- هدر کایزر در 42 سالگی با سرطان روده بزرگ زودرس تشخیص داده شد. اون داستان تشخیص، درمان و داشتن یک زندگی کامل با سرطان رو به اشتراک می ذاره.
- به عنوان یک فرد سالم، اون هرگز فکر نمی کرد که زندگیش با تشخیص سرطان زیر و رو بشه.
- کایزر به عنوان مادر دو پسر کوچک، بزرگترین دغدغه اش این بود که چطور می تونه در طول مبارزه با سرطان روده بزرگ، همچنان برای اون ها مادری کنه.
هدر کایزر مادر دو پسر و یک وکیله که زندگی کامل و پرمشغله ای داره. وقتی در سال 1403 (2025) در سن 42 سالگی به خاطر مشکلات گوارشی به پزشک مراجعه کرد، اصلا فکرش رو هم نمی کرد که با یک مسیر پزشکی بی پایان روبرو بشه، مسیری که ممکن است به تشخیص سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی ختم شود.
دکتر اون رو به خونه فرستاد و گفت علائمش احتمالا مربوط به هورمون ها یا رژیم غذاییشه. اون حالش بهتر شد و با دوستاش شوخی می کرد که غیرممکنه سرطان داشته باشه.
اما علائمش با وجود داشتن رژیم غذایی سالم، دوباره برگشت. توی همون ماهی که علائمش برگشت، کایزر کارش به اورژانس کشید. دوباره اون رو به خونه فرستادن و این بار بهش گفتن که این ها «مشکلات زنانه» است.
در معاینه ی بعدی با متخصص زنان و زایمان، بالاخره علائمش جدی گرفته شد و به یک متخصص گوارش ارجاع داده شد.
کایزر به هلث لاین (Healthline) گفت: «حتی دکتر گوارش هم فکر نمی کرد سرطان باشه. همه مون فکر می کردیم احتمالا سندرم روده تحریک پذیر (IBS) یا بیماری سلیاک باشه.»
اما وقتی از کولونوسکوپی بیرون اومد، دکتر به ووضوح ناراحت بود. بهش گفت: «باورم نمی شه که مجبورم این رو بهت بگم. توده ای به اندازه یک مشت پیدا کردم.» دکتر ادامه داد که توده باید با جراحی برداشته بشه و احتمالا سرطانیه.
کایزر گفت: «یک هفته تمام که منتظر جواب پاتولوژی بودیم، امیدوار بودم. اما وقتی جواب اومد، با خودم گفتم: خب… پس من سرطان دارم.»
اون تا یک روز به هیچ کس، حتی همسرش، چیزی نگفت. نیاز داشت قبل از اینکه به بقیه بگه، خودش خبر رو هضم کنه.
کایزر گفت: «همه فکر می کردیم زود متوجه شدیم و فقط با یک جراحی تموم می شه. اما داستان من این طوری پیش نرفت.»
چالش های درمان سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی
در ابتدا تصور می شد کایزر نوع معمولی سرطان روده بزرگ رو داره که معمولا رشدش کنده.
بعد از مشورت با جراحان، اون عملش رو برای خرداد 1404 (ژوئن 2025) برنامه ریزی کرد، یعنی شش ماه بعد از اولین مراجعه اش به اورژانس.
اون گفت: «زمانش یکم دور بود، اما زندگی در جریان بود. من دو تا پسر کوچک داشتم که اون موقع 10 و 5 ساله بودن. می خواستم تا تموم شدن مدرسه شون صبر کنم.»
با اینکه جراحی در کل خوب پیش رفت، جراح کایزر تقریبا مطمئن بود که نتونستن به «حاشیه های پاک» برسن. حاشیه پاک یعنی هیچ سلول سرطانی در لبه های بیرونی بافتی که طی جراحی برداشته شده، وجود نداشته باشه.
بعد از اون کایزر به یک متخصص انکولوژی ارجاع داده شد و اون هم تومور رو برای آزمایش ژنتیک فرستاد.
اون گفت: «یادمه توی بیمارستان نشسته بودم و خیلی از شیمی درمانی می ترسیدم. از اینکه چه حسی خواهم داشت، چه شکلی می شم و بیشتر از همه، از اینکه چطور می تونم به عنوان یک مادر در کنار بچه هام باشم، می ترسیدم.»
افزایش سرطان کولورکتال در افراد زیر 50 سال
طبق گزارش اخیر انجمن سرطان آمریکا (ACS)، سرطان کولورکتال در حال حاضر علت شماره یک مرگ ومیر ناشی از سرطان در بین بزرگسالان زیر 50 سال در ایالات متحده است.
سرطان کولورکتال بسته به محل شروع سرطان، ممکنه سرطان روده بزرگ یا سرطان رکتوم هم نامیده بشه.
ACS تخمین می زنه که در سال 1404-1405 (2026)، 158,850 مورد جدید سرطان کولورکتال تشخیص داده بشه.
آنجی دیویس، مدیرعامل سازمان حمایتی Fight Colorectal Cancer، در مصاحبه قبلی با هلث لاین گفت: «باید بفهمیم چرا این آمار در جوان ها مدام بالا می ره، چون در جامعه مون مواردی رو می شنویم که حتی 11 ساله، 17 ساله یا 20 ساله هستن.»
کایزر مجبور شد شش هفته طولانی منتظر بمونه تا نتایج بیومارکرهای تومورش بیاد. در اون مدت، یک پت اسکن (PET scan) انجام داد که نشون داد بیماری متاستاتیک گسترده ای داره.
این یافته ها رسما ابتلای اون به مرحله 4 سرطان روده بزرگ رو تایید کرد.
معمولا سرطان روده بزرگ به ریه ها و کبد سرایت می کنه، اما در مورد اون، به غدد لنفاوی اطراف ریه ها و کبد سرایت کرده بود.
تیم پزشکی کایزر متوجه شدن که این موضوع چقدر غیرمعموله و خواستن قبل از برنامه ریزی برای درمان، منتظر نتایج بیومارکر بمونن.
یک جهش ژنتیکی باعث سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی شد
وقتی نتایج آزمایش بیومارکر اومد، کایزر متوجه شد که نوع خاصی از سرطان روده بزرگ به نام BRAF داره؛ جهشی که فقط در حدود 10٪ از سرطان های کولورکتال متاستاتیک دیده می شه. این جهش به طور معمول منجر به سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی می شود.
کایزر جهش BRAF از نوع V600E داشت که در حدود 96٪ از موارد سرطان کولورکتال BRAF دیده می شه.
این یعنی درمان سرطان اون کاملا متفاوت بود.
اون گفت: «پیش آگهی بیماری 13 ماه بود.» اما در اون زمان کارآزمایی های بالینی برای اون جهش خاص V600E در حال انجام بود.
تصویر زیر هدر کایزر را نشان می دهد، زنی که با وجود تشخیص های اولیه نادرست، دست از تلاش برای یافتن علت اصلی بیماری خود برنداشت.
این بیمار با شرکت در کارآزمایی های پیشرفته، امیدی تازه برای درمان سرطان های خاص و مقاوم پیدا کرد.
«بیمار شماره صفر» در یک کارآزمایی بالینی
در مرداد 1404 (اوت 2025)، اون بخشی از پروتکل طراحی شده توسط کارآزمایی بالینی BREAKWATER شد. اون اولین نفر در مینه سوتا بود که خارج از محیط کارآزمایی در این پروتکل شرکت می کرد.
کایزر به شوخی گفت: «من خودم رو بیمار شماره صفر می نامیدم، هرچند مطمئنم که هیچ وقت واقعا این طوری صدام نکردن! کلینیک مایو، مرکز انکولوژی مینه سوتا و دانشگاه مینه سوتا همه من رو تحت نظر داشتن، چون مورد من خیلی جدید بود.»
اون یک رژیم دارویی شامل چهار داروی مختلف رو شروع کرد؛ سه تا به صورت وریدی (IV) تزریق می شد و یکی داروی خوراکی به نام برافِتوی (Braftovi) بود.
قبل از برافِتوی، سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی کایزر به دلیل جهش خاصش، آینده ای تاریک داشت.
اما برافِتوی نه تنها سلول هایی رو که به سرطان اجازه تکثیر می دن هدف قرار می ده، بلکه اثرات داروهای دیگه رو هم تقویت می کنه.
6 هفته اول درمان برای کایزر راحت نبود. اون تقریبا همه عوارض جانبی مثل حالت تهوع، خستگی، یبوست، اسهال، تغییرات پوست و مو و زخم های دهان رو تجربه کرد.
کایزر گفت: «به سرما خیلی حساس شده بودم. نمی تونستم هیچ چیز سردی بخورم یا به چیز سردی دست بزنم. واقعا سخت بود.»
اون داروهای زیادی رو برای کمک به علائمی مثل تهوع امتحان کرد، اما هیچ کدوم جواب نداد. احساس می کرد مجبوره فقط با تهوع کنار بیاد و کل زندگیش رو فقط نون تست و پوره سیب زمینی بخوره.
تا اینکه بالاخره تونست برنامه شاهدانه طبی مینه سوتا رو شروع کنه.
«من یک قرص خوراکی شاهدانه مصرف می کنم. اون بالاخره به تهوعم کمک کرد. قبل خواب مصرفش می کنم و صبح هم یک پاستیل (Gummy) می خورم تا به تهوع و خستگی در طول روز کمک کنه.»
پاسخ سریع به درمان به سبک زندگی سالم مرتبط بود
کایزر در مهر 1404 (اکتبر 2025) برای اولین سی تی اسکن بعد از درمان رفت. تا اون زمان هشت مرحله درمان انجام داده بود.
«نتیجه سی تی اسکن اومد: “پاسخ کامل به درمان، هیچ شواهدی از بیماری دیده نمی شود”؛ این یک شوک بود. برای دکترهام هم شوک آور بود. اون ها حتی در کارآزمایی های بالینی هم چنین نتایج سریعی ندیده بودن.»
پزشکان کایزر شروع به بررسی عواملی کردن که ممکنه در این پاسخ فوق العاده به درمان سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی نقش داشته باشه.
اون ها گفتن سن و سلامت کلی اون می تونه موثر بوده باشه. او همیشه به طور منظم ورزش می کرد و با آگاهی از نقش ورزش شدید و پیشگیری از دیابت نوع 2 در کاهش خطر بیماری ها، در طول درمان هم به این کار ادامه داده بود.
اون گفت: «انکولوژیست من هم فکر می کرد نگرش مثبت من در پاسخ سریع بدنم نقش داشته.»
با وجود نتایج سی تی اسکن، کایزر مجبور شد درمان رو ادامه بده. چون جهش V600E درمان ناپذیره و وارد مرحله بهبودی کامل (Remission) نمی شه. این وضعیت نشان دهنده ماهیت چالش برانگیز سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی است.
کایزر گفت: «هنوز کسی رو نداشتن که 5 سال با این وضعیت زنده بمونه. اما علتش اینه که موردی ندارن که زنده باشه و درمان نکنه.»
هدر در طول مسیر سخت درمان، همواره سعی کرده است تعادل بین وظایف مادری و مراقبت های پزشکی را حفظ کند.
موفقیت او در کنترل بیماری نشان دهنده اهمیت پیگیری دقیق درمان و داشتن روحیه بالا در مواجهه با شرایط دشوار است.
زندگی کامل با سرطان روده بزرگ ممکنه
حالا در 43 سالگی، کایزر می گه با وجود تشخیص مرحله 4 سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی، زندگی کامل و پرمشغله ای داره.
اون گفت چالش برانگیزترین بخش، مدیریت مادری، کار و زندگی خانوادگی بدون اون انرژی و استقامت قبلیه.
با این حال، جامعه حمایتی کایزر شامل خانواده، دوستان و همسایه ها تاثیر زیادی در بهبودی و درمان مداومش داشتن. دانستن اینکه در زمان نیاز (و حتی زمانی که خودش نمی دونه به کمک احتیاج داره) حمایت دیگران رو داره، بهش این امکان رو داده که به کار تمام وقتش ادامه بده و بهترین مادری باشه که می تونه برای پسرهاش باشه.
کایزر گفت بهترین توصیه ای که می تونه به افرادی که با سرطان زندگی می کنن، مخصوصا کسانی که مثل اون با درمان های بی پایان روبرو هستن، بده، همون راهی هست که خودش از شروع درمان در پیش گرفته. این به ویژه برای بیماران مبتلا به سرطان روده مقاوم به شیمی درمانی اهمیت دارد.
اون گفت: «بهترین کار برای من این بود که برای زندگیم برنامه ریزی کنم و بعد سرطان رو توی اون جا بدم، نه اینکه اجازه بدم سرطان زندگی من رو اداره کنه.»
کایزر اضافه کرد که سعی می کنه اول زندگیش رو پیش ببره و بعد برای سرطان جا باز کنه.
اون گفت: «من این زندگی پرمشغله، عالی و کامل رو دارم و در کنارش یک بیماری مزمن هم دارم که باید درمانش کنم.»
داستان هدر کایزر یادآور این نکته است که تشخیص های سخت مانند سرطان روده بزرگ مرحله 4، پایان راه نیستند. پیشرفت های علمی در شناسایی جهش های ژنتیکی و ابداع روش های نوین درمانی، افق های جدیدی را برای بیماران باز کرده است تا بتوانند حتی با وجود یک بیماری مزمن، زندگی باکیفیت و شادی را در کنار عزیزانشان تجربه کنند.
How This Active Mom of 2 Is Thriving With ‘Chemo-Resistant’ Colon Cancer
