تحقیق جدید نشان می دهد که خودنمایی اخلاقی جوانان، به ویژه در مردان، بیشتر از آنکه ریشه در باورهای عمیق سیاسی داشته باشد، تلاشی برای کسب جایگاه اجتماعی و برتری جویی در گروه های همسالان است.
مردان جوان بین 18 تا 35 سال، بدون توجه به باورهای سیاسی شون، تمایل عجیبی دارن که از بحث های اخلاقی و سیاسی برای شرمنده کردن بقیه و نشون دادن قدرت خودشون استفاده کنن. این الگو، نشانه ای از پدیده ای است که می توان آن را خودنمایی اخلاقی جوانان نامید و نشان می دهد که بیان سیاسی خصمانه ممکنه کمتر به وفاداری حزبی و بیشتر به یک تمایل درونی برای کسب جایگاه اجتماعی مربوط باشه. این تحقیق در مجله Political Psychology (روان شناسی سیاسی) منتشر شده.
گفتگوهای سیاسی در دهه های اخیر به شدت اخلاقی شده. مردم معمولا اختلافات معمولی در سیاست گذاری ها رو به عنوان ضرورت های اخلاقی مطلق می بینن. این موضوع باعث میشه بحث های روزمره به جنگ بین خیر و شر تبدیل بشه، داینامیکی که جوامع رو به شدت دوقطبی می کنه.
با گره خوردن مواضع سیاسی به فضیلت های فردی، پدیده ای به اسم «خودنمایی اخلاقی» (Moral grandstanding) پدیدار شده. خودنمایی اخلاقی یعنی بیان عمومیِ برتری اخلاقی برای بالا بردن جایگاه اجتماعی فرد. این موضوع به مفهوم عامیانه «فضیلت فروشی» نزدیکه، اما به طور خاص روی جنبه نمایشی بیان سیاسی تمرکز داره.
خودنمایی اخلاقی با داشتنِ باور اخلاقیِ ساده فرق داره. کسی که باورهای اخلاقی قوی داره، عقاید عمیقی داره که به رفتار و دیدگاهش شکل میده. در واقع، تاثیر تربیت و شخصیت بر اخلاق و رشد وجدان نقشی کلیدی در تمایز این رفتارها ایفا می کند. اما خودنمایی اخلاقی به خاطر انگیزه اجتماعی اش متفاوته. در اینجا بحث فقط داشتنِ عقاید عمیق نیست، بلکه نمایش دادنِ اون ها به دیگرانه تا فرد از پاداش های اجتماعی بهره مند بشه.
البته مردم به دلایل واقعا اصولی هم در بحث های اخلاقی عمومی شرکت می کنن، مثل دفاع از عدالت اجتماعی یا ارزش های اخلاقی. اما خودنمایی اخلاقی فرقش اینجاست که انگیزه اصلی، به جای تعهد به نتایج اخلاقی، نیاز به تایید شدنه.
در ادامه تصویری را مشاهده می کنید که نمادی از تقابل های کلامی و تلاش برای اثبات برتری در فضاهای عمومی است.
این تصویر نشان دهنده فشارهای روانی و اجتماعی است که افراد را به سمت ابراز خشم اخلاقی سوق می دهد.
سباستین یونگ کونز، محقق دانشگاه مارتین لوتر هاله-ویتنبرگ و دانشگاه بامبرگ آلمان، تصمیم گرفت ریشه های جمعیت شناختی این رفتار رو بررسی کنه. تحقیقات قبلی بیشتر روی این تمرکز داشتن که چطور ویژگی های روان شناختی مثل خودشیفتگی، خودنمایی در فضاهای عمومی رو پیش بینی می کنن. یونگ کونز می خواست بفهمه این رفتارها چطور بر اساس سن، جنسیت و وابستگی سیاسی تغییر می کنن.
خودنمایی اخلاقی به دو شکل مختلف ظاهر میشه. اولی، خودنمایی برای «کسب اعتبار» هست. این زمانی اتفاق می افته که افراد خوبیِ اخلاقی خودشون رو به همفکرانشون نشون میدن تا تحسین اون ها رو برانگیزن و در گروه خودشون احترام کسب کنن.
نوع دوم، خودنمایی برای «کسب برتری» هست. در این نسخه، افراد مخالفان عقیدتی خودشون رو تحقیر می کنن و اون ها رو از نظر اخلاقی یا سیاسی نالایق جلوه میدن. هدف در اینجا رقابت تهاجمی با رقبا و اثبات سلطه اجتماعیه.
ریشه های جمعیت شناختی و خودنمایی اخلاقی جوانان
یونگ کونز نظریه اش این بود که این انگیزه ها بر اساس سن و جنسیت متفاوت باشن. دوران جوانی زمان شکل گیری هویته و افراد جوان تر اغلب در فضاهای دیجیتالی بسیار دوقطبی حضور دارن. شبکه های اجتماعی تایید فوری از طرف همسالان رو فراهم می کنن که می تونه انگیزه قوی برای نمایش های اخلاقیِ نمایشی و در نتیجه خودنمایی اخلاقی جوانان باشه. الگوریتم های این سایت ها هم معمولا به محتواهای احساسی پاداش میدن و باعث میشن ابراز خشم بیشتر دیده بشه.
در عین حال، مردان جوان اغلب با فشارهای اجتماعی خاصی در مورد جایگاه و موقعیتشون روبرو هستن. جامعه شناس ها مردانگی رو یک وضعیت حساس و شکننده توصیف می کنن، به این معنی که نیاز به اثبات مداوم در فضای عمومی داره و انگار به راحتی ممکنه از دست بره. خودنمایی اخلاقی جوانان، به ویژه از نوع برتری جویانه، می تونه به عنوان یک رفتار جبرانی عمل کنه که به مردان جوان اجازه میده با سرکوب کلامی مخالفانشون، مردانگی خودشون رو در ملا عام نشون بدن.
زنان اغلب طوری تربیت میشن که هارمونی در روابط و ارزش های جمعی رو در اولویت قرار بدن. بر اساس این اجتماعی شدن تاریخی، یونگ کونز حدس می زد که زنان ممکنه بیشتر در خودنمایی های اعتبارمحور شرکت کنن. او فرض کرد که زنان ممکنه از بیان اخلاقی برای ایجاد همبستگی یا تقویت کارهای تیمی استفاده کنن، نه برای تحقیر دیگران.
برای تست این ایده ها، یونگ کونز داده های نظرسنجی از 8420 بزرگسال در کشورهای آلمان، فرانسه، یونان و مجارستان رو تحلیل کرد. او این کشورها رو انتخاب کرد چون تنوع زیادی از نظر فرهنگ سیاسی، historyچه نهادی و سطح دوقطبی بودن دارن. شرکت کنندگان در نظرسنجی یک نمونه آماری از بزرگسالان 18 تا 69 ساله بودن.
محققان از یک پرسشنامه خاص به اسم «مقیاس انگیزه های خودنمایی اخلاقی» استفاده کردن. شرکت کنندگان میزان موافقت خودشون رو با جملات مختلف در یک مقیاس هفت درجه ای تعیین کردن. برای اندازه گیری اعتبارطلبی، شرکت کنندگان به جملاتی مثل «من می خوام در مسائل اخلاقی/سیاسی در سمت درست تاریخ باشم» پاسخ دادن.
برای سنجش تمایلات برتری جویانه، شرکت کنندگان به جملاتی امتیاز دادن که بیانگر تمایل به تحقیر دیگران بود. مثلا به این عبارت واکنش نشون دادن: «وقتی عقایدم رو به اشتراک می ذارم، این کار رو می کنم تا به کسانی که با من مخالفن نشون بدم که ازشون بهترم.» این نظرسنجی همچنین داده های جمعیت شناختی جامعی از جمله سن، هویت جنسیتی، سطح تحصیلات و حزب سیاسی که قصد داشتن در انتخابات ملی بعدی بهش رای بدن رو جمع آوری کرد.
داده ها الگوهای جمعیت شناختی جالبی رو در مورد نحوه ابراز برتری اخلاقی نشون دادن. بیشترین تفاوت ها در دسته «برتری جویی» دیده شد. مردان جوان بین 18 تا 35 سال به طور مداوم بالاترین سطح خودنمایی اخلاقی جوانان از نوع برتری جویانه رو گزارش کردن.
این یعنی مردان جوان محتمل ترین گروهی بودن که از خشم اخلاقی تهاجمی برای تحقیر مخالفانشون استفاده می کردن. این الگو تقریبا بدون وابستگی به اینکه این مردان جوان از کدوم حزب سیاسی حمایت می کردن، صادق بود. چه طرفدار احزاب پیشروی سبز بودن و چه از گروه های محافظه کار راست افراطی حمایت می کردن، مردان جوان نمرات مشابه و بالایی در رفتار برتری جویانه داشتن.
زنان در مقیاس برتری جویی نمرات به مراتب کمتری گرفتن. شکاف بین زن و مرد در رفتار برتری جویانه مخصوصا بین جوان ترین پاسخ دهنده ها خیلی زیاد بود. یک مرد 18 ساله به طور متوسط یک امتیاز کامل بیشتر از یک زن در همون سن در مقیاس برتری جویی کسب می کرد.
با بالا رفتن سن، تمایل به تسلط بر مخالفان سیاسی از طریق شرمنده کردن اخلاقی به طور پیوسته کاهش پیدا می کرد. شکاف جنسیتی در رفتارهای برتری جویانه در بین پاسخ دهنده های میان سال به طور قابل توجهی کمتر شد. در بین مسن ترین پاسخ دهنده ها هم تفاوت بین زن و مرد تقریبا از بین رفت.
خودنمایی برای کسب اعتبار الگوی کاملا متفاوتی داشت. تمایل به الهام بخش بودن و کسب احترام همسالان به طور گسترده در تمام سنین، جنسیت ها و وابستگی های سیاسی دیده شد. اکثر افراد شرکت کننده در نظرسنجی، تمایل داشتن که عقاید اخلاقی شون رو به اشتراک بذارن تا در گروه اجتماعی شون خوب به نظر بیان.
برخلاف فرض اولیه، زنان سطح بالاتری از خودنمایی اعتبارمحور نسبت به مردان نشون ندادن. هم مردان و هم زنان به طور کلی به یک اندازه احتمال داشت که از ژست های اخلاقی برای بالا بردن اعتبار خودشون در گروه های خودشون استفاده کنن.
وقتی نوبت به وابستگی های سیاسی رسید، ترجیح حزبیِ پایه تاثیر خیلی کمی روی هر دو نوع خودنمایی داشت. در عوض، افراطی بودن دیدگاه های سیاسی یک فرد خیلی بیشتر اهمیت داشت. افرادی که دیدگاه های بسیار رادیکال در چپ افراطی یا راست افراطی داشتن، نسبت به کسانی که دیدگاه های میانه رو داشتن، بیشتر مستعد خودنمایی اخلاقی جوانان و سایر گروه های سنی بودند.
این یافته ها این باور عمومی رو که بحث های سیاسی تهاجمی صرفا محصول پلتفرم های احزاب چپ گرا یا راست گرا هستن، به چالش می کشه. در عوض، عوامل جمعیت شناختی و نیازهای روان شناختی فردی هستن که شکل مشارکت شهروندان در بحث های عمومی رو تعیین می کنن. به نظر می رسه مردان جوان به ویژه جذب استراتژی های بیانیِ مبارزه طلبانه و برتری جویانه می شوند که اغلب منجر به خودنمایی اخلاقی جوانان می شود.
یونگ کونز به چند نکته در مورد روش تحقیق اشاره کرد. این تحقیق بر پایه پنل های نظرسنجی آنلاین بود که ممکنه کمی بیشتر شامل افرادی باشه که در فضاهای دیجیتال خیلی فعالن. چون اینترنتِ امروزی به تعاملات ستیزه جویانه پاداش زیادی میده، این روش نمونه گیری می تونست روی شدت یافته ها تاثیر بذاره.
تحقیقات آینده می تونه این پویایی ها رو در محیط های سیاسی مختلف، مثلا سیستم دو حزبی در ایالات متحده، بررسی کنه. محققان همچنین ممکنه بررسی کنن که شرایط اقتصادی محلی چطور روی خودنمایی اخلاقی تاثیر می ذاره. مثلا محققان می تونن ارزیابی کنن که آیا افرادی که با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می کنن، ممکنه از روی ناامیدی بیشتر به رفتارهای برتری جویانه رو بیارن یا نه.
درک این الگوهای جمعیت شناختی می تونه به حل ریشه ای دوقطبی گری سیاسی کمک کنه. اگه سخنان سیاسی خصمانه ناشی از رقابت مردان جوان برای کسب جایگاه اجتماعی و خودنمایی اخلاقی جوانان باشه، حل اختلافات عقیدتی به تنهایی ممکنه تنش های جامعه رو کم نکنه. پیدا کردن راه های جایگزین و سازنده برای اینکه جوانان بتوانند هویت اجتماعی خودشون رو تثبیت کنن، ممکنه برای بهبود گفتگوهای عمومی ضروری باشه.
پژوهش «خودنمایی اخلاقی جوانان»؛ عصر فضیلت فروشی
این مطالعه با عنوان «عصر فضیلت فروشی: خودنمایی اخلاقی به عنوان نمایش رقابتی در میان مردان جوان» توسط سباستین یونگ کونز نوشته شده است.
در مجموع، بررسی پدیده خودنمایی اخلاقی نشان می دهد که رفتارهای سیاسی ما اغلب ریشه های عمیق تری در نیازهای روانی و بیولوژیکی دارند. شناسایی این الگوها، به ویژه در میان نسل جوان، می تواند راه را برای گفتگوهای سالم تر و کاهش تنش های اجتماعی هموار کند تا به جای تخریب مخالفان، بر روی درک متقابل تمرکز شود.
Young men use moral outrage to claim status in political debates
