این تحقیق به بررسی روش های نگهداری رابطه در افراد با چندین شریک عاطفی می پردازد و نشان می دهد که مدیریت روابط چندگانه از طریق ارتباط شفاف و تعیین مرزهای اخلاقی می تواند به افزایش رضایت و کاهش تعارضات منجر شود.
یه مطالعه جدید که تازگی در Archives of Sexual Behavior منتشر شده، نشون میده کسایی که همزمان چندتا رابطه عاطفی یا جنسی دارن، از روش های خاصی برای ارتباط برقرار کردن و تعیین مرزها استفاده می کنن تا رابطه هاشون رو سالم نگه دارن. این تحقیق ثابت کرده که حرف زدنِ باز و شفاف درباره حسادت، تقسیم منابع و مدیریت سلامت جنسی، رضایت از رابطه رو هم در زوج های تک همسر و هم در زوج های چندهمسر بالا می بره. این رویکرد به مدیریت روابط چندگانه کمک شایانی می کند.
چندهمسری توافقی یعنی داشتنِ بیشتر از یک شریک عاطفی یا جنسی به طور همزمان، اونم با رضایت کامل و آگاهانه همه افرادی که درگیر هستن. این مدل، سبک های مختلفی مثل پولی آموری (چندمهری)، روابط باز و سوئینگیگ رو شامل می شه که هرکدام ریشه در تفاوت انعطاف جنسی زن و مرد و رویکردهای متفاوت افراد به صمیمیت دارند. این مقاله به بررسی چالش ها و راهکارهای موفق در مدیریت روابط چندگانه می پردازد.
تیم تحقیقاتی، که یه گروه بزرگ بین المللی از دانشمندان و درمانگران حوزه روابط هستن، این مطالعه رو انجام دادن تا ببینن چطور بعضی از افراد می تونن پیچیدگی های داشتن چند شریک رو با موفقیت مدیریت کنن. اونا می خواستن عادت های خاصی رو پیدا کنن که باعث کاهش تعارض و ایجاد اعتماد می شه، مخصوصا وقتی پای بیشتر از یه شریک در میون باشه. هدفشون این بود که یه پرسشنامه روانشناختی درست کنن که این عادت های حفظ رابطه رو به دقت اندازه بگیره و به بهبود مدیریت روابط چندگانه کمک کند.
جاستین کی. موگیلسکی، دانشیار روانشناسی در دانشگاه کارولینای جنوبی ساکاهاچی و نویسنده این مطالعه، می گه: «اوایل دوران کاریم، برام جالب شد که بدونم آدم هایی که در روابط چندهمسری توافقی (CNM) هستن، چطور می تونن چندین رابطه رو با هم پیش ببرن. تجربه های شخصی خودم و آموزش هایی که در علوم اجتماعی تکاملی دیدم، باعث شده بود فکر کنم انسان ها برای تک همسری طراحی شدن و وقتی وارد روابط چندهمسری می شن، رضایتشون کمتر و تعارضاتشون بیشتر می شه. این سوال همیشه مطرح بود که رمز موفقیت در مدیریت روابط چندگانه چیست؟»
«ما وقتی روابط باارزشمون رو در خطر می بینیم، حسادت رو تجربه می کنیم؛ برای جلوگیری از اینکه شریکمون با بقیه رابطه جنسی داشته باشه یا رابطه عاطفی برقرار کنه، رفتار “مراقبت از جفت” رو از خودمان نشون می دیم و برای دسترسی به شریک عاطفی با بقیه رقابت می کنیم. با این حال، من درباره آدم هایی خونده بودم و با کسایی برخورد داشتم که می گفتن در روابط چندهمسری توافقی موفق و خوشحال هستن و سطح تعارضاتشون هم پایینه. برای همین می خواستم بدونم این آدم ها چه کار می کنن که از اون ناهماهنگی هایی که معمولا موقع داشتن چند رابطه پیش میاد، دوری می کنن و در مدیریت روابط چندگانه مهارت دارند.»
در تصویر زیر نمایی نمادین از چالش های احتمالی در برقراری تعادل میان چندین رابطه عاطفی را مشاهده می کنید.
تصویر بالا به خوبی گویای پیچیدگی های ذهنی و لزوم شفافیت در مسیر هدایت روابط چندگانه است.
روش شناسی تحقیق در مدیریت روابط چندگانه
تیم تحقیق، بررسی هاشون رو در دو مرحله اصلی انجام دادن. در مرحله اول، 429 شرکت کننده رو که تجربه روابط چندهمسری توافقی داشتن، از طریق شبکه های اجتماعی و ارتباطات شخصی پیدا کردن. این افراد به سوالات باز درباره چالش های داشتن چند شریک (مثل مدیریت حسادت یا مسائل مالی) جواب دادن. بعدش هم موثرترین و بی استفاده ترین راه ها رو برای حل اون مشکلات پیشنهاد دادن. این مرحله برای فهم بهتر مدیریت روابط چندگانه اساسی بود.
چهار داور مستقل این جواب ها رو بر اساس موضوعات مشترک دسته بندی کردن. این فرآیند به محقق ها کمک کرد تا ده عادت اصلی رو که مردم برای حفظ آرامش در روابط متعددشون استفاده می کنن، شناسایی کنن. بر اساس این دسته ها، تیم یه نظرسنجی 30 سوالی طراحی کرد تا اندازه بگیره که افراد چقدر در زندگی روزمره شون از این استراتژی های ارتباطی و تعیین مرز استفاده می کنن.
موگیلسکی توضیح داد: «ما با یه چارچوب تکاملی شروع کردیم و پیش بینی کردیم هر کاری که این افراد در رابطه هاشون انجام می دن، باید حداقل تا حدی چالش های سازگاری که آدم ها موقع داشتن چند شریک باهاش روبرو می شن رو حل کنه؛ چالش هایی مثل خطر قاپیدن شریک توسط بقیه، منحرف شدن منابع شریک، خطر بیماری های مقاربتی و بارداری، نگهداری از فرزندان، آسیب به اعتبار یا رقابت های حذفی. بعدش “بهترین” روش های داشتن یه رابطه چندهمسری توافقی رو از خودِ کسایی که در این روابط بودن پرس وجو کردیم و اون ها رو تبدیل به پرسشنامه ای کردیم که میزان استفاده از هر روش رو اندازه می گیره (یعنی مقیاس نگهداری روابط متعدد یا MRMS). این مقیاس به طور مستقیم با مدیریت روابط چندگانه مرتبط است.»
در مرحله دوم، محقق ها این نظرسنجی جدید رو روی یه نمونه بین المللی خیلی بزرگ اجرا کردن تا دقت و اعتبارش رو بسنجن. این نظرسنجی به چندین زبان از جمله پرتغالی، ایتالیایی، لهستانی و فنلاندی ترجمه شد. اونا داده های 4290 شرکت کننده رو جمع آوری و تحلیل کردن تا پرسشنامه رو به یه ابزار نهایی 24 سوالی تبدیل کنن. برای این کار، از یه روش ریاضی به اسم “تحلیل عاملی” استفاده کردن که پاسخ های مشابه رو دسته بندی می کنه تا روندهای رفتاری زیربنایی رو نشون بده.
محقق ها همچنین این نظرسنجی رو در گروه های مختلف جمعیتی تست کردن تا مطمئن بشن همه جا جواب میده. اونا تایید کردن که پرسشنامه برای زن ها و مردها، افراد مجرد و کسایی که چند شریک دارن، مردم آمریکای شمالی و اروپا، و افراد بالای 40 سال و زیر 40 سال کاملا دقیقه.
عادت های کلیدی برای مدیریت روابط چندگانه موفق
نظرسنجی نهایی، نه عادت متمایز در رابطه رو اندازه گرفت. این ها شامل مواردی مثل: فاش کردنِ کشش به دیگران، مدیریت حسادت، تمایل به تقسیم مسئولیت های بچه داری و تجربه “کمپرژن” بود. کمپرژن (Compersion) یعنی اون حس شادی یا رضایتی که یه نفر وقتی می بینه شریک عاطفی ش با کسی دیگه رابطه عاطفی یا جنسی داره، تجربه می کنه.
عادت های دیگه ای که در این نظرسنجی سنجیده شد شامل این موارد بود: در میون گذاشتنِ تجربه های جنسی اضافه، ایجاد سلسله مراتب بین شریک ها، خوش فکری در توزیع منابع، حفظ سلامت جنسی و مدیریت اعتبار با مخفی کردن روابط.
یه گروه کوچیک تر از 871 شرکت کننده از نمونه اصلی، پرسشنامه های اضافی درباره صمیمیت، شور و شوق و تعهد در رابطه شون رو هم پر کردن. محقق ها امتیازات این نظرسنجی رو بین کسایی که روابط چندهمسری توافقی دارن و کسایی که تک همسر هستن مقایسه کردن. اونا فهمیدن افرادی که در روابط چندهمسری هستن، بیشتر تمایل دارن کشش های بیرون از رابطه رو بگن، حسادتشون رو کنترل کنن، کمپرژن رو تجربه کنن، تجربه های جنسی رو به اشتراک بذارن، روی سلامت جنسی تمرکز کنن و با مخفی کردن رابطه هاشون اعتبارشون رو مدیریت کنن.
افرادی که در روابط تک همسری بودن، سطوح بالاتری از سلسله مراتب شریک (اولویت دادن به یک نفر) و تمایل بیشتری برای مراقبت از فرزندان شریکشون رو گزارش کردن. سلسله مراتب شریک یعنی دادن نفوذ بیشتر به یک شریک خاص (مثلا همسر) در تصمیمات بزرگ زندگی نسبت به بقیه. محقق ها تفاوت آماری معناداری بین دو گروه در مورد اینکه چقدر با فکر و دقت منابع مادی مثل غذا و پول رو تقسیم می کنن، پیدا نکردن.
محقق ها به تفاوت های داخل گروه های چندهمسری هم نگاه کردن. افرادی که در روابط سوئینگیگ بودن، بالاترین میزان اشتراک گذاری تجربه های جنسی و بیشترین تمایل برای مراقبت از فرزندان شریک رو داشتن. کسایی که در روابط پولی آموری (چندمهری) بودن، بیشترین تمرکز رو روی حفظ سلامت جنسی و کمترین میزان سلسله مراتب شریک رو گزارش کردن. اون هایی هم که در روابط باز بودن، کمترین میزان کمپرژن و کمترین خوش فکری در تقسیم منابع رو داشتن.
میزان تجربه هم در نحوه مدیریت روابط نقش داشت. داشتن تجربه بیشتر در چندهمسری با گفتنِ بیشترِ کشش ها به دیگران، کنترل بهتر حسادت و تجربه های جنسی مشترکِ بیشتر در ارتباط بود. داشتن تجربه بیشتر در تک همسری هم با گفتنِ کمترِ کشش های بیرونی، کمپرژن کمتر و تجربه های جنسی مشترک کمتر همراه بود. این یافته ها بینشی عمیق تر در مورد جنبه های مختلف مدیریت روابط چندگانه ارائه می دهند.
این مطالعه نشون میده که انجام این عادت های ارتباطی و تعیین مرز، معمولا کیفیت بالاتر رابطه رو هم در گروه های تک همسر و هم چندهمسر پیش بینی می کنه. کارهایی مثل کنترل حسادت و به اشتراک گذاشتن تجربه های جنسی اضافه، تقریبا در تمام معیارها با رضایت، تعهد و عشق بالاتر در ارتباط بود. افرادی که در این عادت ها امتیاز بالایی گرفتن، گزارش دادن که تعاملاتشون با بقیه کمتر شبیه خیانت به نظر می رسه؛ این یعنی تعیین انتظارات شفاف، جلوی احساس خیانت رو می گیره.
موگیلسکی به PsyPost گفت: «ما نه روش برای حفظ رابطه پیدا کردیم که در روابط چندهمسری توافقی رایج تر بود، و نشون دادیم افرادی که این کارها رو انجام می دن – چه تک همسر باشن چه چندهمسر – کیفیت رابطه بالاتری دارن. ما همچنین به طور جداگانه بررسی کردیم که افراد چقدر اهل بی وفایی و خیانت هستن (یعنی با دیگران تعاملاتی دارن که آگاهانه از شریک فعلی شون مخفی می کنن). این مطالعه به وضوح نشان می دهد که مدیریت روابط چندگانه با صداقت و شفافیت به مراتب موفق تر است.»
«کسایی که خیانت بیشتری گزارش کردن، کمتر از روش های MRMS استفاده می کردن و کیفیت رابطه شون هم پایین تر بود. برای ما، این نشون میده که داشتنِ چند شریک راه های مختلفی داره؛ روشی که شامل پنهان کاری، فریب یا شکستن توافقات رابطه (مثل خیانت) باشه، در مقایسه با زمانی که شریک ها درباره چالش های داشتنِ چند شریک فکر می کنن و بعد با صراحت و صداقت برای حلشون با هم هماهنگ می شن (مثل چندهمسری توافقی)، برای کیفیت رابطه بدتره.»
تقسیم منابع و وظایف بچه داری در روابط چندهمسری نیاز به مذاکره شفاف داره. محقق ها متوجه شدن که خوش فکری و دقتِ صریح در تقسیم منابع و بچه داری، کیفیت سرمایه گذاری در رابطه رو برای افراد چندهمسر خیلی بیشتر از تک همسرها پیش بینی می کنه. حرف زدنِ باز درباره اینکه وقت و پول چطور تقسیم بشه، انتظارات رو روشن می کنه و حس امنیت میده.
با این حال، همه عادت های ارتباطی تمام جنبه های رابطه رو بهتر نکردن. گفتنِ کشش های بیرونی، ابراز تمایل برای تقسیم بچه داری، داشتن سلسله مراتب شریک و تقسیم منابع با اعتماد و سرمایه گذاریِ بیشتر در رابطه مرتبط بود؛ اما این کارهای خاص لزوما با رضایت جنسی یا شور و شوق بالاتر در ارتباط نبودن.
بعضی عادت های دیگه هم پیوندهای تعجب آور ضعیفی با کیفیت رابطه داشتن. کمپرژن فقط پیوند ضعیفی با رضایت کلی و اعتماد داشت. تمرکز روی حفظ سلامت جنسی هم فقط با سرمایه گذاری فعلی روی “شریک اول” در ارتباط بود، نه کیفیت کلی رابطه با همه شریک ها.
موگیلسکی گفت: «روش هایی که شناسایی کردیم، گاهی ارتباط واضح یا مورد انتظاری با کیفیت رابطه نداشتن. مثلا بین کسایی که در روابط چندهمسری توافقی هستن، اختلاف نظر وجود داره که سلسله مراتب داشتن بهتره (مثلا بعضی شریک ها نسبت به بقیه “اصلی” حساب بشن) یا نداشتنِ سلسله مراتب. ما فهمیدیم افرادی که سلسله مراتب بیشتری داشتن، کیفیت رابطه بهتری رو گزارش کردن. به همین ترتیب، تجربه هایی مثل “کمپرژن”، که در اون برای روابط دیگه شریکتون خوشحال می شید، ارتباط ضعیفی با کیفیت رابطه داشت یا اصلا ارتباطی نداشت.»
مثل هر تحقیقی، اینجا هم محدودیت هایی وجود داره. داده ها مشاهده ای هستن و در یک زمان واحد جمع آوری شدن، یعنی نمی تونن علت و معلول رو ثابت کنن. ممکنه این عادت های ارتباطی باعث رابطه های بهتر بشن، اما این هم ممکنه که آدم هایی که خودشون در رابطه های سالمی هستن، کلا بیشتر تمایل دارن که با شریکشون باز و شفاف حرف بزنن.
موگیلسکی گفت: «ما از طراحی آزمایشی استفاده نکردیم. این یعنی نمی دونیم که انجام این روش های چندهمسری توافقی باعث تغییر در کیفیت رابطه می شه یا نه. بنابراین، خواننده ها نباید با اطمینان فرض کنن که با به کار گرفتن این رفتارها، حتما موفقیتشون در یه رابطه چندهمسری بیشتر می شه.»
علاوه بر این، بعضی از عادت های خاصی که در نظرسنجی سنجیده شد، اعتبار آماری پایینی داشتن. این نشون میده سوالاتی که عادت هایی مثل توزیع منابع یا حفظ سلامت جنسی رو اندازه می گیرن، ممکنه نیاز به اصلاح بیشتری داشته باشن تا این رفتارها رو بی نقص ثبت کنن.
موگیلسکی توضیح داد: «قدم بعدی اینه که MRMS رو به عنوان ابزاری برای سنجش نحوه مدیریت روابط در افراد چندهمسر بیشتر اعتباربخشیم. در حال حاضر، تحقیقاتی که روابط تک همسری و چندهمسری رو مقایسه می کنن، این کار رو با مقایسه برچسب های هویتی افراد انجام می دن (مثلا اینکه شما خودتون رو “تک همسر” می دونید یا “پولی آمور”؟). در عوض، من معتقدم محقق ها باید چیزی رو که آدم ها واقعا در این رابطه ها انجام می دن مقایسه کنن، نه فقط چیزی که می گن هستن.»
«ابزاری مثل MRMS به دانشمندان علوم اجتماعی اجازه میده تا رفتارها یا عادت های رابطه ای افراد رو به صورت کمی اندازه بگیرن که امیدوارم این موضوع کلید پیشرفت این بخش از علوم اجتماعی باشه. اما مهم تر از همه، قدم بعدی طراحی یه مداخله بر اساس MRMS هست که بشه به صورت آزمایشی روی افرادی که در روابط چندهمسری شون مشکل دارن اجرا کرد. این مدلِ مطالعه تست می کنه که آیا روش های MRMS واقعا باعث بهتر شدن کیفیت رابطه می شن، یا اینکه به دلیل دیگه ای با کیفیت رابطه بالاتر در ارتباط هستن.»
در این مطلب به تفصیل بررسی شد که چگونه مهارت های ارتباطی و تعیین مرزهای اخلاقی می تواند کیفیت انواع روابط را بهبود ببخشد. مدیریت روابط چندگانه نه تنها به معنای داشتن چندین شریک، بلکه به معنای مسئولیت پذیری، صداقت و تلاش مداوم برای حفظ تعادل عاطفی در محیطی شفاف است. درک این الگوهای رفتاری می تواند به همه افراد کمک کند تا فارغ از نوع رابطه شان، صمیمیت و اعتماد بیشتری را تجربه کنند.
Psychologists identify nine core habits associated with healthy non-monogamous partnerships
