راهی قدرتمند برای افزایش فروش اسلحه باشه. و این نوع پیام ها به طور تصادفی به دست ما نمی رسه.»
«الگوریتم های شبکه های اجتماعی و فیدهای خبری می تونن از هویت سیاسی برای شکل دادن به پیام هایی که می بینیم استفاده کنن. اینکه چطور این مواجهه ها روی احساس ما نسبت به مالکیت اسلحه خودمون تاثیر می ذاره، می تونه مسیر مهمی برای تحقیقات آینده باشه.»
محدودیت هایی هم برای این مطالعه وجود داره که باید در نظر گرفته بشه. این تحقیق دو گروه مختلف از افراد رو در دو زمان متفاوت با هم مقایسه کرده. این مطالعه همون افراد رو در طول دوره دو ساله دنبال نکرده. این یعنی مطالعه تغییرات رو در کل جمعیت توصیف می کنه، اما نمی تونه دقیقا بگه که آیا افراد خاصی نظرشون رو تغییر دادن یا نه.
وارد خاطرنشان کرد: «نتایجی که ما گزارش می کنیم هم از نظر آماری و هم از نظر عملی مهم هستن. بسیاری از این تفاوت ها تغییراتی در حد اعداد دورقمی بودن. همچنین مهمه به این نکته توجه کنیم که نحوه طراحی این نظرسنجی بزرگ به این معنیه که نتایج معرف کل جمعیت صاحبان اسلحه در سراسر کشور هست.»
همچنین احتمال سوگیری مطلوبیت اجتماعی هم وجود داره. این پدیده ای هست که در اون شرکت کنندگان در نظرسنجی پاسخ هایی می دن که معتقدن از نظر اجتماعی قابل قبوله، نه اون چیزی که واقعا حس می کنن. با این حال، در زمینه حمل سلاح برای محافظت در تجمعات، ماهیت ناشناس نظرسنجی به کاهش این احتمال کمک می کنه.
تحقیقات آینده می تونه علل زمینه ای این تغییرات رو بررسی کنه. دانشمندان پیشنهاد می کنن که بررسی بشه چطور مصرف رسانه ای و بازاریابی سیاسی روی ترس از قربانی شدن تاثیر می ذاره. درک اینکه چرا گروه های خاصی در رویدادهای سیاسی احساس ناامنی می کنند و به حمل سلاح برای محافظت در تجمعات روی می آورند، می تونه به سیاست گذارها کمک کنه تا اقدامات امنیتی بهتری طراحی کنن.
این مطالعه با عنوان «مالکیت اسلحه برای محافظت سیاسی یا بیان سیاسی مسلحانه: تحلیلی معرف در سطح ملی از تفاوت ها در سال 1403 در مقابل 1401،» توسط جولی ای. وارد، ربکا ای. والک، وانیا سی. جونز، لیلیانا میسون و کاساندرا کی. کریفاسی نوشته شده.
درک عمیق تر این الگوها به ما کمک می کند تا فرآیندهای دموکراتیک و امنیت عمومی را در دنیای امروز بهتر مدیریت کنیم. با توجه به این یافته ها، اهمیت ایجاد فضاهای گفتگوی ایمن و بدون خشونت بیش از پیش مشخص می شود تا از تبدیل شدن تجمعات سیاسی به میدان های تنش مسلحانه جلوگیری شود.
Rising number of Americans report owning firearms for protection at public political events
